Κύριε διευθυντά
Aφορμή για την παρούσα επιστολή δίνει η αγανάκτησή μου σχετικά με το θέμα της ενδεχόμενης εκπαιδευτικής αμέλειας, έπειτα και από το δυσάρεστο περιστατικό με τη 17χρονη μαθήτρια, που τραυματίστηκε θανάσιμα πρόσφατα κατά τη διάρκεια σχολικής εκδρομής στο εξωτερικό. Θα έπρεπε ενδεχομένως να ελέγχονται και να αναπροσαρμόζονται σταθερά οι συνθήκες, με τις οποίες τίθενται οι μαθητές κατά τη διάρκεια εκδρομών και «περιπάτων» υπό την όποια επίβλεψη των εκπαιδευτικών τους, διαχωρίζοντας τους απερίσκεπτους από τους περισσότερους, που εργάζονται με ευσυνειδησία και επιτελούν υπεύθυνα το εποπτικό τους εκπαιδευτικό καθήκον. Βλέπετε, υπάρχουν και «οι άλλοι», αυτοί που σφυρίζουν αδιάφορα, που δεν αντιλαμβάνονται τη σοβαρότητα των συνεπειών της απουσίας τους από το πλευρό των μαθητών κατά τη διάρκεια του σχολικού προγράμματος.
Την Τετάρτη 4 Μαρτίου, πραγματοποιήθηκε από Λύκειο της Ανατολικής Αττικής «περίπατος». Το πρόβλημα ξεκινάει από τη στιγμή που πληροφορήθηκα πως σε μερικά δημόσια σχολεία αποτελεί πλέον έναν συλλογικό τρόπο εκπαιδευτικής σκέψης και συμπεριφοράς, τα παιδιά στο πλαίσιο ενός «περιπάτου» να ξεχύνονται ανεξέλεγκτα, ασυνόδευτα και ανεπίβλεπτα προς τις κοντινές με το σχολικό συγκρότημα καφετέριες και κέντρα διασκέδασης. Η είδηση από μόνη της δημιουργεί τεράστιο αίσθημα ανασφάλειας, φόβου και θυμού απέναντι σε όποιον αντιλαμβάνεται «ένα τσούρμο» ανεπιτήρητους μαθητές λυκείου, χωρισμένο σε ανυπολόγιστες ομάδες, να περιδιαβαίνει αφύλακτο εκτός σχολικού κτιρίου και μάλιστα κατά τη διάρκεια σχολικού προγράμματος…
Στους «σχολικούς περιπάτους» και με βάση τον κανονισμό Γ2/13324/7-2-2006 του ΥΠΕΠΘ «υποχρεούνται όλοι» οι εκπαιδευτικοί να συνοδέψουν τους μαθητές. Oταν όμως συναντάς το φαινόμενο, συγκεκριμένοι εκπαιδευτικοί κατά τη διάρκεια «περιπάτου» να παραμένουν εκείνοι στο σχολείο εξαπολύοντας παράλληλα τους μαθητές τους ασυνόδευτους στους δρόμους, εκτεθειμένους σε κάθε κίνδυνο, βορά σε κάθε πρόκληση ενάντια στη σωματική ακεραιότητα και ασφάλειά τους και ταυτόχρονα να εκμεταλλεύονται με περίσσιο θράσος το 4ωρο αυτό για τη διεκπεραίωση προσωπικών τους υποθέσεων ή για ξεκούραση και «διόρθωμα» στο σχολείο, τότε χάνεται η σημασία κάθε εξωσχολικής δραστηριότητας. Οι «περίπατοι» θα πρέπει εκτός από τη συμβολή τους στη γενικότερη βίωση των μαθητών με τη φύση να συμβασιλεύουν με την αναψυχή, την προοδευτική επικοινωνία και τη γνωριμία μαθητών και εκπαιδευτικών ωφελώντας με τον τρόπο τους και στην αποσυμφόρηση ενδοσχολικών εντάσεων.
Δαμιανος Νεραντζης – Καθηγητής ΠΕ 07
Η Λήμνος και η σφαγή της Καλλίπολης
Κύριε διευθυντά
Με λύπη διάβασα στο φύλλο της 7/3/2015 της «Κ» το άρθρο του συνεργάτη σας κ. Σταύρου Τζίμα για τα εκατόχρονα της σφαγής της Καλλίπολης. Είναι αντίθετο με τα ιστορικά γεγονότα το κείμενο του κ. Τζίμα, ότι «μερίδιο στο τουριστικό τσουνάμι των ημερών έχει και η Λήμνος που είχε τη δική της συμβολή στην ανθρωποσφαγή της Καλλίπολης με τους 120.000 νεκρούς και από τις δύο πλευρές». Η Λήμνος όχι μόνο δεν είχε μερίδιο στη σφαγή, αλλά με όλες της τις δυνάμεις συμπαραστάθηκε στους συμμάχους και υπήρξε ο τόπος όπου οι τραυματίες και οι ασθενείς στρατιώτες της ΑΝΖΑΚ (Australian and New Zeeland Army Corps) βρήκαν στοργή και περίθαλψη. Τα γεγονότα είναι γνωστά. Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος άρχισε τον Αύγουστο του 1914 με την επίθεση της Γερμανίας κατά της Γαλλίας και του Βελγίου. Ενα επεισόδιο του πολέμου ήταν και η εκστρατεία της Καλλίπολης, η οποία κατέληξε σε οδυνηρή ήττα της Αγγλίας και των συμμάχων της. Η εκστρατεία ξεκίνησε τον Απρίλιο του 1915 και οι Σύμμαχοι έκαναν τη Λήμνο ναυτική βάση. Εννέα χιλιάδες (9.000) στρατιώτες από όλα τα μέρη της Κοινοπολιτείας αποβιβάστηκαν στο λιμάνι του Μούδρου και ένα καινούργιο χωριό από λευκές σκηνές στήθηκε. Τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν ήταν αξεπέραστα. Η Λήμνος αριθμεί μόνον τρία χρόνια ελευθερίας (ελευθερώθηκε από τον τουρκικό ζυγό τη 12η Οκτωβρίου 1912) και οι κάτοικοι είναι πάμπτωχοι. Τα τρόφιμα λίγα και το νερό λιγότερο. Οι νοσοκόμες τις οποίες έστειλε ο Καναδάς δεν προλαβαίνουν να περιποιούνται τους τραυματίες που έρχονται από την Καλλίπολη. Η επιχείρηση στέφθηκε από παταγώδη αποτυχία». Η Τουρκία κάθε χρόνο γιορτάζει τη νίκη της, και εφέτος για την επέτειο των 100 χρόνων διοργανώνει μεγάλες γιορτές, διότι θα έρθουν χιλιάδες ANZAK για να τιμήσουν τους νεκρούς τους. Θα έρθουν και στη Λήμνο, όπου υπάρχουν δύο νεκροταφεία των στρατιωτών και η δική μου γνώμη είναι ότι πρέπει να έρχονται μόνον στη Λήμνο και όχι στην Τουρκία, που είναι ο τόπος της σφαγής των προγόνων τους. Η Λήμνος πρέπει να είναι ο τόπος προσκυνήματος και τιμής.
Αλεξανδρα Καραβια-Λαμπαδαριδου – Συνταξιούχος συμβολαιογράφος
