Κύριε διευθυντά
Εχω κι άλλες φορές σημειώσει πως το πολιτικό μόρφωμα που εμφανίζεται σήμερα με τον τίτλο Νέα Δημοκρατία ελάχιστη σχέση έχει με μια άξια του σχετικού ονόματος Κεντροδεξιά. Παγκοσμίως η Κεντροδεξιά απεχθάνεται τον καταπιεστικά ρυθμιστικό ρόλο του κράτους, αντιστρατεύεται τη διόγκωση του δημόσιου τομέα, αναπνέει το οξυγόνο των ιδιωτικοποιήσεων, της ελεύθερης επιχειρηματικής δράσης, σέβεται τα ατομικά δικαιώματα (μεταξύ των οποίων και το δικαίωμα στην ατομική ιδιοκτησία), απεχθάνεται τους μεγάλους φορολογικούς συντελεστές και τις συνεχείς αλλαγές συστημάτων φορολόγησης και επιβολής λογής άλλων οικονομικών επιβαρύνσεων. Κοντολογίς, η Κεντροδεξιά σέβεται τις αγορές και επιμένει στην ατομική ευθύνη των πολιτών για τις επιλογές τις οποίες ελεύθερα επιλέγουν. Τι σχέση όλα αυτά μπορεί να έχουν με την καθαρά κρατικιστική Ν.Δ.; Ελάχιστα, πάντα κατά τη γνώμη μου…
Στη σύνοδο της κοινοβουλευτικής ομάδας της Ν.Δ., την πρώτη μετά τη συντριπτική εκλογική ήττα, έγιναν λίγα από τα ίδια. Με ελάχιστες αναφορές σε πολιτικές επιλογές και σε στρατηγικές κατευθύνσεις, το μεγαλύτερο μέρος της συζήτησης αναλώθηκε άμεσα ή έμμεσα σε ζητήματα ιδιοκτησίας των κομματικών οφιτσίων. Και εκεί όμως, με ελάχιστη σχετική ευθύτητα. Κατά βάση με έμμεσους υπαινιγμούς και με βολές γύρω από τον στόχο. Με την εξαίρεση της κ. Μπακογιάννη σχεδόν κανείς δεν ακούμπησε πάνω στην ουσία των προβλημάτων. Από πού μπορεί κανείς να περιμένει στον συγκεκριμένο κομματικό χώρο κάτι να αλλάξει. Πιο εντυπωσιακή μάλιστα υπήρξε η τοποθέτηση παλαιο-καραμανλικού στελέχους που κατηγόρησε την κυβέρνηση Σαμαρά για… νεοφιλελεύθερη απόκλιση (!) επειδή με σημαία τον σοσιαλδημοκράτη Γιάννη Στουρνάρα επέβαλε τον ΕΝΦΙΑ και άλλους αυξημένους φόρους. Αν είναι δυνατόν! Πολιτικές δηλ. καθαρά παλαιομοδίτικες και έντονα κρατικο-παρεμβατικές να βαφτίζονται «ακραία φιλελεύθερες». Ενώ, βέβαια, και σύμφωνα με την ίδια αντίληψη, η δημιουργία εκατοντάδων δημόσιων φορέων από την προηγούμενη κυβέρνηση της Ν.Δ. επί Κ. Καραμανλή, καθώς και ο διορισμός την ίδια περίοδο τεράστιου αριθμού εκλογέων από μία και μόνο εκλογική περιφέρεια στο μετρό της Αθήνας, να συνιστούν πολιτικές που εκπέμπουν κεντροδεξιά δημοκρατικά αντανακλαστικά!! Δυστυχώς, ο κομματικός φορέας που αρέσκεται να πιστεύει πως εκφράζει τον φιλοευρωπαϊκό, αστικό, κεντροδεξιό χώρο συρρικνώνεται δραματικά κάτω από συνθήκες τραγικής πολιτικής ελαφρότητας.
Ανδρεας Ανδριανοπουλος – Πρ. υπουργός
Yστατο χαίρε προς έναν σοφό Eλληνα
Φαιδωνα Kων. Φεσσα
Ομότιμο Καθηγητή Παθολογίας
«Ιητρός γαρ ανήρ πολλών αντάξιος άλλων», είπε ο Oμηρος. Ο Φαίδων Φέσσας υπήρξε πραγματικός ιατρός. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1922, από πατέρα φημισμένο παιδίατρο, καταγόμενο εκ Καβάλας (βουλευτής της οποίας διετέλεσε), μητέρα δε την Υδραία αρχοντοπούλα Ευφροσύνη Τσαμαδού.
Ο Φαίδων Φέσσας ήταν ένας σοφός ευπατρίδης. Εγνώριζε άριστα την Αγγλική, τη Γαλλική και τη Γερμανική γλώσσα. Διακρινόταν για την ευγένειά του, την αξιοπρέπειά του, την ευρυμάθειά του και την τιμιότητά του. Ως νέος συνελήφθη από τους Ιταλούς και τους Γερμανούς και εβασανίσθη σωματικώς, διότι εξέδιδε ένα αντιστασιακό έντυπο.
Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και με υποτροφία Φουλμπράιτ, επί διετία σε Πανεπιστήμιο των ΗΠΑ όπου και ειδικεύθηκε στην Αιματολογία. Ως υφηγητής Παθολογίας εις το Νοσοκομείο «Αλεξάνδρα» έδωσε δείγματα της επιστημονικής ευφυΐας του. Hταν ο πρώτος, ο οποίος ανεκάλυψε το στίγμα της δρεπανοκυτταρικής αναιμίας, τις περιοχές της Ελλάδος όπου η νόσος ενδημούσε, τις συνέπειές της και την ιατρική αντιμετώπισή της. Ταχύτατα απέσπασε την εκτίμηση και τον σεβασμό των συναδέλφων του.
Το 1969 έγινε τακτικός καθηγητής Παθολογίας στην Αιματολογική Κλινική του Λαϊκού Νοσοκομείου, όπου ανεδείχθη η μεγαλοσύνη του, η αξιοπρεπεία του και ο ανθρωπισμός του. Οι φοιτητές θεωρούσαν τιμή τους να είναι μαθητές της Σχολής Φέσσα. Ως εξεταστής απέβλεπε πάντοτε στη διαπίστωση των αναγκαίων γνώσεων, χωρίς να ταλανίζει τους φοιτητές και όσους ήθελαν να αναγνωρίσουν πτυχία ξένων πανεπιστημίων. Εθεράπευσε και έσωσε μεγάλο αριθμό ανθρώπων χάρις στις γνώσεις του, τη διαγνωστική του ικανότητα, την επιμέλειά του και την αφοσίωσή του προς τους ασθενείς του.
Υπήρξε ο ιδρυτής της Εταιρείας Μελέτης Μεσογειακής Αναιμίας. Προς τιμήν του δε, το 2001 η αίθουσα διδασκαλίας του Πανεπιστημίου στο Λαϊκό Νοσοκομείο ονομάσθηκε «Αίθουσα Φαίδωνος Φέσσα».
Εκτός από την Ιατρική Επιστήμη, μελετούσε παράλληλα ιστορία, μουσική και φιλοσοφία. Εντυπωσίαζαν οι ιστορικές και φιλοσοφικές γνώσεις και αναζητήσεις του. Είχε τιμηθεί με τον Χρυσούν Ταξιάρχη του Φοίνικος το 1963, για την αναγνώρισή του από ξένα πανεπιστήμια. Είχε βραβευθεί από την Ακαδημία Αθηνών ως και από πολλές, ελληνικές και ξένες, Ιατρικές Εταιρείες. Eνα έτος μετά την αποχώρησή του ίδρυσε τη Βιβλιοθήκη Ιατρικών Επιστημών στο Λαϊκό Νοσοκομείο, που εξυπηρετεί τη σπουδάζουσα νεολαία.
Είχε τη βαθυτάτη εκτίμηση και αγάπη των ασθενών, των φοιτητών του, των φίλων του και εκείνων που είχαν την τύχη και την τιμή να τον γνωρίσουν. Στο τέλος της ζωής του και ενώ η ασθένεια τον είχε ακινητοποιήσει επί πολλά έτη, εβραβεύθη από ένα Ιδρυμα Μεσογειακής Αναιμίας για την προσφορά του στην ανθρωπότητα. Eχασε τη σύντροφο της ζωής του σε κρίσιμες στιγμές. Αλλά είχε την τύχη να αποκτήσει με αυτήν δύο στοργικές θυγατέρες, τη Δάφνη και την Ελένη, οι οποίες και του συμπαραστάθηκαν με αξιοθαύμαστη αφοσίωση.
Eφυγε από τη ζωή πλήρης ημερών, αλλά και πικριών. Oσοι τον εγνώρισαν δεν θα τον λησμονήσουν ποτέ.
Βασιλειος Αθανασιου Κοκκινος – Επίτιμος Πρόεδρος του Αρείου Πάγου
«Αιώνιοι φοιτητές»
Κύριε διευθυντά
Σχετικά με άρθρο της κ. Μ. Κατσουνάκη την 30/1/15, έχω να επισημάνω τα εξής: Η επί έτη εξαγγελλόμενη πολλάκις τυχόν διαγραφή των λεγομένων «αιωνίων φοιτητών» παρουσιάζεται επίτηδες κάθε τόσο στην ειδησεογραφία των ΜΜΕ, συνήθως άδικη, μεροληπτική, μονόπλευρη, ως δήθεν/τάχατες μία λυδία λίθος που διά μαγείας θα λύσει τα χρόνια προβλήματα της ελληνικής πανεπιστημιακής παιδείας και ζωής. Eχουμε νόμιμο δικαίωμα όσον αφορά τη θέση μας στο μητρώο εκάστης σχολής, στην οποία πετύχαμε διά Πανελληνίων εξετάσεων, με πάρα πολύν κόπο. Τυχόν διαγραφή μας είναι παράνομη, αντίκειται στην ΕΣΔΑ και στο Σύνταγμα, έρχεται δε σε αντίθεση και προς το όνομα του υπουργείου Παιδείας ως «διά βίου μάθησης» (sic!). Θα μπορούσε να γίνει προσφυγή μας στο ΣτΕ για τον παράνομο χαρακτήρα της. Επί έτη, από τότε με την κ. Γιαννάκου, μετά με την κ. Διαμαντοπούλου, μετά με τον κ. Αρβανιτόπουλο, μετά με τον κ. Λοβέρδο, ζούμε ένα μαρτύριο, της σταγόνας, σαν τρομοκρατία, με την επαπειλούμενη διαγραφή μας. Κανένας δεν μας χάρισε (για να μας την αφαιρέσει) την επιτυχία/εισαγωγή μας σε εκάστη σχολή μέσω Πανελληνίων εξετάσεων. Απλώς κατόπιν έτυχε να κάνουμε κάτι άλλο στη ζωή μας.
Εδώ και πάρα πολλά έτη δεν δικαιούμεθα/δεν έχουμε φοιτητικό πάσο, και δεν δικαιούμεθα/δεν έχουμε δωρεάν συγγράμματα, αντιθέτως έχουμε πληρώσει και ακόμη πληρώνουμε πολλά χρήματα για την αγορά βιβλίων. Δεν ενοχλούμε κανέναν, ούτε στερούμε από κανέναν κάτι, δεν καταλαμβάνουμε κανέναν χώρο στο ελληνικό πανεπιστήμιο, και δεν επιβαρύνουμε με κανένα κόστος τον φορολογούμενο πολίτη, τα δε περί του αντιθέτου είναι απολύτως αναληθή. Εδώ και έτη οι δηλώσεις μαθημάτων γίνονται ηλεκτρονικώς, οπότε δεν στερούμε και χρόνο των υπαλλήλων της γραμματείας. Επί έτη, αρκετοί εξ ημών, κάνουμε αδιαλείπτως τις δηλώσεις μαθημάτων, και προσπαθούσαμε να δίνουμε εξετάσεις, το κατά δύναμιν, περάσαμε δε αρκετά μαθήματα, παράλληλα με βιοπορισμό και ποικίλες στενοχώριες, και δη επί της μνημονιακής κρίσης. Μακάρι το θέμα των «αιωνίων φοιτητών» να ήταν το μοναδικό ή το μείζον πρόβλημα των ελληνικών ΑΕΙ… μέσα στον ωκεανό των τόσων προβλημάτων που ταλανίζουν τη χώρα μας, τούτο πραγματικά είναι μία σταγόνα, εντελώς ασήμαντο, ένα μη θέμα, «περί όνου σκιάς». Ο τελικός/απώτερος στόχος που έχουν οι πολιτικοί μας, ως πιστοί υπηρέτες των δανειστών, βεβαίως είναι, μετά την επιχειρούμενη μείωση των διδασκομένων (με το πρόσχημα της δήθεν… κάθαρσης των μητρώων), να επακολουθήσει, τι άλλο; Η μείωση των διδασκόντων, μέσω της αλλοίωσης της αριθμητικής σχέσης διδασκομένων-διδασκόντων! Αυτό ουσιαστικά επιδιώκουν, πλαγίως, δολίως, αλλά φυσικά δεν το ομολογούν ευθέως.
Γεωργιος Αποστολιδης
