Κύριε διευθυντά
Ονέος πρωθυπουργός αναφέρεται συχνά στις πελατειακές σχέσεις των προηγούμενων κυβερνήσεων, οι οποίες μεταξύ άλλων μάς έφεραν στη σημερινή κατάσταση. Oμως την ίδια στιγμή ανακοινώνεται ότι επανέρχονται, με απόφαση της κυβέρνησης προφανώς, οι αιώνιοι φοιτητές. Χρειάζεται άραγε πολλή σκέψη για να κατανοηθεί ότι η επιστροφή της κατηγορίας αυτής των φοιτητών αποτελεί υποχώρηση στις πελατειακές σχέσεις και εμπόδιο για τις σπουδές των κανονικών φοιτητών;
Στο Πανεπιστήμιο Κύπρου η διοικούσα επιτροπή μεταξύ άλλων υιοθέτησε πολύ απλές και πρακτικές λύσεις. Κατ’ αρχήν περιόρισε τον αριθμό των φοιτητών σε κάθε ειδικότητα σε 35, έχουσα κατά νουν ότι αν άφηνε τον αριθμό απεριόριστο τότε και η ποιότητα του έργου που προσφέρεται θα χειροτέρευε αλλά και ο αριθμός των αδιορίστων κάθε ειδικότητας θα αυξανόταν ανεπίτρεπτα.
Yστερα τη δωρεά παροχής επιστημονικής διδασκαλίας δεν ονόμασε δωρεάν παιδεία. Σύμφωνα με το σκεπτικό της διοικούσας επιτροπής, το κράτος δίνει υποτροφίες για ανώτερες σπουδές μόνον σε όσους επιτύχουν στις σχετικές εξετάσεις. Aλλο είναι ένας φοιτητής να είναι υπότροφος, οπότε έχει υποχρεώσεις, και άλλο να του παρέχεται δωρεάν παιδεία, οπότε μπορεί να συχνάζει αμέριμνος στα καφενεία αμελώντας τις σπουδές του.
Εφόσον ο φοιτητής ακολουθεί κανονικά τις σπουδές του μέχρι της λήψεως του πτυχίου, τυγχάνει όντως ουσιαστικά δωρεάν παιδείας. Oμως για πτυχίο που κανονικά απαιτεί 4 έτη, ο φοιτητής μπορεί να επιμηκύνει τον χρόνο το πολύ σε 6 έτη. Αν δεν κατορθώσει για οποιονδήποτε λόγο να τελειώσει έγκαιρα, διαγράφεται. Επίσης αν δεν περάσει στις εξετάσεις σε ένα μάθημα, του δίνεται η ευκαιρία να προσέλθει στις εξετάσεις μόνον άλλες δύο φορές. Εάν δεν επιτύχει την προαγωγή του, αποβάλλεται από το πανεπιστήμιο. Και όχι μόνο αυτό, αλλά η πέραν του έτους παραμονή του φοιτητή στο ίδιο έτος σήμαινε ότι θα ήταν υποχρεωμένος να πληρώσει ο ίδιος δίδακτρα. Αυτό είναι ένα πρακτικό μέσο για την απομάκρυνση όλων των φοιτητών οι οποίοι δεν εννοούν να καταβάλουν την προσπάθεια που απαιτείται για σοβαρές σπουδές.
Στον κανονισμό του Πανεπιστημίου Κύπρου υπάρχουν και ένα δύο άλλα θέματα που έχουν ρυθμιστεί καλύτερα από ό,τι συμβαίνει εδώ. Οι νέοι ταγοί του υπουργείου Παιδείας ας ζητήσουν να ενημερωθούν για τα θέματα αυτά και ας μη λαμβάνουν εσπευσμένα αποφάσεις χωρίς να υπολογίζουν τα αποτελέσματά τους.
Ασφαλώς σχετικά με τους εργαζόμενους φοιτητές, οι οποίοι θα το δηλώνουν και θα επιδεικνύουν στοιχεία ότι πραγματικά εργάζονται, θα πρέπει να προβλεφθούν ορισμένες διευκολύνσεις. Δηλαδή οι καθηγητές πρέπει να γνωρίζουν ποιοι φοιτητές είναι εργαζόμενοι ώστε να μπορούν να τους βοηθήσουν, δεχόμενοί τους ιδιαιτέρως, δίνοντάς τους εργασία για το σπίτι ή βοηθώντας τους και με άλλους τρόπους.
Νικολαος Κονομης – Ακαδημαϊκός
«Η ευγενής μας τύφλωση»
Κύριε διευθυντά
Το εξαίρετο άρθρο «Η ευγενής μας τύφλωση» του κ. Θ. Γεωργακόπουλου σχετικά με τον άφρονα πόλεμο και την ήττα μας το 1897 δεν τολμώ να ελπίσω ότι θα το διαβάσουν οι 300 της Βουλής των Ελλήνων. Διερωτώμαι άλλωστε πόσοι απ’ αυτούς γνωρίζουν έστω ότι έγινε αυτός ο πόλεμος. Μήπως θα ήταν σκόπιμο να εκδώσει η «Καθημερινή» σε βιβλίο όλες τις «ευγενείς τυφλώσεις μας», που δυστυχώς δεν είναι λίγες, αρχίζοντας από τη Σικελική Εκστρατεία των Αθηναίων το 415 π.Χ.
Δημοσθενης Ιωαννιδης
Εθνική υπερηφάνεια
Κύριε διευθυντά
Διαπιστώνω μέσα από προσωπικές συζητήσεις ότι υπάρχει ένα αίσθημα υπερηφάνειας και εν πάση περιπτώσει μία πανεθνική υποστήριξη προς την κυβέρνηση. Ειλικρινά κάτι δεν καταλαβαίνω. Το πρώτο το οποίο δεν καταλαβαίνω είναι το πώς μπορούμε να είμαστε εθνικά υπερήφανοι, όταν οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι ανησυχούν για την τύχη των χρημάτων τα οποία μας δάνεισαν, αμφισβητώντας ουσιαστικά την εντιμότητα και την ακεραιότητά μας ως έθνος; Δηλαδή είμαστε υπερήφανοι επειδή υψώσαμε το ανάστημά μας απέναντι στις ευθύνες μας;
Είμαστε υπερήφανοι επειδή κάνουμε τους Ευρωπαίους φορολογούμενους να ανησυχούν για την τύχη των χρημάτων τους; Πώς θα χαρακτηρίζαμε εμείς ένα πρόσωπο ή κάποιο έθνος το οποίο έκανε τα ίδια προς εμάς;
Δεν ήταν καθόλου ευχάριστη εμπειρία όταν το 2010 μας αντιμετώπιζαν οι Ευρωπαίοι σε προσωπικό επίπεδο με καχυποψία. Και δεν θα είναι καθόλου καλό αποτέλεσμα να στιγματιστούμε συνολικά ως κοινωνία ανέντιμων προσώπων. Θα το πληρώσουμε μέσα από μακροχρόνιες μελλοντικές ταπεινώσεις. Το δεύτερο το οποίο δεν καταλαβαίνω είναι τι προσδοκίες έχουμε από το όφελος των όρων πληρωμής. Δηλαδή εάν τελικά συμφωνηθεί με την Ε.Ε. μικρότερο πρωτογενές πλεόνασμα, πού θα πάνε τα χρήματα αυτά; Θα πάνε στη δημιουργία υποδομών για την παραγωγική ανάπτυξη της χώρας, ή θα πάνε στην κατανάλωση για να γίνουν πάλι εισαγόμενα προϊόντα;
Το δεύτερο ερώτημα δεν θα με ανησυχούσε εάν η κυβέρνηση είχε ανακοινώσει κάποια συγκεκριμένη μεταρρύθμιση. Αντιθέτως οι μέχρι τώρα ανακοινώσεις αφορούν ευχολόγια για την πάταξη της φοροδιαφυγής και φοβάμαι ότι στο μυαλό όλων αυτών των «διάσημων οικονομολόγων» μεταρρύθμιση σημαίνει ότι θα κρατηθεί το κράτος ίδιο απλά θα βρεθούν περισσότεροι φόροι για να το διατηρούν. Κάτι σαν το «λεφτά υπάρχουν».
Αποστολος Βλαχος
Eπισημάνσεις
Κύριε διευθυντά
Τις τελευταίες δεκαετίες και περισσότερο τα τελευταία χρόνια, θεωρώ ότι, όχι μόνο δεν υπήρχε περίσσευμα καθαρής και ορθής, θα έλεγα, πολιτικής σκέψης για τα τρέχοντα και χρονίζοντα προβλήματα της χώρας μας, αλλά ούτε η απαιτούμενη επάρκεια. Κυριάρχησαν ευκαιριακές πολιτικές αποφάσεις με ανάλογες συνέπειες, ευκαιρίες χωρίς ορίζοντες βάθους και προοπτικής για μια πιθανή θετική εξέλιξη της ελληνικής πραγματικότητας. Δεν έχω ουδεμία μηδενιστική διάθεση, γιατί τότε θα αδικούσα κάποιες ορθές αποφάσεις που ελήφθησαν κατά καιρούς, αλλά χωρίς στέρεες βάσεις, ευάλωτες, και με την πρώτη κομματική ή συμφεροντολογική γενικότερα διάθεση ανατρέπονταν με μηδενικό αποτέλεσμα ή επιζήμια έκβαση. Παρακολουθώντας κανείς την προεκλογική περίοδο των τελευταίων εθνικών εκλογών της 25ης Ιανουαρίου 2015, σχημάτιζε και με την ελάχιστη παρατηρητικότητα, θα έλεγα, την εντύπωση ότι οι δύο κύριοι άξονες του πολιτικού σκηνικού των συγκεκριμένων εκλογών, συνεπικουρούμενοι από τις μικρότερες πολιτικές δυνάμεις (ή ομάδες), προέρχονταν από διαφορετικούς πλανήτες, από διαφορετικές χώρες. Και τούτο για τις συγκεκριμένες εθνικές εκλογές με τις δικές τους ευαίσθητες λεπτομέρεις και σπουδαιότητα, αλλά και μια ιδιαιτερότητα ξεχωριστή από άλλες για την παραπέρα πορεία αυτού του τόπου, αυτού του λαού, που τόσα δεινά έχει υποστεί τα τελευταία χρόνια λόγω της οικονομικής κρίσης.
Aλλωστε, η αδυναμία του πολιτικού μας συστήματος να εκλέξει Πρόεδρο της Δημοκρατίας κατέδειξε πόσο εύθραυστο και αδύναμο είναι στην εκτέλεση μιας απλής διαδικασίας, της εκλογής του Προέδρου. Κατά την προεκλογική περίοδο, μηδενίστηκε, θαρρώ, η έννοια του διαλόγου. Κυριάρχησε και αυτή τη φορά ένας ακρατής λαϊκισμός ο οποίος επρόδιδε απροκάλυπτα τις διαθέσεις των πολιτικών συνθέσεων, κάτι που αντίκειται στον στοιχειώδη πολιτικό πολιτισμό. Η Κυριακή των πρόσφατων εθνικών εκλογών ανέδειξε τη νέα κυβέρνηση και χρειάζεται να είναι ευχή όλων των Ελλήνων να λειτουργήσει αποτελεσματικά και υπεύθυνα για το καλό της χώρας μας.
Οι παλαιοκομματικές νοοτροπίες ας παραμερισθούν και ας συνδράμουν όλες οι πολιτικές δυνάμεις σε μια εθνική προσπάθεια για την επίλυση των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η χώρα. Και σε αυτή την κρίσιμη προσπάθεια θαρρώ είναι απαραίτητο να λειτουργήσουν τρεις βασικοί παράγοντες: Το πολιτικό ήθος, ο πολιτικός πολιτισμός και η ευθύνη.
Λευτερης Κ. Γεροσταθος – Συγγραφέας
