Κύριε διευθυντά
Διάβασα μετά προσοχής, όπως κάνω καθημερινώς, το χθεσινό άρθρο του φίλου Πάσχου Μανδραβέλη, στο οποίο υπήρχε αναφορά στην με συντριπτική πλειοψηφία απόφαση της Βουλής (216 όχι, έναντι 1 ναι και 7 παρών) να μην αρθεί η βουλευτική μου ασυλία. Το άρθρο θα ήταν άριστο εάν δεν στηριζόταν σε ένα σφάλμα. Ο κ. Μανδραβέλης αποδίδει στους βουλευτές συντεχνιακή λογική, πράγμα που υπήρξε πολλές φορές στο παρελθόν, αλλά που έχει παύσει τα τελευταία χρόνια, σε μία υπόθεση που είναι το γράμμα του Συντάγματος και του Κανονισμού της Βουλής για το θέμα της βουλευτικής ασυλίας. Το σφάλμα έγκειται στο ότι θεωρεί πως το μόνον άρθρο του Συντάγματος, στο οποίο στηρίζεται η ασυλία είναι το άρθρο 61, όμως αυτό είναι ψευδές. Το άρθρο 61 αναφέρεται αποκλειστικά στην ψήφο ή στην έκφραση γνώμης εντός του Κοινοβουλίου και είναι σαφές ότι βάσει αυτού δεν θα εδικαιούμην ασυλία, όμως το Σύνταγμα έχει και το άρθρο 62. Το άρθρο 62 απαγορεύει ρητώς την άσκηση διώξεως κατά βουλευτού, εν γένει για την πολιτική του δράση και εξαιρεί μόνον τα αυτόφωρα κακουργήματα. Βάσει του άρθρου 62 λοιπόν του Συντάγματος έχει δημιουργηθεί το άρθρο 83 του Κανονισμού της Βουλής των Ελλήνων, για τη διαδικασία της άρσεως αλλά και τους όρους και τις προϋποθέσεις ισχύος της ασυλίας. Στο άρθρο 83 παρ. 3 γράφει τα εξής: «…αν η πράξη για την οποία ζητείται η άρση Ασυλίας συνδέεται με την πολιτική δραστηριότητα του Βουλευτή ή εάν η δίωξή του υποκρύπτει πολιτική σκοπιμότητα…».
Βάσει λοιπόν των άρθρων: 62 του Συντάγματος και 83, παρ. 3 του Κανονισμού της Βουλής, τόσο η αρμόδια επιτροπή της Βουλής με ψήφους 9 κατά της άρσης και 1 παρών, αλλά και η Ολομέλεια με ψήφους 216 κατά, 1 υπέρ και 7 παρών, αποφάσισαν οριστικά την μη άρση της βουλευτικής μου ασυλίας. Ουδείς μπήκε στην ουσία της υποθέσεως, πράγμα που δεν μπορεί η Βουλή να πράξει, αλλά απεδείχθη ότι ο μηνυτής έκανε τη συγκεκριμένη μήνυση μόνο και μόνο για να εκμεταλλευθεί τη δική μου πολιτική ιδιότητα, έτσι ώστε να εξασφαλίσει πρόσβαση στην τηλεοπτική εκπομπή του κ. Μάκη Τριανταφυλλόπουλου και να διαφημίσει την τότε πρόθεσή του να κατέλθει στις περιφερειακές εκλογές του Μαΐου, ως ανεξάρτητος υποψήφιος περιφερειάρχης Αττικής. Eκρινε δηλαδή το Σώμα, κατά τη γνώμη μου ορθώς, ότι υπέκρυπτε η μήνυσή του πολιτική σκοπιμότητα, ως τα παραπάνω άρθρα ορίζουν. Σημειώστε ότι για την υπόθεση αυτή ασχολήθηκαν και κατέληξαν στο ίδιο συμπέρασμα δύο διαφορετικές Σύνοδοι, αφού η επιτροπή συνεδρίασε κατά την προηγουμένη Σύνοδο και η Ολομέλεια στην τρέχουσα. Eτσι στην επιτροπή ψήφισαν κατά της άρσεως οι Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜΑΡ, ΑΝΕΛ, ΚΚΕ και οι ανεξάρτητοι βουλευτές, με τη Χ.Α. να ψηφίζει παρών (σε όλες τις άλλες υποθέσεις λόγω των δικών της διώξεων ψηφίζει πάντοτε υπέρ) και τώρα εψήφισαν ομοφώνως κατά οι βουλευτές των ΣΥΡΙΖΑ, Ν.Δ., ΠΟΤΑΜΙ, ΑΝΕΛ, ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ, με μοναδική εξαίρεση μία βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ.
Σημειώστε ότι εγώ πολιτικά δεν είμαι καθόλου συμπαθής στα περισσότερα από αυτά τα κόμματα, και οι ψηφοφορίες διεξήχθησαν σε περιβάλλοντα σφοδρής πολιτικής συγκρούσεως με αυτά.
Συνοψίζοντας, καμία υποκατάσταση των δικαστών δεν έγινε παρά πιστή τήρηση των νόμων. Εάν θέλουμε να αλλάξουμε το άρθρο 62 του Συντάγματος είναι άλλη συζήτηση, ευχαρίστως να την κάνουμε, αλλά όσο ισχύει αυτό εφαρμόζουμε.
Aδωνις Γεωργιαδης – Βουλευτής Νέας Δημοκρατίας
Απάντηση
Το άρθρο 83 παρ. 3 του Κανονισμού της Βουλής («…αν η πράξη για την οποία ζητείται η άρση Ασυλίας συνδέεται με την πολιτική δραστηριότητα του Βουλευτή ή εάν η δίωξή του υποκρύπτει πολιτική σκοπιμότητα…») εξειδικεύει το άρθρο 61 παρ. 1 του Συντάγματος, το οποίο αναφέρει «O βουλευτής δεν καταδιώκεται ούτε εξετάζεται με οποιονδήποτε τρόπο για γνώμη ή ψήφο που έδωσε κατά την άσκηση των βουλευτικών καθηκόντων». Αυτό δηλαδή που προστατεύεται συνταγματικά είναι η δραστηριότητα του βουλευτή, έτσι ώστε να έχει «απεριόριστο το δικαίωμα της γνώμης και ψήφου κατά συνείδηση» (άρθρο 60).
Δεν προστατεύεται ο βουλευτής από άδικες έστω και αθέμιτες πολιτικές φιλοδοξίες τρίτων. Με άλλα λόγια, αν ο μηνυτής είχε στόχο να πλήξει τον κ. Γεωργιάδη για κάτι που ψήφισε ή είπε, τότε η άρση ασυλίας δεν έπρεπε να γίνει δεκτή διότι η δίωξη «συνδέεται με την πολιτική δραστηριότητα του βουλευτή». Αν ο μηνυτής είχε στόχο τη δική του προβολή, μπορεί να υπάρχει πολιτική σκοπιμότητα, αλλά αυτή δεν αφορά τη «γνώμη και ψήφο του βουλευτή», η οποία συνταγματικώς προστατεύεται.
Αλλωστε υπάρχουν πολλές αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (δύο καταδικαστικές για την Ελλάδα), οι οποίες διευκρινίζουν ότι δεν είναι θεμιτό να μην αίρεται η ασυλία ενός βουλευτή, για υποθέσεις που δεν σχετίζονται με τα κοινοβουλευτικά του καθήκοντα.
Πασχος Μανδραβελης
Αποχαιρετισμός στον δάσκαλο
Κύριε διευθυντά
Ο ιατρός καθηγητής Φαίδων Φέσσας έκλεισε πρόσφατα τον βιολογικό του κύκλο ήρεμα, μέσα στη θαλπωρή της αγκαλιάς των συγγενών του. Οι στιγμές φέρνουν στη μνήμη τρυφερούς κύκλους αναμνήσεων, ανθρώπων που τον γνώρισαν, έζησαν και συνεργάστηκαν μαζί του.
Είχα την τύχη να εκπαιδευτώ στην Α΄ Παθολογική Κλινική του Πανεπιστημίου Αθηνών στο Λαϊκό Νοσοκομείο, κλινική της οποίας τη διεύθυνση είχε ο καθηγητής Φέσσας. Συνεργάστηκα για πολλά χρόνια μαζί του. Δύσκολο να περιγράψει κανείς με λόγια την πολυτάλαντη προσωπικότητα αυτή, που στα νεανικά μου χρόνια φάνταζε σαν ήρωας παραμυθιού. Εργατικός, μεθοδικός, οργανωτικός, με ιδιαίτερη ευφυΐα, ανιδιοτελής, ευγενής, προσιτός, με παρεξηγημένη σεμνότητα και απαράμιλλο ήθος, τίμησε με την παρουσία του την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Η εκπαίδευση φοιτητών-ιατρών, η φροντίδα ασθενών και η επιστημονική έρευνα, τρεις επιτυχείς στόχοι του καθηγητή Φέσσα. Hταν από τους ιδρυτές της Κλινικής Αιματολογίας στην Ελλάδα, ενώ το ποιοτικό ερευνητικό του έργο έφερε τη χώρα πολύ νωρίς στο διεθνές επιστημονικό στερέωμα. Hρεμη δύναμη, με αφοσίωση στο καθήκον, φωτισμένη παρουσία και πειστικό λόγο, του προσέδιδαν εκτίμηση και σεβασμό από τους φίλους και συνεργάτες του, καθώς και από την εκτός του χώρου επιστημονική κοινότητα. Αποτέλεσε πηγή έμπνευσης και έγινε πόλος έλξης για πολλούς προικισμένους νέους επιστήμονες που μελλοντικά θα στελεχώσουν πανεπιστημιακές και μη θέσεις του ελληνικού και διεθνούς επιστημονικού χώρου.
Ο ιατρός, ο ερευνητής, ο δάσκαλος, ο πνευματικός πατέρας πολλών, καθηγητής Φαίδων Φέσσας βιολογικά «έφυγε». Το έργο του, είτε ως γραπτά κείμενα είτε ως ιδέα ανθρωπισμού, θα παραμένει προσδίδοντάς του χώρο στην αιωνιότητα.
Αθανασιος Αισωπος – Ομοτ. Καθηγητής Παθολογίας Ιατρικής Σχολής Πανεπιστήμιου Αθηνών
H Kαντίτσα έφυγε…
Κύριε διευθυντά
Στις 19 Φεβρουαρίου η Λίνα Γιάνναρου μας χάρισε ένα σπουδαίο άρθρο με τίτλο «Η Καντίτσα δεν μένει πια εδώ». Πρόκειται για την όμορφη Αφρικανή που συνόδευσε τον Αλέξη Τσίπρα τον Ιούλιο του 2008 στη γιορτή για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στο Προεδρικό Μέγαρο. Οι γονείς της ήταν ήδη στην Ελλάδα 10 χρόνια όταν ήλθε και αυτή το 1996, σε ηλικία 11 χρόνων, από τη Σιέρα Λεόνε.
Το άρθρο περιγράφει τον «Γολγοθά» της κοπέλας να παραμείνει νόμιμα στη χώρα μας και την ταλαιπωρία που υπέστη από την ντόπια γραφειοκρατία μαζί με την πλήρη έλλειψη συντονισμού των υπηρεσιών για το θέμα της. Παρά το ότι σπούδαζε με υποτροφία στο Ελληνοαμερικανικό Κολλέγιο, αναγκαζόταν κάθε χρόνο να προσκομίζει καινούργια χαρτιά που απαιτούσε η γραφειοκρατία. Στάθηκε όμως τυχερή διότι γνώρισε τον σύζυγό της, που είναι Αγγλος και εγκατεστάθη στο Λονδίνο το 2010. Εκεί της έδωσαν βίζα για δύο χρόνια και μετά άδεια παραμονής με αόριστη διαμονή. Η ίδια μιλάει με παράπονο για την εδώ ταλαιπωρία της, ότι «πήγαινε στον δήμο και δεν ήξεραν τι ίσχυε». «Ο καθένας σου ζητούσε ό,τι χαρτί ήθελε». Αντιθέτως, στην Αγγλία οι νόμοι είναι αυστηροί, αλλά ισχύουν και ξέρεις ότι μπορείς να βασιστείς.
Iσως η Καντίτσα να στάθηκε τυχερή διπλά, διότι αν έμενε εδώ μπορεί να είχε καταλήξει στην Αμυγδαλέζα, με τις ιδεώδεις συνθήκες φιλοξενίας που διεπίστωσε ιδίοις όμμασι ο νέος υπουργός Προστασίας του Πολίτη. Ο εξανθρωπισμός της πατρίδος μας είναι ζητούμενο. Κρατώντας μικρό καλάθι ελπίζουμε στο μέλλον.
Δημητρης Γεωργαντας – Χειρουργός – Μαρούσι
