Κύριε διευθυντά
Την αποφράδα Τετάρτη 7 Ιανουαρίου 2015, το νεοπαγές μόρφωμα των τζιχαντιστών κατέπνιξε στο αίμα και τα στελέχη της γαλλικής σατιρικής εφημερίδας «Charlie Hebdo» στο Παρίσι, εκδικούμενο στυγερά και με υπέρτατο θρησκευτικό μίσος τις γελοιογραφίες του προφήτη Μωάμεθ, που συχνά δημοσιεύει η εφημερίδα αυτή, με συνολικά 17 νεκρούς.
Το τίμημα της ανεξέλεγκτης επέλασης του Ισλάμ στον Δυτικό Κόσμο βαραίνει εμφανώς τον μολυβένιο ορίζοντα της επιπόλαιας πολυπολιτισμικής «παγκοσμιοποίησης» (που σημαίνει τάση προς ενιαιοποίηση και ομοιογενοποίηση των ανθρωπίνων κοινωνιών), η οποία επικρέμαται πάνω από εμάς ως «δαμόκλειος σπάθη» τις τελευταίες δεκαετίες. Βεβαίως υπάρχει και ο αντίλογος, ότι αναμενόμενο ήταν το «μπούμερανγκ» που καλλιεργήθηκε από τη στρατιωτική πολιτική του τέως πλανητάρχη George W. Bush Jr και όχι μόνον. Eτσι, φτάσαμε αισίως σε μια τραγική κατάσταση που επιδεινώνεται ραγδαία και μας οδηγεί σε αδιέξοδο.
Τα παραπάνω, όμως, ανήκουν σε ξεχωριστό κεφάλαιο που θα κληθεί να καταγράψει και να αποφανθεί σχετικά η Ιστορία, γραμμένη όμως με (πολύ φοβάμαι) «αραβικοϊσλαμικούς παγκοσμιοποιημένους χαρακτήρες»…
Ποια είναι, όμως, η επίμαχη σατιρική εφημερίδα «Charlie Hebdo»;
Πρόκειται για ένα εβδομαδιαίο έντυπο (αυτοσαρκαζόμενο ως «Journal irresponsable», δηλαδή «Ανεύθυνη εφημερίδα»), που πιστεύει (πολύ σωστά) ότι η έξυπνα εικονογραφημένη σάτιρα δείχνει τη θετική πλευρά της ζωής στον αναγνώστη, με ανυποχώρητες (ριζοσπαστικές έως άκρως προκλητικές) αρχές. Τα στελέχη της εφημερίδας ήταν/είναι ένα παζλ αριστερών, άθεων, απερίσκεπτα μεγαλόψυχων βλάσφημων, ακατάτακτων, αντιφασιστών, αντιρατσιστών, ακόμη και αναρχικών οραματιστών, αντιπάλων του φανατισμού και της υποκρισίας, με τρόπο βωμολόχο, αιρετικό, ασεβή, που έφτανε το χιούμορ και την ελευθερία της έκφρασης στα όρια του ακραίου σατιρικού λόγου. Μόνιμος στόχος τους ο εθνικισμός, η πολιτικάντικη πολιτική, οι δικτατορίες, οι πόλεμοι, οι ισχυροί, οι πλούσιοι, με ένα κοινό χαρακτηριστικό γνώρισμα που τους συνδέει συντροφικά: Hταν/είναι τολμηροί και ανυποχώρητοι, ανυπάκουοι, αδιάλλακτοι, αγνοί επαναστάτες, μηδενιστές και αμφισβητίες των πάντων, χωρίς ίχνη ηθικού φραγμού, υλοποιώντας με τα σκίτσα και τη γραφή τους το παλιό γαλλικό αναρχικό σλόγκαν «Νi Maitre ni Dieu», δηλαδή «Ούτε Κύριο ούτε Θεό», χαρακτηριζόμενοι, όμως, από μια θαυμαστή αρετή: τα μέσα τους δεν είναι όπλα, αλλά ειρηνικά μολύβια, που στοχεύουν σαρκαστικά, απαξιωτικά και ασυμβίβαστα προς κάθε κατεύθυνση που δεν συνάδει με την «ιδιότυπη φιλοσοφία τους», αρνούμενοι να προτρέψουν σε πράξεις εναντίον άλλων, απλώς σχολιάζοντας, χωρίς προπαγάνδα.
Με κίνδυνο να παρεξηγηθώ, δηλώνω ενθουσιασμένος με τέτοιες «παράλογες λογικές» που με εκφράζουν, αφού αρνούνται να ακολουθήσουν το μονοπάτι που έχουν χαράξει άλλοι, κατευθυνόμενοι, αντίθετα, εκεί όπου δεν υπάρχει μονοπάτι και αφήνουν το (όποιο) ίχνος τους!
Εδώ όμως δικαιολογείται και η ένσταση για την εκ μέρους των συντακτών του «Charlie Hebdo» «αλόγιστη υπερβολή», που ξεπερνάει τα ανθρώπινα εσκαμμένα, χάνοντας συχνά και το μέτρο της υγιούς αισθητικής και (το χειρότερο) γελοιοποιώντας χαιρέκακα τα ιερά και όσια όλων των λαών, ποδοπατώντας και τα θρησκευτικά τους συναισθήματα. Δεν είναι τυχαίο ότι το «Charlie Hebdo» έχει υποστεί κατά καιρούς αθρόες μηνύσεις, κυρίως από θρησκευτικές κοινότητες, όχι μόνο μουσουλμανικές, αλλά και εβραϊκές, χριστιανικές, βουδιστικές. Κι έρχεται αυθόρμητα το ερώτημα κάθε υγιώς σκεπτόμενου πολίτη: Αδιαμφισβήτητα ναι στην ελευθερία της σκέψης και της πολιτισμικής έκφρασης, όπως πολύ σωστά διαδήλωσε πρόσφατα όλη η (μη ισλαμική) ανθρωπότητα, υπερασπιζόμενη τις «δυτικές αξίες». Κάπου δεν θα πρέπει, όμως, να υπάρχουν και κάποια όρια αυτολογοκρισίας, σεβασμού των ανθρωπίνων κανόνων ειρηνικής συμβίωσης, στο πλαίσιο της ανεξιθρησκίας, αποφεύγοντας «να παίζουμε εν ου παικτοίς»;
Η προσέγγιση προς το (τυφλά αδιαπραγμάτευτο) Ισλάμ θα πρέπει να γίνει με ειρηνικά μέσα και όχι με χλευασμό. Δεν σκέπτονται ότι η ανεξέλεγκτη βολή κατά της ελεύθερης πολιτισμικής έκφρασης του άλλου αυτοδυναμιτίζει και τη δική τους ελευθερία;
Ο… Αλλάχ να βάλει το χέρι του!
Kωνσταντινος Δημ. Γλυστρας – Καθηγ. TEI
Εκλογικά αποτελέσματα και αποχή
Κύριε διευθυντά
Πολλές αναλύσεις για το αποτέλεσμα των εκλογών βλέπουν το φως της δημοσιότητας. Ουδεμία όμως σχολιάζει την τεράστια αποχή του 36,13% και ουδείς αναρωτιέται γιατί και από ποιους προέρχεται. Κατά την κρίση μου, αυτή προέρχεται:
1. Από την οικονομική ομοιομορφία όλων των κομμάτων με επίκεντρο τον κρατισμό. Οι Δεξιοί αφήνουν να εννοείται ότι προτιμούν τον φιλελευθερισμό και την οικονομία της αγοράς, αλλά στην ουσία και σιωπηρώς αυξάνουν τον κρατικό τομέα της οικονομίας προς τακτοποίηση των ημετέρων, με συνέπεια την αύξηση του πελατειακού κράτους, οι δε Αριστεροί αποδεικνύουν εμπράκτως την προτίμησή τους προς την επέκταση της κρατικής οικονομίας και του πελατειακού κράτους.
2. Από την απογοήτευση των οπαδών της Ν.Δ. και της αστικής τάξεως να διαπιστώνουν την ασυνέπεια του κόμματος αυτού να εφαρμόσει τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις. Συμφωνεί η Ν.Δ. σε όλα τα προαπαιτούμενα του Μνημονίου, παίρνει τα χρήματα και μετά παραγνωρίζει τις υποχρεώσεις με αποτέλεσμα τον εξευτελισμό της υπογραφής της Ελλάδας. Και γιατί γίνεται αυτό; Διότι αν εφαρμόσει τις υποχρεώσεις της θα διαλύσει το πελατειακό κράτος.
3. Από την απογοήτευση της μεσαίας τάξης να διαπιστώνει την άρνηση της Ν.Δ. να κτυπήσει τη φοροδιαφυγή των υψηλών εισοδηματικών τάξεων και αντί αυτών να ορμάει στις χαμηλές και μεσαίες τάξεις.
4. Από την άρνηση της Ν.Δ. να κτυπήσει τη διαφθορά η οποία πιθανώς να της είναι ωφέλιμη.
Μεγάλο ποσοστό των πρώην οπαδών της Ν.Δ. απογοητεύτηκαν βαθύτατα από τους ανωτέρω λόγους και προτίμησαν αποχή. Θα είναι απίστευτη υπόθεση ότι οπαδοί του Αριστερού χώρου δεν προσήλθαν στις κάλπες, αφού ο σκοπός και η συνεργασία των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ ήταν η εκλογική νίκη βροντοφωνάζοντας «Νυν υπέρ πάντων αγών».
Δημητριος Βλασιου Τιγκαρακης – Μπολάτι Κορινθίας
Περί αριστείας
Ι
Κύριε διευθυντά
Δεν πιστεύω ότι ο υπουργός Αριστείδης Μπαλτάς απορρίπτει την αριστεία και την αξιολόγηση, δεδομένου ότι με διαδοχικές αξιολογήσεις, στις οποίες υποβλήθηκαν το επιστημονικό έργο και η προσωπικότητά του μετά από αιτήσεις του ιδίου, εξελίχθηκε έως την πρώτη καθηγητική βαθμίδα στο αναμφισβητήτως κέντρο αριστείας στη χώρα μας, το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο.
Καθ. Κ. Ι. Μουτζουρης – πρ. πρύτανης ΕΜΠ
ΙΙ
Κύριε διευθυντά
Με απορία και μεγάλη θλίψη εδιάβασα πως ο απόφοιτος του Κολλεγίου Αθηνών, της τάξεως του 1962, και νυν υπουργός Παιδείας, Αριστείδης Μπαλτάς, δήλωσε ότι η αριστεία μοιάζει με ρετσινιά, καθώς αν αριστεύσεις, είσαι αναγκασμένος να είσαι αντάξιος αυτής. Αισθάνεται πραγματικά ο κ. Μπαλτάς έτσι; Γιατί από ό,τι πληροφορήθηκα από αποφοίτους του 1962, ο Αριστείδης διακρινόταν για τις επιδόσεις του καθ’ όλη τη διάρκεια των μαθητικών του χρόνων από την 4η δημοτικού μέχρι και την 9η γυμνασίου, στην οποία ήταν ανάμεσα στους τέσσερις πρώτους. Ενας από τους άριστους. (Πολλοί από τους μαθητές φοιτούσαν με υποτροφία μέχρι και 100%, ανάλογα με την οικονομική τους επιφάνεια.) Ο Αριστείδης Μπαλτάς εισήχθη αμέσως στο ΕΜΠ, την ίδια χρονιά με τον συμμαθητή του Αντώνη Εφραιμίδη, σήμερα μέλος του Συμβουλίου Ιδρύματος στο Πολυτεχνείο (άρθρο του στην «Καθημερινή» της 15.02.2015 «εν είδει απολογισμού»). Αποφοιτήσαμε από το Κολλέγιο Αθηνών, στο οποίο μάς εδίδαξαν την ευγενή άμιλλα σε όλους τους τομείς των δραστηριοτήτων μας στο σχολείο, αλλά και μετά αυτό.
Εχοντας παράδειγμα τα ανωτέρω, θα έπρεπε να προσπαθήσει να τα μεταφέρει όλα αυτά και στον δημόσιο τομέα της εκπαίδευσης. Η αξιοκρατία είναι το απαραίτητο μέσον.
Η Ελλάδα βρίσκεται αυτή την περίοδο σε μία από τις πιο δύσκολες περιόδους της ιστορίας της. Για να βγει από τη γενική καθίζηση έχει απόλυτη ανάγκη από ανθρώπους της αριστείας και όχι από μετριότητες.
Ηλιας Μ. Μελετοπουλος – Απόφοιτος του Κολλεγίου Αθηνών 1951 αρχιτέκτων μηχανικός ΕΜΠ
