Kύριε διευθυντά
Συμπληρώθηκαν στις 24 Ιανουαρίου πενήντα χρόνια από τον θάνατο ενός τιτάνα της παγκόσμιας πολιτικής. Του αδιαμφισβήτητου ηγέτη του αντιφασιστικού και αντιναζιστικού αγώνα των ελεύθερων λαών, του πράγματι μεγάλου σερ Ουίνστον Τσώρτσιλ.
Γίγαντας του 20ού αιώνα, εμβληματική φυσιογνωμία της βρετανικής ισχύος, ηρωικό σύμβολο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Ουίνστον Τσώρτσιλ ανήκει σήμερα περισσότερο στον μύθο παρά στην Ιστορία.
Κατά τη διάρκεια μιας καριέρας εξαιρετικά μακράς (κάλυψε με τη δράση του τα τρία τέταρτα του παρελθόντος αιώνος) συσσώρευσε στο πρόσωπό του τη λάμψη των ενεργειών και πρωτοβουλιών του, αλλά και την αντήχηση των αποτυχιών του.
Κατ’ απροσδόκητο τρόπο, σχεδόν τυχαία, ενέγραψε τη θέση του στην Ιστορία, μια και η άνοδός του στην εξουσία, τον τραγικό Μάιο του 1940, του επέτρεψε να πραγματοποιήσει τη συνάντησή του με το πεπρωμένο της Αγγλίας και τη μοίρα του κόσμου.
Προσωπικότητα εκτός κανόνων, απρόοπτος και ταλαντούχος, άνθρωπος της υπερβολής αλλά και των αστραπιαίων ενοράσεων, ρομαντικός και ρεαλιστής, συνδύαζε, χωρίς προσπάθεια, το φανταστικό με τη realpolitik, ένας αναντικατάστατος πολιτικός ηγέτης, του οποίου η καριέρα τον οδήγησε από τις φλόγες της βικτωριανής περιόδου στις σκοτεινές ημέρες του Χίτλερ και στην αγωνία του Ψυχρού Πολέμου.
Περνώντας από τα πάνω και τα κάτω του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, διέσχισε την έρημο, στα χρόνια της δεκαετίας του 1930, όταν, μόνος αυτός, προειδοποιούσε, εις μάτην, για το φαινόμενο του ναζισμού και τον κίνδυνο που αντιπροσώπευε ο Αδόλφος Χίτλερ για την ανθρωπότητα.
Αδιάλλακτος εχθρός των ολοκληρωτισμών, επέβαλε με την αυτοπρόσωπη παρουσία του στην Αθήνα, τον τραγικό Δεκέμβριο του 1944, όταν ακόμη εμαίνετο ο πόλεμος στην Ευρώπη, την παραμονή της χώρας μας στον ελεύθερο κόσμο, προφυλάσσοντάς την από του να μετεξελιχθεί σε μία ακόμη «Λαϊκή Δημοκρατία», όπως εκείνες που εγκαθιδρύθηκαν από τον Στάλιν, εκείθεν του «Σιδηρού Παραπετάσματος», όρο που ο ίδιος καθιέρωσε με την περίφημη ομιλία του στο Φούλτον του Μισούρι, στις 5 Μαρτίου του 1946, σημαίνοντας έτσι συναγερμό στη Δύση ως προς την απειλή του σοβιετικού επεκτατισμού.
Στις 19 Σεπτεμβρίου του ιδίου έτους, με την προφητική ομιλία του στη Ζυρίχη ανεφέρθη στο όραμά του για τις «Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης», που συμπλήρωσε στις 14 Μαΐου του 1947, όταν, ομιλώντας στο Albert Hall του Λονδίνου, προώθησε αποφασιστικά το ευρωπαϊκό κίνημα.
Iωαννης K. Θεοδωροπουλος – Δικηγόρος
Η λύση για το Κυπριακό
Κύριε διευθυντά
Είναι πολύ σωστή η λύση των δύο ξεχωριστών και ανεξαρτήτων κρατών, που προτείνει ο επιστολογράφος σας κ. Κώστας Ζάγκαλης («Καθημερινή» 15-1-15) για την Κύπρο. Αν είχαμε δεχθεί τη λύση αυτή, που ζητούσαν ανέκαθεν οι Tούρκοι, δεν θα είχαμε τώρα πρόβλημα ΑΟΖ, διότι το κράτος της Βόρειας (τουρκικής) Κύπρου θα είχε ΑΟΖ τη θάλασσα μεταξύ της Τουρκίας και του νησιού και το κράτος της Νότιας (ελληνικής) Κύπρου θα είχε ΑΟΖ τη θάλασσα νότια του νησιού, εκεί όπου ανακαλύφθηκαν τα κοιτάσματα φυσικού αερίου.
Αντί της λύσης αυτής επιδιώκουμε εδώ και 40 χρόνια την επανένωση του νησιού με διάφορες μορφές, διαπραγματευόμενοι διάφορα σχέδια τύπου Ανάν με βάση μία διζωνική – δικοινοτική ομοσπονδία. Η λύση της επανένωσης θα οδηγήσει αργά ή γρήγορα σε εκτουρκισμό ολοκλήρου του νησιού, διότι οι Τούρκοι έποικοι θα αυξάνονται συνεχώς και θα πολλαπλασιάζονται και μία ημέρα θα αποτελούν την πλειοψηφία και θα εκδιώξουν τους Ελληνοκύπριους, όπως έγινε στην Κωνσταντινούπολη, Ιμβρο, Τένεδο κ.λπ. Απορώ πώς οι πολιτικές ηγεσίες της Ελλάδας και των Ελληνοκυπρίων δεν το βλέπουν.
Είναι θλιβερό που ετοιμαζόμαστε να προσθέσουμε ένα ακόμη λάθος στα λάθη που κάναμε την τελευταία 60ετία. Απαριθμώ τα, κατά τη γνώμη μου, λάθη αυτά: Από το 1955 με το σύνθημα «ένωσις» και με την ΕΟΚΑ Α΄ και Β΄ επιδιώξαμε και ενόπλως την προσάρτηση της νήσου στην Ελλάδα. Την προσάρτηση δηλαδή μιας βρετανικής κτήσεως που είχε τότε 18% Τουρκοκύπριους και που βρίσκεται τόσο μακριά από τη μικρή Ελλάδα και τόσο κοντά στη μεγάλη Τουρκία. Το αποτέλεσμα ήταν οι Βρετανοί να ξεσηκώσουν τους Τουρκοκύπριους με βάση τη δεδοκιμασμένη αρχή «διαίρει και βασίλευε». Αργότερα καταλάβαμε ότι ήταν λάθος το σύνθημα «ένωσις» και το αντικαταστήσαμε με το σύνθημα «αυτοδιάθεση». Oχι Γιάννης δηλαδή, αλλά Γιαννάκης.
Στη συνέχεια, όταν η Κύπρος έγινε ανεξάρτητο κράτος, βάλαμε –σε ένα κράτος με 18% μουσουλμάνους– πρόεδρο έναν ορθόδοξο ιερωμένο, ο οποίος συνετάχθη με τους αδέσμευτους και τριτοκοσμικούς, κόντρα στη Δύση και στα συμφέροντά της, μη λαμβάνοντας υπόψη του ούτε τη γεωγραφική και στρατηγική θέση του νησιού, μακριά από την Ελλάδα και κοντά στην Τουρκία, ούτε το μέγεθος του νησιού και την έλλειψη εξοπλισμού του, ούτε την ύπαρξη βρετανικών βάσεων και τουρκικής μειονότητας κ.λπ., κ.λπ.
Αλλά το μεγαλύτερο λάθος που κάναμε ήταν το 1974, όταν προσπαθήσαμε να επιβάλουμε δικτατορία στο νησί, εκδιώκοντας τον Μακάριο. Δικτατορία δηλαδή σε ξένο κράτος! Το λάθος αυτό δεν έχει σημασία ότι το έκανε η δική μας χούντα, πάντως έγινε και έδωσε στην Τουρκία την αφορμή που ζητούσε για επέμβαση, καθό δικαίωμα είχε ως εγγυήτρια δύναμη. Και συνεχίζουμε τα λάθη μέχρι σήμερα επιδιώκοντας την επανένωση του νησιού, όπως προανέφερα. Ελπίζω τώρα, που έχουν ανακαλυφθεί τα ανωτέρω κοιτάσματα νότια της Κύπρου, η Τουρκία να εξακολουθεί να θέλει τη λύση δύο ξεχωριστών κρατών…
Γεωργιος Καλλιμοπουλος του Μιχαηλ Διόνυσος
Αλκυονίδες ημέρες χειμερινής ευδίας
Κύριε διευθυντά
Φαίνεται ότι πέρασε η πρωτοφανής κακοκαιρία, δηλαδή δοκιμασία και καταστροφική για μας και πολλούς λαούς. Ο αττικός ουρανός επιβεβαιώνει τη γνωστή φήμη του. Προβάλλει ήδη, έρχεται η άνοιξη, μια ακόμη, δώρο ζωής για όσους έζησαν ήδη πολλές και περιμένουν πια λίγες… Πολυσήμαντο το νόημα της άνοιξης, πρελούντιο της ζωής και της αναγέννησης. Κομίζει πνοή ζωής και χαράς, που εμείς οι ασπάλακες της αβίωτης πρωτεύουσας, αυτής της χαβούζας, δεν μπορούμε να ενωτισθούμε, επειδή έχουμε γυρίσει την πλάτη στη ζωή.
Κι όμως, με την εαρινή ευδία και θαλπωρή, μυριάδες μπουμπούκια φούσκωσαν. Φουσκοδεντριές λέγαμε τότε. Η Φύση ξυπνά από τον χειμωνιάτικο λήθαργο. φυτά, έντομα, ζώα ζωντανεύουν… «Ιδού, ο χειμών παρήλθεν… τα άνθη ώφθη εν τη γη», διαβάζουμε στο «Aσμα Ασμάτων» από τη δόκιμη μετάφραση των Εβδομήκοντα. Ας υποδεχτούμε, οι λιγότερο νέοι, την άνοιξη, με καθαρή καρδιά κι ευγνωμοσύνη για το χάρισμα.
Ευλογημένος τόπος η Ελλαδίτσα μας. Κάνομε αυτή τη σκέψη σήμερα, μια ηλιόλουστη αλκυονίδα μέρα και θυμόμαστε την ελληνική μυθολογία. Oλα τα είχαν ντύσει με την αχλύ του μύθου οι αρχαίοι. Oλα ποιητικά και όμορφα. Να σας υπενθυμίσουμε τον μύθο;
Ο Κήυξ (Κήυκας στη… δημοτικιά!) χάθηκε στη θάλασσα και η Αλκυόνη, πιστή και αφοσιωμένη σύζυγος, αναζητούσε μάταια το πτώμα κλαίουσα στις βραχώδεις ακτές. Ο Δίας την λυπήθηκε τότε και την έκανε θαλασσοπούλι. Επίσης και τον Κήυκα (είναι το πουλί κηρύλος). Eδωσε δε εντολή να παύουν οι άνεμοι και η κακοκαιρία επί 14 ημέρες τον χειμώνα, για να κλωσσά τα αυγά της. Ιδού τι αναφέρει ο Αιλιανός:
«Κυούσης δε αλκυόνος, ίσταται τα πελάγη, ειρήνην δε και φιλίαν άγουσιν άνεμοι. Κύει δε άμα χειμώνας μεσούντος κ.λπ.». Βλέπετε ότι κι αυτό το φυσικό φαινόμενο της χειμερινής ευδίας (καλοκαιρίας) οι πρόγονοί μας το έντυσαν με έναν όμορφο μύθο! Αθάνατοι Eλληνες…
Αρης Παπανδρεου – Πτυχιούχος Φιλολογίας και Παντείου Πανεπιστημίου πρώην διευθυντής ΟΤΕ
