Κύριε διευθυντά
Σε πρόσφατη δημοσκόπηση, 75% των μελλοντικών ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ δήλωσαν ότι σε περίπτωση ρήξης με τους δανειστές μας η Ευρωπαϊκή Eνωση θα υποχωρήσει! Πίστευα και πιστεύω στο αντίθετο, γιατί συνήθως ο πιο ενδεής των διαπραγματευομένων είναι αυτός που υποχωρεί. Εκτός από την αγωνία μου για το αποτέλεσμα αυτής της διαπραγμάτευσης, τα πρώτα αποτελέσματά της, βραχυπρόθεσμα τουλάχιστον, θα μας δείξουν και αν η μεγάλη πλειοψηφία των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ έχουν δίκιο. Eτσι θα δούμε και σ’ αυτήν την περίπτωση αν ένα μεγάλο μέρος του λαού μας είναι «σοφό», όπως υποστηρίζουν δημόσια (δι’ ευνόητους λόγους) όλοι οι τηλεπαρουσιαστές, καναλάρχες, σχολιαστές και δημοσιογράφοι, ή θα κάνει ένα ακόμη τραγικό λάθος, όπως ορισμένα γνωστά από την ιστορία μας (Βλ. και προηγούμενα «Γράμματα Αναγνωστών» των 15/2/2012 και 13/12/2014), παρά το γεγονός ότι οι λαοί είναι κυρίαρχοι. Σε αυτήν την περίπτωση θα έπρεπε να αναζητηθούν οι αιτίες της λαϊκής αυτής πλάνης (και ως αντικίνητρο για να αποφευχθούν τέτοια λάθη στο μέλλον). Είναι επειδή πιστεύουν ό,τι «εύπεπτο» τους προσφέρουν κάποιοι πολιτικοί χωρίς να ψάξουν για την αιτία ή ό,τι είναι αρεστό θα συμβεί στην πραγματικότητα (wishful thinking);
Οι επιτελείς του ΣΥΡΙΖΑ έχουν σχεδιάσει μια επιτυχημένη προεκλογική καμπάνια από την άποψη να κερδίσουν τις εκλογές και να σχηματίσουν κυβέρνηση. Είμαι σίγουρος ότι θα έχουν σχεδιάσει επίσης πώς να υποχωρήσουν εάν βρουν αντίσταση από την τρόικα ή την Ε.Ε., χωρίς να εξοργίσουν τους ψηφοφόρους τους για την «κωλοτούμπα» (αν και δεν θα είναι πρώτοι που θα την κάνουν). Πότε και πώς θα την κάνουν; Πιστεύω ότι θα την κάνουν όταν θα είναι υποχρεωμένοι από τους δανειστές μας, έτσι ώστε, ενώ μια «κωλοτούμπα» που κάνουν οι νεαροί παίρνει λίγα δευτερόλεπτα, οι επιτελείς του ΣΥΡΙΖΑ θα την κάνουν σε αρκετές δόσεις προκειμένου να συμπληρωθούν κάποιοι μήνες ή και χρόνια (πάντα διότι αλλιώς θα χρεοκοπήσουμε ως χώρα, όπως επικαλέσθηκαν ορθά και ο Παπανδρέου και ο Σαμαράς). Ή ακόμη θα ζητήσουν δημοψήφισμα, όπως έχουν ήδη πει, ώστε να ρίξουν για μία ακόμη φορά την μπάλα στις κερκίδες και να απεκδυθούν τις ευθύνες τους και την οργή των ψηφοφόρων τους, οδηγώντας τη χώρα σε αναπληρωματικές εκλογές ή εκτός ευρώ. Αυτά θα είναι τα καταστρεπτικά και απευκταία σενάρια. Γι’ αυτό και μια «κωλοτούμπα» ίσως μας σώσει!
Σταματης Παπαϊωαννου – Καθηγητής Μοριακής Φαρμακολογίας
«Φάουλ» από Σαμαρά και Τσίπρα
Κύριε διευθυντά
Ψήφισα γιατί το καθήκον το επιβάλλει, αλλά νομίζω ότι διατηρείται η μυστικότητα, ακόμα και εάν πω ότι κανέναν από τους δύο κονταρομαχόμενους δεν διάλεξα. Ο καιρός θα δείξει αν θα μας ρίξει σε ξέρα ο ΣΥΡΙΖΑ ή θα ευοδωθούν –έστω και κλασματικά– τα υπεσχημένα.
Εκείνο στο οποίο εστιάζω είναι η απρόσμενη και κατακριτέα από όλους –Ελληνες και ξένους– συμπεριφορά του Αντώνη Σαμαρά για την απουσία του στην παράδοση Μαξίμου. Οι Aγγλοι έχουν έναν πολύ επιτυχημένο χαρακτηρισμό για κάτι τέτοια: Bad loser, σε ελεύθερη μετάφραση «χολωμένος, κακός ηττημένος». Μα πού είναι η απόρροια της ανατροφής (!), το επώνυμο τζάκι, το πολιτισμένο περιβάλλον για δεκαετίες, οι φαμόζες σπουδές σε πανεπιστήμια της ανωτάτης, ο συγχρωτισμός με «καθωσπρέπει»;
Ας θυμίσουμε στον Α.Σ. την υποδοχή στο Μαξίμου που επεφύλαξε ο Κώστας Σημίτης στον Κ. Καραμανλή μετά τη νίκη της Ν.Δ., παρόλο τον κακόγουστο, άξεστο χαρακτηρισμό του τελευταίου στη Βουλή ως «αρχιερέα της διαπλοκής», αναφερόμενος στον τότε αρχηγό του ΠΑΣΟΚ. Παρ’ όλα ταύτα, ήταν παρών εθιμοτυπικά, να τον καλωσορίσει. Πολιτισμένα πράγματα…
Eτερον τι: την επομένη κιόλας, η παρουσία του Αλέξη Τσίπρα στην ορκωμοσία στο Προεδρικό Μέγαρο: ανοιχτός γιακάς, απουσία της συμβατικής (και συμβολικής του βασικού καθωσπρεπισμού) γραβάτας. Μήπως μια τέτοια… υποχώρηση θα ξεθώριαζε το… κύρος (;) και τη σοβαρότητά του;
Γιατί δεν ίσχυσε όμως το ίδιο σκεπτικό την ώρα της υπογραφής και δεν αντάλλαξε (αν και δανεικό για όλους τους εκλεγέντες) το πανάκριβο στιλό-πένα Montblanc, σύμβολο-στόχος σνομπικής επιδεικτικότητας, και δεν έβγαλε ένα σαφώς πιο… δημοκρατικό BIC;
Το ράσο δεν κάνει τον παπά, γνωστό, αλλά σε δημόσια πρόσωπα, είτε προσφιλή στον καθένα είτε όχι, οφείλουν να τηρούνται κάποιοι βασικοί κανόνες που δεν χρωματίζουν τίποτε απολύτως, απλώς και μόνο την αποδοχή τους ότι ανήκουμε στη Δύση (ή μήπως ακόμα σκαρφαλώνουμε στα δέντρα σαν τον Ταρζάν);
Μαιρη Αγαθοκλη – Βρυξέλλες
Η Υγεία στην Ελλάδα σήμερα
Κύριε διευθυντά
Το ιατρικό σύστημα στην Ελλάδα ποτέ δεν ήταν επιτυχές. Βασιζόταν στον πατριωτισμό και τη θυσία των ιατρών, κυρίως των νεαρών αλλά και μεγάλης ηλικίας, που ήταν οι αφανείς ήρωες. Κανένας υπουργός Υγείας δεν γνώριζε το αντικείμενο και ποτέ κανείς δεν έφερε μια γύρα στα νοσοκομεία των πόλεων. Δεν μιλάμε για τα νησιά, βέβαια, και τα ορεινά χωριά που είναι Αλκατράζ (φυλακή σε νησί στην Αμερική), άνθρωποι αφημένοι στην τύχη τους. Αλήθεια, γιατί δεν κόβουν όλες τις εξετάσεις και τα φάρμακα; Θα λύναμε και το πρόβλημα του χρέους, αφού όλοι οι ηλικιωμένοι και αρκετοί από τους νεότερους θα είχαν φύγει. Αν δεν έχεις «τρέλα» και αν δεν περνάς από ειδικές εξετάσεις δεν πρέπει να γίνεσαι ιατρός. Τελευταία, για να μεταφερθεί ένας ασθενής από ένα νοσοκομείο σε άλλο πρέπει να υπάρχει γιατρός στο νοσοκομείο υποδοχής που θα πει στο ΕΚΑΒ ότι τον δέχεται. Πολύ τέλειο σύστημα. Δυστυχώς, ενώ υπάρχουν γιατροί υψηλής ποιότητας και αγάπης για τον άνθρωπο, δεν είναι όλοι το ίδιο. Πρόσφατα στην Aρτα στο νοσοκομείο, όπου γίνεται πολύ αξιόλογη δουλειά, την Κυριακή που πήγα, είδα τη διευθύντρια της Παθολογικής Κλινικής με άλλους νεότερους ιατρούς να δουλεύουν υπεράνθρωπα για να εξυπηρετήσουν τον πάσχοντα ασθενή. Είμαι ομότιμος καθηγητής Παθολογίας – Αιματολογίας και ασκώ το ιατρικό λειτούργημα αφενός γιατί δεν μπορώ να ζήσω με αυτά που μας δίνουν (σύνταξη 1.500 ευρώ τον μήνα) και αφετέρου γιατί έχω αρρώστια με το διάβασμα και τους πάσχοντες.
Προσπαθήσαμε να στείλουμε ασθενή με αιμολυτική αναιμία στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ιωαννίνων και δύο γιατροί, τους οποίους είχα εξυπηρετήσει στο παρελθόν, αρνήθηκαν να δεχθούν την ασθενή, παρ’ όλες τις εκκλήσεις που κάναμε κι εγώ και η διευθύντρια της κλινικής (εξαιρετική ιατρός και άνθρωπος). Αυτά γίνονται στην επαρχία. Και αν δεν μας θέλουν να το πουν ξεκάθαρα, δεν σας θέλουμε, να φύγετε έξω από εδώ, να πεθάνετε, να ξέρουμε κι εμείς πώς να πράξουμε.
Κωνσταντινος Λ. Μπουραντας – Καθηγητής Παθολογίας – Αιματολογίας Πανεπιστημίου Ιωαννίνων
Τύπος και ουσία
Κύριε διευθυντά
Στο φύλλο της 27ης Ιανουαρίου ο Αθανάσιος Eλλις στο άρθρο του με τίτλο «Ατόπημα Σαμαρά η μη παράδοση» θέτει δύο ζητήματα. Ξεχωριστά. Το ένα, το ουσιαστικό και ιδιαίτερα σημαντικό, της ενημέρωσης των στελεχών της νέας κυβέρνησης από τους απερχομένους για τα τρέχοντα ζητήματα. Το άλλο, το τυπικό, της παράδοσης – συνάντησης στο Μέγαρο Μαξίμου του απερχόμενου με τον νέο πρωθυπουργό. Είναι βεβαίως γνωστό ότι σε αυτή τη συνάντηση δεν λαμβάνει χώρα ουσιαστική ενημέρωση, καθώς άλλωστε συνήθως είναι ολιγόλεπτη. Το τι συνέβη και δεν έγινε αυτή η συνάντηση ίσως κάποτε το μάθουμε. Ας κάνουμε, όμως, ένα βήμα πίσω. Ο αρχηγός του πρώτου κόμματος, που δεν έχει πλειοψηφία στη Βουλή, λαμβάνει από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας διερευνητική εντολή. Παραδοσιακά, εθιμικά, πηγαίνει στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και μετά, όπως έγινε και το 1989 και το 2012, συναντά όποιον αρχηγό των επομένων κομμάτων επιθυμεί και τέλος ανακοινώνει το αποτέλεσμα της εντολής στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Σε αυτές τις εκλογές η παράδοση, το έθιμο δεν ακολουθήθηκε. Ο αρχηγός του συνεργαζόμενου κόμματος ανακοίνωσε ότι υπάρχει κυβέρνηση και πρωθυπουργός, προτού ο νέος πρωθυπουργός λάβει τη διερευνητική εντολή από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ο νέος δε πρωθυπουργός πήγε στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και του ζήτησε την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης, ενώ δεν είχαν καν συγκληθεί ή έστω ενημερωθεί οι κοινοβουλευτικές ομάδες των δύο κομμάτων, που καλούνται να δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης. Αλλά αυτά είναι ο τύπος. Η ουσία είναι μπροστά μας.
Κυριακος Καρατζας
