Κύριε διευθυντά
Στα χρόνια της μεταπολίτευσης ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., με τον άκρατο λαϊκισμό, τις πελατειακές σχέσεις και τις συντεχνίες τους (η Ελλάδα δεν ήταν κράτος αλλά ένα άθροισμα συντεχνιών), οδήγησαν τη χώρα στα βράχια.
Και εκεί που είχε ξεκολλήσει το καράβι, ήλθε ο ΣΥΡΙΖΑ. Για την παρούσα αρνητική εξέλιξη δεν υποτιμώ βέβαια τις ευθύνες των εταίρων και δανειστών μας, ούτε την ανεπάρκεια της τέως συγκυβέρνησης. Σκεφτείτε όμως. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι κίνημα εξυγίανσης, κάτι που θα ήταν καλοδεχούμενο. Το κόμμα αυτό συγκεντρώνει τα παραπάνω αρνητικά χαρακτηριστικά στον υπέρτατο βαθμό, μαζί με έναν αριστερό μεσσιανισμό, άγνοια κινδύνου και πλήρη έλλειψη επαφής με την πραγματικότητα.
Οι οικονομικές υποχρεώσεις μας προς τα έξω σε συνδυασμό με τις υποσχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για το εσωτερικό (πρόγραμμα Θεσσαλονίκης, κατάργηση ΕΝΦΙΑ, μείωση αντικειμενικών αξιών, αύξηση του αφορολογήτου στις 12.000, ίδρυση κρατικού αερομεταφορέα και δημόσιας ακτοπλοϊκής εταιρείας και κρατικής τράπεζας, ακύρωση ιδιωτικοποιήσεων, και άλλα ων ουκ έστι αριθμός) απαιτούν διπλασιασμό των εσόδων για να ικανοποιηθούν. Και όλα αυτά θα γίνουν με έναν προϋπολογισμό, και μάλιστα ισοσκελισμένο και με πλεόνασμα (δήλωση Δραγασάκη)! Τη φαντασία τους θα τη ζήλευε ακόμη και ο βαρόνος Μινχάουζεν.
Στο μεταξύ, τα έσοδα βουλιάζουν, αφού μπήκαμε στην εποχή του τζάμπα και σε λίγο δεν θα πληρώνει κανείς, ενώ ο κόσμος αποσύρει τις καταθέσεις του. Θα στερηθούμε περίπου 10 δισ. από την Ε.Ε. και το ΔΝΤ, επειδή δεν θα ολοκληρωθεί η αξιολόγηση. Η ΕΚΤ αποφάσισε να διακόψει τη ρευστότητα στις τράπεζες, αν μείνουμε εκτός προγράμματος. O οικονομικός κατήφορος δεν έχει τελειωμό. Οι τράπεζες κατέφυγαν στον μηχανισμό παροχής έκτακτης ρευστότητας. Ο οίκος Fitch υποβάθμισε τις προοπτικές της Ελλάδας. Και το πιο καταστροφικό: εκτός του προγράμματος αγοράς ομολόγων της ΕΚΤ προβλέπεται να μείνουν τα ελληνικά ομόλογα λόγω χαμηλής αξιολόγησης.
Σε πολιτικό επίπεδο, ο σχηματισμός κυβέρνησης είναι άδηλος, αλλά η μετωπική σύγκρουση με τους εταίρους και δανειστές μας είναι βέβαιη. Η όποια κυβέρνηση σχηματιστεί θα είναι εύθραυστη: ή θα διαλυθεί υπό την πίεση των διλημμάτων ή θα οδηγήσει σε ανώμαλες εξελίξεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά και η Ν.Δ. και άλλα κόμματα συνεχίζουν να υπόσχονται. Oμως, αν δεν υπάρξει γενναία αλλαγή πορείας, την άνοιξη τη χώρα δεν θα τη σώζει πια κανείς. Θα παγώσουν ακόμη και τα αυτάρεσκα χαμόγελα ορισμένων οικονομολόγων.
Το ενδεχόμενο της χρεοκοπίας, η έλλειψη ρευστότητας και το αναμενόμενο πολιτικό χάος δημιουργούν την εικόνα μιας επερχόμενης κόλασης.
Mιχαηλ Πασχαλης – Kαθηγητής Kλασικής Φιλολογίας, Πανεπιστήμιο Kρήτης
«Εγκρατής ειμί εν τω ψηφίζειν» *
Κύριε διευθυντά
Κωνσταντίνος Καβάφης, 1930. Επίκαιρος όσο ποτέ: η «Συρία» και η «μοιραία πόλις η Αντιόχεια» έχουν αντικατασταθεί από τη μοιραία χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας. Oσο για τους ηγέτες, τον Ζαβίνα, τον Γρυπό, τον Υρκανό, ο καθένας ας τους αντικαταστήσει κατά το δοκούν με τους σημερινούς διεκδικητές της εξουσίας. Πολλοί από τους Eλληνες ψηφοφόρους του 2015 οραματίζονται έναν άγνωστο καλό, καθώς δυσκολεύονται πια να εμπιστευτούν. Eδώ χρειάζεται η Mήτις, η πολύτροπη νόηση των αρχαίων Eλλήνων, που ενεργεί στο γίγνεσθαι και ξεπερνάει τις αντιξοότητες. Aς ευχηθούμε τη συνδρομή της στα σημερινά μας διλήμματα.
«Ας Φρόντιζαν»
Κατήντησα σχεδόν ανέστιος και πένης. / Αυτή η μοιραία πόλις, η Αντιόχεια όλα τα χρήματά μου τα ’φαγε: / αυτή η μοιραία με τον δαπανηρό της βίο. /…/
Σε ό,τι δουλειά με βάλουν θα πασχίσω / να είμαι στην χώρα ωφέλιμος. Αυτή είν’ η πρόθεσίς μου. / Αν πάλι μ’ εμποδίσουνε με τα συστήματά τους- τους ξέρουμε τους προκομένους: να τα λέμε τώρα;/ αν μ’ εμποδίσουνε, τι φταίω εγώ;
Θ’ απευθυνθώ προς τον Ζαβίνα πρώτα,/ κι αν ο μωρός αυτός δεν μ’ εκτιμήσει,/ θα πάγω στον αντίπαλο του, τον Γρυπό./ Κι άν ο ηλίθιος κι αυτός δεν με προσλάβει,/ πηγαίνω παρευθύς στον Υρκανό. Θα με θελήσει πάντως ένας απ’ τους τρεις.
Κ’ είν’ η συνείδησίς μου ήσυχη/ για το αψήφιστο της εκλογής./ Βλάπτουν κι οι τρεις τους την Συρία το ίδιο./
Αλλά, κατεστραμμένος άνθρωπος, τι φταίω εγώ./ Ζητώ ο ταλαίπωρος να μπαλωθώ./ Ας φρόντιζαν οι κραταιοί θεοί/ να δημιουργήσουν ένα τέταρτο καλό/
Μετά χαράς θα πήγαινα μ’ αυτόν. (Κ. Π. Καβάφης, 1930)
* Στίχοι από το ποίημα του Καβάφη «H ψήφος της Αθηνάς», 1894.
Ελενη Λ. Ξανθη – B.A., PGCE Παιδαγωγικά, Μ.Α. Ευρωπαϊκές Σπουδές, Πανεπιστημιακό Κολλέγιο Λονδίνου (UCL)
Ανασκαφές από ιδιώτες
Κύριε διευθυντά
Με αφορμή το κείμενο του κ. Ρηγόπουλου, θα πρότεινα την επέκταση των χορηγιών όχι μόνο στις συντηρήσεις – αναστηλώσεις αλλά και σε ανασκαφικές εργασίες.
Πρόσφατα, συζητώντας με συγγενικό μου πρόσωπο, έμαθα ότι ο κύριος όγκος του ιταλικού ανασκαφικού έργου χρηματοδοτείται από ιδιώτες με πολλαπλά οφέλη, απασχόληση, εκτέλεση εργασιών οι οποίες αλλιώς δεν θα γίνονταν και γρήγορη δημοσίευση των αποτελεσμάτων των ανασκαφών – σε εμάς χρονίζει. Βέβαια, η παρακολούθηση και ο έλεγχος των εργασιών είναι συνεχής και συστηματικός. Θαρσείν χρη!
Γεωργιος Τσωχος – Ομοτ. καθ. ΑΠΘ
