Κύριε διευθυντά
Οι μεταμεσονύκτιες ή όχι τροπολογίες, με ελάχιστη συνήθως παρουσία βουλευτών, αποτελούν κοινό τόπο αναθέματος για τους εκτός (αλλά και πολλούς εντός) Βουλής, ως μη ώφειλε. Δεν θα έπρεπε να υπάρχει έκπληξη, διότι πρόκειται, δυστυχώς, για ευχέρεια από προγραμματισμένη συνταγματική επιλογή.
Ο κακώνυμος ιδιωτικός τομέας έχει φροντίσει, η πιο κεφαλαιουχική του μορφή της ανώνυμης εταιρείας να εκπροσωπείται και να διοικείται με εξασφαλισμένη απαρτία. Τα άρθρα 21.1 και 29.1 του νόμου περί Α.Ε. oρίζουν ότι το Διοικητικό Συμβούλιο και η Γενική Συνέλευση των μετόχων «ευρίσκονται εν απαρτία και συνεδριάζουν εγκύρως, όταν παρίστανται ή αντιπροσωπεύωνται» ορισμένοι σύμβουλοι ή μέτοχοι.
Αντιθέτως η Βουλή, ως συνταγματικός νομοθέτης, έχει αποφύγει επιμελώς ακόμα και τη χρήση του όρου «απαρτία» στην περιγραφή της κοινοβουλευτικής λειτουργίας. Το σχετικό άρθρο του Συντάγματος (που επαναλαμβάνεται στο άρθρο 24.2 του Κανονισμού της Βουλής) ορίζει ότι: «Η Βουλή δεν μπορεί να αποφασίσει (όχι να συζητήσει) χωρίς την απόλυτη πλειοψηφία των παρόντων μελών, που όμως δεν μπορεί να είναι μικρότερος από το ένα τέταρτο του όλου αριθμού των βουλευτών».
Κατά την εφαρμογή της παραπάνω διάταξης έχει εφευρεθεί το «τεκμήριο της πλειοψηφίας» (ακόμα και εδώ αποφεύγεται ο όρος απαρτία), το οποίο, για να αμφισβητηθεί, πρέπει να υποβληθεί πρόταση για ονομαστική ψηφοφορία. Αυτό γιατί παρατηρείται άλλη μια λαμπρή απουσία. Πουθενά στο Σύνταγμα ή στον Κανονισμό δεν αναφέρεται ειδικά (το αυτονόητο) ότι ο εκάστοτε πρόεδρος του σώματος ελέγχει την παρουσία απαρτίας (άρθρα 65.4 του Συντάγματος και 11 του Κανονισμού). Βεβαίως, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτόδηλα η ορθή ερμηνεία οδηγεί στον έλεγχο της απαρτίας, όχι μόνο από τον πρόεδρο, αλλά και από όλους τους παρισταμένους βουλευτές, που δεν χρειάζονται πρόταση ονομαστικής ψηφοφορίας, αλλά απλώς μια ένσταση απαρτίας. Συνεπώς οι τροπολογίες βαρύνουν όλους τους βουλευτές συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης με επικεφαλής τον πρόεδρο της Βουλής.
Είδατε να γίνεται πουθενά λόγος για αναθεώρηση των παραπάνω διατάξεων;
Κωστας Γ. Μπονιφατσης
Από μικροί στην παρανομία
Κύριε διευθυντά
Στην «Κ», 28-11-2014, ο συνεργάτης σας κ. Απ. Λακασάς δημοσιεύει άρθρο στο οποίο αποκαλύπτει μεγάλη απάτη στην Αργολίδα, με ανύπαρκτες ομάδες χόκεϊ επί χόρτου, και τη διοργάνωση πρωταθλημάτων «μαϊμού». Μερικοί κομπιναδόροι, ως «πρωταθλητές», μοριοδοτούνταν επιπλέον στις πανελλαδικές εξετάσεις και βελτίωναν την τελική τους κατάταξη στον πίνακα υποψηφίων της σχολής επιλογής των.
Ο αρθρογράφος καταλήγει με το ερώτημα (προβληματισμό): Οι γονείς πόσο ικανοποιημένοι είναι καθώς τα όνειρα των παιδιών τους έγιναν πράξη με απάτη; Παρακαλώ να δημοσιεύσετε μία διαφορετική, προσωπική τοποθέτηση επί του τελευταίου ερωτήματος: Τα «παιδιά» που διαγωνίζονται στις πανελλαδικές εξετάσεις είναι συνήθως 18 ετών, κατά τον νόμο ενήλικες, ψηφίζουν και θεωρούνται ικανοί για κάθε δικαιοπραξία. Με πλήρη επίγνωση της απάτης έκαναν χρήση πλαστών εγγράφων για να πραγματοποιήσουν τα «όνειρά» των. Θα έπρεπε να μας προβληματίζουν τα κατεστραμμένα όνειρα των υποψηφίων, που διαγωνισθέντες έντιμα, για λίγα μόρια, αποκλείστηκαν από τις σχολές όπου φιλοδοξούσαν να εισαχθούν.
Εκείνο που απογοητεύει, το σκεπτόμενο κομμάτι της κοινωνίας, είναι ο μιθριδατισμός ανοχής της παρανομίας. Κανείς δεν ζητάει την ποινική δίωξη και την αποπομπή από τις πανεπιστημιακές σχολές των νεαρών απατεώνων που εισήχθησαν παράνομα.
Το «αυγό του φιδιού» ελπίζω να το σπάσει η Δικαιοσύνη, πριν πάρουν πτυχίο οι εκκολαπτόμενοι πλαστογράφοι και αρχίσουν να εκδίδουν βεβαιώσεις για «μαϊμού» συντάξεις και επιδόματα ή άλλους εκβιασμούς.
Γεωργιος Αραμπατζης / Ιατρός – Χολαργός
Η ρήξη Παπανδρέου – Βενιζέλου!
Kύριε διευθυντά
Ημεγάλη και συνεχιζόμενη πτώση του ΠΑΣΟΚ, όπως δείχνουν όλες οι δημοσκοπήσεις, οδήγησε τον… πανικόβλητο Βενιζέλο να καταφύγει ζητώντας βοήθεια στους δύο συντρόφους του, τον Σημίτη και τον «άσπονδο φίλο» του τον Γιώργο! Και ενώ ο πρώτος συμφώνησε με τον Βενιζέλο σε όλα, ο ΓΑΠ, αντίθετα, διαφώνησε πλήρως με τη τακτική που ακολουθεί ο σημερινός αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, όπως του διεμήνυσε με σχετική επιστολή του.
Αυτή η απαξιωτική προς τον Βενιζέλο συμπεριφορά του πρώην προφανώς οφείλεται σε ξεκαθάρισμα παλιών λογαριασμών. Δεν είχε ξεχάσει ο ΓΑΠ πώς ο σημερινός αρχηγός του κινήματος του είχε φερθεί το 2011. Και τώρα βρίσκει την ευκαιρία να τον πληρώσει με το ίδιο νόμισμα! Δηλαδή, όχι μόνο δεν τον στηρίζει στην προεδρία του ΠΑΣΟΚ, αλλά, αντίθετα, ευθέως τον αμφισβητεί, ζητώντας σύγκληση εκτάκτου συνεδρίου και εκλογή νέου προέδρου από τη βάση. Eτσι, το «έχει ο καιρός γυρίσματα» γίνεται πράξη από τον Γιώργο, του οποίου το αίτημα για αλλαγή αρχηγού ενισχύουν και τα χαμηλά δημοσκοπικά ευρήματα για τα οποία ασφαλώς δεν είναι άμοιρος ευθυνών και ο κ. Βενιζέλος, ο οποίος αδιαφορεί πλέον για την τύχη του κόμματος, αφού βλέπει ότι το μέλλον του είναι αβέβαιο. Ετσι το μόνο που τον απασχολεί είναι η προσωπική του πολιτική σωτηρία, για την οποία αγωνίζεται μέσω ενός νέου κομματικού σχηματισμού, της ΔΗΠΑΡ, που επιχειρεί να στήσει με κάποια δικά του πρόσωπα.
Oμως, οι μνήμες του λαού από την πασοκική διακυβέρνηση είναι τόσο νωπές, ώστε δεν αφήνουν περιθώρια πολιτικών ελιγμών σε κανέναν, ακόμα ούτε στον ευφυή Βενιζέλο. Ας μη γελιόμαστε. Ματαιοπονεί όποιος νομίζει ότι με τα ίδια φθαρμένα πρόσωπα, αλλά με άλλο προσωπείο, μπορεί να κερδίσει και πάλι τη χαμένη κομματική πελατεία. Η πείρα μάς διδάσκει ότι όταν στο μαγαζί δεν πάνε καλά οι δουλειές, εκτός από το… όνομα πρέπει να αλλάξεις και το… προσωπικό!
Ηλιας Μαλεβιτης / Δικηγόρος, τ. βουλευτής
Σεισάχθεια και κίνδυνος διαφθοράς
Κύριε διευθυντά
Οεπιστολογράφος σας κ. Ι. Κ. Γεωργίου μας υπενθύμισε (Γράμματα Αναγνωστών, 13 Νοε. 2014) ότι η σεισάχθεια του Σόλωνος, στην Αθήνα των αρχών του 5ου αιώνα π.Χ. είχε (και) τον χαρακτήρα νομισματικής μεταρρύθμισης. Ο Πλούταρχος όμως, στον Βίο του Σόλωνος, στο κεφάλαιο 15, όπου περιγράφει τη σεισάχθεια, μας δίνει και μερικές ακόμη πληροφορίες χρήσιμες για τις μέρες μας. Αφού δώσει ο Πλούταρχος ικανές ενδείξεις για τη μετριοπάθεια, την υπομονή και επιμονή, την πολιτική και «επικοινωνιακή» δεινότητα και τον πολιτικό ρεαλισμό του Σόλωνος, περιγράφει και μία φοβερή δυσκολία που βρήκε ο Σόλων («πράγμα ανιαρότατον»).
Ενώ μελετούσε τη σεισάχθεια, συζήτησε τα σχέδιά του με τους πολιτικούς φίλους του, αυτούς που ακολουθούσαν στην πολιτική τον Κόνωνα, τον Κλεινία και τον Ιππόνικο. Αυτοί, ξέροντας ότι ο Σόλων θα «κούρευε» τα χρέη (και τις καταθέσεις), αλλά δεν θα αναδιένειμε τη γη, έσπευσαν να δανεισθούν «συχνόν αργύριον», δηλαδή να λάβουν βραχυπρόθεμα δάνεια σε ρευστό, και να αγοράσουν μεγάλες εκτάσεις γης. Με τη σεισάχθεια, κράτησαν τα κτήματα, αλλά δεν αποπλήρωσαν τα δάνεια. Φυσικά, έτσι εξέθεσαν τον Σόλωνα σε βαριά κατηγορία («αιτίαν») και «διαβολήν». Σήμερα θα λέγαμε ότι έκαναν κατάχρηση «εσωτερικής πληροφόρησης». Ο Σόλων σώθηκε διότι έτυχε να έχει ο ίδιος κατάθεση πέντε ταλάντων, η οποία «κουρεύτηκε» πρώτη πρώτη. Οι Αθηναίοι, όμως, έκτοτε, ονόμαζαν τους φίλους του «χρεωκοπίδας».
Νομίζω ότι οι εκάστοτε εισηγούμενοι «σεισάχθεια» πολιτικοί καλόν είναι να έχουν κατά νουν το δίδαγμα από την περίπτωση του Σόλωνος. Οτι, δηλαδή, θα πρέπει να εμφανίζεται ότι κάτι θα χάσουν και οι ίδιοι (και οι φίλοι τους), όταν ζητούν από τους υπολοίπους πολίτες θυσίες. Μάλιστα, χάρη στο «πόθεν έσχες», μπορούμε σήμερα να γνωρίζουμε πόσα περίπου θα χάσουν οι πολιτικοί μας σε ενδεχόμενο «κούρεμα» δανείων και καταθέσεων.
Γεωργιος Ιακ. Γεωργανας
