Κύριε διευθυντά
Οι τριπλές εκλογές με τα ανάλογα προς κάθε παράταξη μηνύματα, ανήκουν στο παρελθόν. Η προεκλογική εικόνα, όμοια περίπου με αντίστοιχες περασμένων δεκαετιών, με άλλους όμως πρωταγωνιστές, νέα συνθήματα και άλλες σχετικά υποσχέσεις.
Τότε κυριαρχούσε, μεταξύ άλλων, το «ΕΟΚ, ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο», αργότερα η υπόσχεση «Επανίδρυσης του κράτους» και τελευταία η διαβεβαίωση ότι «λεφτά υπάρχουν» από τον ακολούθως πρωθυπουργό και με τον «πάντοτ’ ευκολόπιστο και πάντα προδομένο λαό» να χειροκροτεί τους μπαλκονάτους ρήτορες.
Η συνέχεια γνωστή με τα Μνημόνια. Στην πρόσφατη προεκλογική περίοδο, τίποτε σχεδόν δεν ακούστηκε για απαξίωση θεσμών, υποβάθμιση της Παιδείας, το Δημογραφικό και τις χιλιάδες πτυχιούχων νέων που εγκατέλειψαν τη χώρα, για δε τους υπεύθυνους κακουργηματικών, σε βάρος της χώρας και του λαού πράξεων, που κυκλοφορούν αδιατάρακτοι, άκρα σιωπή.
Είναι γνωστό βέβαια σε χώρες που λειτουργεί το δημοκρατικό πολίτευμα και εφαρμόζονται οι νόμοι, έγινε ό,τι η ηθική και ο νόμος επιτάσσουν. Υποσχέθηκαν βέβαια –για να μην τους αδικούμε– οι ηγέτες μας, πως πλησιάζουμε στο τέλος των θυσιών, κοινωνική δικαιοσύνη και πως τώρα θα γίνουν όσα δεν έγιναν τα τελευταία τριάντα χρόνια.
Ομως η πορεία και μοίρα αυτού του τόπου και του λαού δεν άλλαξε ουσιαστικά (εκτός μερικών φωτεινών διαλειμμάτων), εδώ και εκατό περίπου χρόνια, εξαιτίας της ανικανότητας, της φιλοδοξίας και της απληστίας κυβερνώντων. Ισως αυτό να παρακίνησε τον ποιητή μας Κωστή Παλαμά, με όσα είδε και έζησε, να διερωτηθεί: «Πότε θ’ ανθίσουν ξανά τούτοι οι τόποι, πότε θα έρθουν καινούργιοι άνθρωποι να συνοδεύσουν τη βλακεία στην τελευταία της κατοικία».
Συμεων Σαμλιδης – Αριδαία Πέλλας
