Κύριε διευθυντά
Για άλλη μια φορά η κραυγαλέα συνθηματολογία και οι βαρύγδουπες εκφράσεις κυριάρχησαν –μαζί με την πάντοτε παρούσα πόλωση– κατά την προεκλογική περίοδο με πάντοτε απόντα τον ουσιαστικό διάλογο για τα προβλήματα της χώρας ή των περιφερειών.
Ετσι, ευειδής υποψήφια μας παρότρυνε να την ψηφίσουμε – «για να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας»!
Αλήθεια, μπορεί η ήδη εκλεγείσα υπερνομάρχης να μας εξηγήσει τι ακριβώς σημαίνει αυτό;
Δεν θα ήταν όμως καλύτερα να μας είχε ενημερώσει τι θα πράξει με την υγιεινή ταφή των σκουπιδιών (ΧΥΤΑ κ.λπ.); Ολοι εξάλλου εξόρκιζαν την ανεργία, αλλά χωρίς να μας εξηγούν πώς θα γίνει ο περιορισμός της.
Αρκεί μήπως μόνο η πολιτική βούληση;
Τάξη, σταθερότητα και ησυχία είναι, φρονώ, οι απαραίτητες προϋποθέσεις για την άνθηση της οικονομίας και ευνοούν τις επενδύσεις κεφαλαίων. «Κοινωνικοί και λαϊκοί αγώνες» με καθημερινές διαδηλώσεις και συνεχείς απεργίες συνέβαλαν και αυτές στην αύξηση των ανέργων. Το απέδειξαν οι δεκαετίες της Μεταπολίτευσης, με το ρεκόρ του 1.500.000 ανέργων. Εκτός αν δεχθούμε ότι ο αριθμός αυτός, κατά τις δογματικές αντιλήψεις της Αριστεράς, ξέφυγε οριστικά διά της ανεργίας, από την επάρατη «εκμετάλλευση του ανθρώπου από τον άνθρωπο»! Αφού ο άνεργος πια δεν έχει εργοδότη για να τον «εκμεταλλεύεται!..
Αλλά θα προσέθετα επίσης –ειδικά για τη χώρα μας– πως απαιτούνται και τα αυτονόητα. Δηλαδή, ακόμα μικρότερο πολιτικό προσωπικό, αλλά ικανότερο και εντιμότερο, και κάποια στοιχειώδης συναίνεση τουλάχιστον των μεγαλύτερων πολιτικών δυνάμεων της χώρας και θα έλεγα, λιγότερη οίηση και έπαρση τής εκάστοτε αξιωματικής αντιπολίτευσης… Είναι πολλά;
Αντωνης Ν. Βενετης
