Κύριε διευθυντά
Σας διαβεβαιώνω από την αρχή ότι τρέφω απόλυτο σεβασμό και τιμή σε όσους αγωνίστηκαν για την πατρίδα, είτε είναι γνωστοί με τα ονόματά τους, είτε τους σκέπασε η ανωνυμία και η λήθη (είμαι απόγονος αυτών των τελευταίων).
Ομως δεν μπορώ να καταλάβω πώς δεν βρέθηκε ένας μεγαλοδημοσιογράφος, που να ρωτήσει τον αγωνιστή Μανώλη Γλέζο, ή το κόμμα στο οποίο βρίσκεται σήμερα, με τακτ και σεβασμό βέβαια, δύο απλά πράγματα: α) Γιατί όταν ήταν ευρωβουλευτής (το 1984;) διορισμένος 2ος στη λίστα από τον Ανδρέα Παπανδρέου ή έστω βουλευτής Επικρατείας πάλι διορισμένος από τον ίδιο αρχηγό δεν ταρακούνησε Ελλάδα και Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για το κατοχικό δάνειο και τις πολεμικές αποζημιώσεις (τότε ήταν 40 χρόνια από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και όχι 70 και η χώρα φάνταζε ανερχόμενη και όχι εξαρτημένη από την κ. Μέρκελ), β) Οταν παρουσίασε τον κ. Γλέζο ο κ. Τσίπρας και είπε ότι σαν ο γηραιότερος νεοεκλεγείς θα βάλει τα παραπάνω θέματα, ο κ. Γλέζος χαιρετούσε το ακροατήριο με σηκωμένες τις δύο γροθιές όπως και όταν αποχαιρετούσε τη σορό του Χότζα το 1985. Ιδια αισθήματα, ίδιο ακροατήριο, ίδιες εποχές;
Μαρθα Κελετιδη – Θεσσαλονίκη
