Κύριε διευθυντά
Δεν μπορεί παρά να επικροτήσει κανείς εκθύμως τις προτάσεις του κ. Αντώνη Καμάρα για τη μεταβίβαση του Φόρου Ακίνητης Περιουσίας στην Τοπική Αυτοδιοίκηση («Καθημερινή» 14.1.2014), ως μια νέα καθοριστική σχέση της φορολογίας και δημοκρατίας, δεδομένου ότι διεθνώς η εν λόγω φορολογία αργά ή γρήγορα μετατίθεται στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Η καθ’ ημάς πολιτική ηγεσία επί τέσσερις δεκαετίες χρονοτριβεί ακατανόητα όταν αυτή η φορολόγηση των ακινήτων έχει προταθεί το 1972 βάσει τεκμηριωμένης μελέτης από την Υπηρεσία Ρυθμιστικού Σχεδίου Αθηνών, αλλά και εισαχθεί το 1974 με έναν από τους πρώτους νόμους της μεταπολίτευσης (Ν. 11/1974). Πλην όμως η κεντρική εξουσία διατηρεί ζηλόφθονα το έσοδό της για τον κρατικό κορβανά χωρίς να το διασυνδέει ούτε με την αυτοδιοικητική ούτε με την πολεοδομική πολιτική, όπως προέβλεπε λεπτομερώς η αρχική πρόταση. Σήμερα ύστερα από τη σωρεία οβιδιακών μεταμορφώσεων (ΦΑΠ, ΤΑΠ, ΦΜΑΠ, ΕΤΑΚ, και πάλι ΦΑΠ, χαράτσι, ΕΕΤΗΔΕ) έρχεται η πρόσφατη δήλωση του πρωθυπουργού της μεταβίβασης του φόρου στον φυσικό υποδοχέα της, δηλαδή στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Πάντως πρέπει να τύχουν στο πλαίσιο αυτής της φορολογίας ιδιαίτερης μεταχείρισης τα διατηρητέα κτίρια, που αποτελούν τον κορμό της παραδοσιακής μας κληρονομιάς.
Γιαννης Μιχαηλ – Πρόεδρος Eλληνικής Eταιρείας Περιβάλλοντος και Πολιτισμού
