Κύριε διευθυντά
Ουδέν κακόν αμιγές καλού… Το «κακόν», δηλαδή η κρίση, περιέχει, όσο οξύμωρον κι αν αυτό φαίνεται, και το «καλόν». Ητοι, έφερε στην επιφάνεια και μας κατέστησε κοινωνούς ενός πλήθους παθογενειών του πολιτικο-κοινωνικο-οικονομικού μας συστήματος, οι οποίες εκδηλώθηκαν υπό μορφήν ελλειμμάτων. Εξ αυτών, συνοπτικά και χωρίς ανάλυση αναφέρονται. Ελλειμμα: αξιοπιστίας προς τους εταίρους μας και τις διεθνείς αγορές· πολιτικής βούλησης εξυγίανσης του πολιτικού μας συστήματος· πολιτικής σταθερότητος· σταθερού φορολογικού σύστηματος· ταχείας απονομής της δικαιοσύνης· ρευστότητος· δημοσιονομικό· εκσυγχρονισμού της δημόσιας διοίκησης· εμπιστοσύνης προς το τραπεζικό σύστημα· αποτελεσματικού φοροεισπρακτικού, φοροελεγκτικού και εισφοροεισπρακτικού μηχανισμού· πολιτικής βούλησης καταπολέμησης της διαπλοκής, της διαφθοράς και της λαθρεμπορίας (καύσιμα, τσιγάρα, ποτά)· ισονομίας, διαφάνειας, αξιοκρατίας· αντιμετώπισης του παραεμπορίου. Ελλειμμα αποφασιστικότητος και ικανότητος εφαρμογής των νόμων προς πάσαν κατεύθυνσιν· πολιτικής βούλησης εφαρμογής των μέτρων και των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων που περιέχονται στα υπογραφέντα μνημόνια· δεξιοτήτων και διαπραγματευτικών ικανοτήτων βάσει των πραγματικών δεδομένων· ικανότητας διαχωρισμού μεταξύ εφικτού και επιθυμητού· φιλικού κλίματος προσέλκυσης επενδυτών· πολιτικής βούλησης προώθησης των ιδιωτικοποιήσεων και κατάργησης των κλειστών επαγγελμάτων· ελέγχου και περιορισμού της σπατάλης στον δημόσιο τομέα και των σκανδαλωδών προνομίων των ΔΕΚΟ. Ελλειμμα δικαίου φορολογικού συστήματος· συνεπούς πολιτικής στους τομείς της παιδείας, της υγείας, των μεταφορών και κοινωνικών υπηρεσιών εν γένει· σεβασμού του Συντάγματος και των αποφάσεων των Ανωτάτων Δικαστικών Αρχών της χώρας. Και, τέλος, έλλειμμα θάρρους των πολιτικών μας να αναγνωρίσουν τα λάθη τους, να αναλάβουν τις ευθύνες τους (όχι μόνον τις ανώδυνες πολιτικές αλλά και τις ποινικές), να ζητήσουν «συγγνώμη» από τον ελληνικό λαό που τον καταδίκασαν στη μιζέρια, στη δυστυχία και στην πείνα και, αν τους μένει λίγη «τσίπα», να αποσυρθούν από την πολιτική σκηνή και να παραχωρήσουν τη θέση τους σε νέους άφθαρτους πολιτικούς που τόσο τους έχει ανάγκη ο τόπος μας σήμερα.
Οι μέχρι τώρα θυσίες, που με αξιοθαύμαστη ανοχή έκαμαν οι έντιμοι πολίτες της χώρας, προκλητικά άδικα κατανεμημένες, αφού οι φοροφυγάδες, οι κλέφτες και οι απατεώνες μένουν στο απυρόβλητο (πού είναι τα κλεμμένα; Τι έγιναν οι λίστες;), δεν φαίνεται να οδηγούν στην έξοδο από την κρίση. Οι κυβερνώντες αρκούνται στο ότι «διαπραγματεύτηκαν σκληρά…» και στρογγυλοκάθονται ικανοποιημένοι στις καρέκλες τους… παρακολουθώντας ανέμελα την αύξηση της ουράς στα συσσίτια, των λουκέτων, των ανέργων, τη μετανάστευση των νέων μας επιστημόνων, τον αριθμό των κατασχέσεων, τις χιλιάδες διαρρήξεις, ληστείες και καθημερινούς βασανισμούς και φόνους ηλικιωμένων. Το μόνο παρήγορο είναι ότι αυτή τη φορά οι κυβερνώντες ισχυρίζονται πως ως «αριστεροί…», με τις ευλογίες των χριστιανών ΑΝΕΛ, είναι στο πλευρό των φτωχών, αφού απ’ αυτούς προέρχονται και γι’ αυτούς αγωνίζονται… ώστε να γίνονται μέρα με τη μέρα όλο και περισσότεροι για να βροντοφωνάξουν «φτωχοί ενωθείτε, γιατί εν τη ενώσει η ισχύς!!!». Και μη χειρότερα.., αλλά αυτό είναι αδύνατον στη χώρα μας που κατακλύζεται από ελλείμματα παντού… Πού πάμε; Ούτ’ ο Θεός δεν ξέρει, αφού για να βάλει το χέρι του πρέπει πρώτοι εμείς να κινήσουμε το δικό μας, που δυστυχώς το βάλαμε στον γύψο…
Παναγ. Καρακατσουλης, Ομότ. καθηγητής του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών
