Κύριε διευθυντά
Ο Παρθενώνας της αρχαίας Αθήνας και το Κολοσσαίον της αρχαίας Ρώμης εμπεριέχουν διαφορετικές, πνευματικές και ανθρωπιστικές, σκευές, δεν γεννάται σε καμία περίπτωση σύγκριση μεταξύ των δύο αρχαίων μνημείων. Αντιπροσωπεύουν διαφορετικούς πολιτισμούς.
Ανάμεσά τους υπάρχει αόρατη –χαοτική– απόσταση, που τα χωρίζει. Είναι ενταγμένα και τα δύο μαζί στον παγκόσμιο φορέα αξιολόγησης και επιβράβευσης αρχαίων μνημείων. Αυτό δεν έχει σημασία. Τα «Επτά θαύματα του κόσμου» εγκρίνουν αρχιτεκτονικές κατασκευές. Το ηθικό, ουμανιστικό και πολιτισμικό ειδικό βάρος είναι αποτυπωμένο –για κάθε μνημείο– στο συλλογικό υποσυνείδητο του κάθε ανθρώπου.
Στη σημερινή εποχή των ψηφιακών κατασκευών, «βαρύς αχός ακούστηκε»! Οτι με ψηφοφορία στο Ιντερνετ το Κολοσσαίο με το σπαθί του κατέκτησε μια –περίλαμπρη– θέση στα «Επτά θαύματα του κόσμου»! Εις μάτην όμως. Τη θέση αυτή την έχει ο Παρθενώνας. Οι ψηφιακές μάγισσες της εποχής μας, όσο και να προμοτάρουν το ευτελές, ματαιοπονούν. Σκοντάφτουν στους νευρώνες του ανθρώπινου εγκεφάλου, που, αιώνες τώρα, επιμένει, πεισματικά, να θυμάται «το άρτος και θεάματα»!
Λαμπρος Ματθαιος, Συγγραφέας
