Κύριε διευθυντά
Εχουν και οι καπνιστές ψυχή! Και μπορούν να τη διαθέτουν κατά βούληση, όχι τη δική μου. Η κ. Μαρία Αγαθοκλή γράφει («Καθημερινή» 14 Ιαν. 2017 σ. 10): «Εστιατόρια και καφετέριες που εφαρμόζουν την απαγόρευση έχασαν μεγάλη πελατεία… αυτό δεν μετράει, με την κρίση;». Το κόστος που επιβαρύνει τα ασφαλιστικά ταμεία για την περίθαλψη των χρονίως πασχόντων καπνιστών δεν μετράει; Διαμαρτύρεται που της «υπέδειξαν να περπατήσει περίπου 150 μέτρα πιο κάτω στην παραλία(!) για να καπνίσει». Κουβαλάει μαζί της την «αμαρτία» του καπνίσματος (δικός της ο χαρακτηρισμός). Μου θυμίζει μία μητέρα η οποία κρατούσε στο δεξί χέρι αναμμένο τσιγάρο, άλλαξε χέρι στο τσιγάρο και χαστούκισε την έφηβη κόρη της διότι βρήκε στην τσάντα της πακέτο τσιγάρα.
Τη δεκαετία του ’50 μοίραζαν στους νεοσύλλεκτους καθημερινά 10 τσιγάρα, για να ενισχύσουν τους καπνοπαραγωγούς ή την καπνοβιομηχανία. Οι οινοπαραγωγοί ζήλεψαν τη δόξα και προτείνουν «τον οίνον κατά του αλκοολισμού» (Δοντάς, Πρακτικά Ακαδημίας Αθηνών τ. 10, 1945). Και το υπ. Γεωργίας (1952) «παραπονείται ότι η χώρα ημών υστερεί εις την κατ’ άτομον κατανάλωσιν οίνου και προτείνει: α) Εκτεταμένη προπαγάνδα. β) Υποχρεωτικήν κατανάλωσιν εν τοις εστιατορίοις. Διά την επιβολήν του αναγκαστικού τούτου μέτρου δεν δικαιολογούνται δισταγμοί και επιφυλάξεις προκειμένου να δημιουργηθούν διά του εθισμού αι απαραίτητοι συνθήκαι σταθεράς ανόδου της εσωτερικής καταναλώσεως. γ) Εισαγωγή του οίνου εις το σιτηρέσιον του στρατού, ως ποτού λίαν θρεπτικού, υγιεινού αλλά και τονωτικού» (Κ. Γ. Γαρδίκα «Εγκληματολογία» Αφοι ΤΖΑΚΑ 1966, σ. 273). Πώς εννοούσαν οι του υπ. Γεωργίας «υποχρεωτικήν κατανάλωσιν (οίνου) εν τοις εστιατορίοις» και πώς την «επιβολήν του αναγκαστικού τούτου μέτρου»; Οσο για το «σιτηρέσιο», ευτυχώς που οι της Εθνικής Αμύνης δεν ενέδωσαν στο κάλεσμα των αγροτοπατέρων.
Κάποτε ήμουν φανατικός κατά του καπνίσματος. Διαπίστωσα όμως ότι δεν μπορούσα να επηρεάσω τους καπνιστές. Εστρεψα την προπαγάνδα προς τους μη καπνιστές. Δηλαδή είπα «εκάς οι βέβηλοι». Προσωπικώς, ούτε επισκέπτομαι καπνίζοντες ούτε δέχομαι στο σπίτι μου ή στο γραφείο μου καπνίζοντες. Εκτοτε αυτά συμβουλεύω στους μη καπνιστές για να τους προστατεύσω. Δεν με ενοχλούν οι καπνιστές αλλά δεν ανέχομαι τους καπνίζοντες. Ως διευθυντής σε σχολεία της Δευτεροβάθμιας, στην πρώτη συνεδρίαση του συλλόγου, κοινοποιούσα προς τους συναδέλφους την υπ’ αριθμ. Α2γ/3051, της 9 Μαΐου 1980 Υπ. Απόφ. ΦΕΚ Β΄ 475: «Απαγορεύεται το κάπνισμα σε όλους γενικώς τους κλειστούς δημόσιους χώρους…» και «ο παραβαίνων τιμωρείται διά φυλακίσεως μέχρι τριών μηνών». Οι συνάδελφοι υπέγραφαν κάτω από τη σημείωση: «Η παράβαση αποτελεί ποινικό αδίκημα και διά τους δημοσίους υπαλλήλους πειθαρχικό παράπτωμα». Ενας συνάδελφος αρνήθηκε να υπογράψει λέγοντας: «Αυτά τα ξέρουμε αλλά δεν εφαρμόζονται». Του κοινοποίησα τη διαταγή με δικαστικό επιμελητή, για να μην έχει το ελαφρυντικό «της συγγνωστής άγνοιας νόμου». Για τους μαθητές, καταρτίσαμε «Κανονισμό Λειτουργίας του Σχολείου» που υπέγραψαν όλοι οι μαθητές κατά τμήματα. Το άρθρο 10: Το κάπνισμα σε δημόσιους κλειστούς χώρους απαγορεύεται από τον νόμο. Οι μαθητές θεωρούν ως «δημόσιους κλειστούς χώρους» όλους τους τόπους όπου δρουν ομαδικά ως μαθητές του σχολείου και συμπεριφέρονται με ευπρέπεια.
Η Ελληνική Αντικαπνιστική Εταιρεία μάς τίμησε: «Απονέμει Επαινο» στο 29ο Γυμνάσιο Αθηνών, για συμβολή στην καταπολέμηση του καπνίσματος, Αθήνα 16 Οκτ. 1989. Ο πρόεδρος Γερ. Αποστολάτος, τ. υπουργός. Ο γεν. γραμματεύς Θεόδ. Δόσιος, χειρουργός θώρακος, καθ. Παν/μίου. Αφιερώνω με αγάπη τον Επαινο στους μαθητές και τους συναδέλφους, τους θυμούμαι όλους με αγάπη. Ιδιαιτέρως του 1ου Γυμν. Καισαριανής (1983) και του 29ου Γυμν. Αθηνών (1986) οι οποίοι συνέταξαν τον κανονισμό.
Ιορδανης Β. Παπαδοπουλος, Μαθηματικός – νομικός, τ. γυμνασιάρχης
