Κύριε διευθυντά
Μου κακοφάνηκε, αν και το γνώριζα, ακούγοντας έναν καθηγητή να λέει «λάθος επαναλαμβανόμενο παύει να είναι λάθος». Ενα απευκταίο γλωσσικό παράδοξο που πάει χέρι χέρι με ένα άλλο νομικό παράδοξο «Επανάστασις (πραξικόπημα κ.λπ.) επικρατήσασα, δημιουργεί Δίκαιον» (το μεταφέρω όπως το διδάχθηκα, προδικτατορικά). Δηλαδή, λέω, το «μηδέν εις το πηλίκιον» του κ. ΓΑΠ, ο νε(ο)ποτισμός του κ. Τσίπρα, ή τα εμετικά που μας σερβίρουν νυχθημερόν τα Μου Μου Εε… ενδέχεται να μας… κάτσουν; Αποκλείεται. Αυτά είναι ανεπανάληπτα! «Η αγραμματοσύνη θα μας σώσει», Σκαρίμπας, ο σκωπτικός. Ακόμη και στην αγγλική, μια γλώσσα πασπαρτού, κατά κανόνα χωρίς κανόνες («Οι Αγγλοι γράφουν Μάντσεστερ και προφέρουν Λίβερπουλ». Ντε Γκωλ, ο άσπονδος φίλος) ισχύει ο κανόνας δύο αρνήσεις ισοδυναμούν με μια κατάφαση, πλην της νεοελληνικής. Π.χ. ο Αγγλος οικοδεσπότης απευθυνόμενος στον Ελληνα καλεσμένο: «Πάρτε ακόμη ένα ποτό, please!» «Οχι, ευχαριστώ!», «Είστε βέβαιος;», «Οχι», «Ε, τότε, πάρτε ακόμη ένα ποτό, please!» Ο Σέλεϊ έλεγε «χρειάζομαι 22 αγγλικές λέξεις για να μεταφράσω 11 ελληνικές». Το αντίθετο συμβαίνει σήμερα.
Ιωαννης Αθ. Μακρης, Καστέλλια Παρνασσίδος
