Κύριε διευθυντά
Ως μέλος του Συλλόγου Φίλων Στέλιου Καζαντζίδη στην Ερμούπολη Σύρου, επιθυμώ όπως αναφερθούν τα ακόλουθα από την έγκριτη εφημερίδα σας. Ο Στέλιος Καζαντζίδης καταξιώθηκε ως δημιουργός και ερμηνευτής του μετεμφυλιακού λαϊκού τραγουδιού από το 1951 έως την αποδημία του (2001), οπότε ο μύθος του ολοκληρώθηκε. Η θεματολογία των περίπου 1.000 τραγουδιών που ερμήνευσε καλύπτει όλο το φάσμα ζωής του σύγχρονου ανθρώπου – πολιτικό, κοινωνικό, ξενιτειάς, εγκατάλειψης, αγωνίας για τον θάνατο, φυλακίσεις, διώξεις, ερωτικό, δημοτικό στην ελληνική γλώσσα, τουρκική και ποντιακή διάλεκτο.
Συνεργάτες του υπήρξαν όλοι οι συνθέτες-στιχουργοί του λαϊκού και έντεχνου τραγουδιού. Διέκοψε το 1965 τις ζωντανές εμφανίσεις σε κέντρα διασκέδασης και συναυλίες, διαφωνώντας με τον τρόπο διασκέδασης-εκτόνωσης των θαμώνων αφού διεκδίκησε και πέτυχε την αμοιβή με ποσοστά επί των πωλήσεων δίσκων των ερμηνευτών. Οι γνωστοί και άγνωστοι φίλοι του εξακολουθούν να αγοράζουν με νόμιμο τρόπο τα τραγούδια του ίδιου και των κλασικών συνθετών-στιχουργών πάντα πιστοί στην πρωτότυπη ηχογράφηση ακόμα και στα «πέτρινα χρόνια» του Στέλιου (1976-1987). Στην προλόγιση του δίσκου «Υπάρχω», ο Στέλιος Καζαντζίδης δηλώνει ότι «υπάρχει μόνο στην καρδιά του λαού –εκεί είναι το σπίτι του– εκεί θα πάψει κάποτε να υπάρχει.
Καλλιτέχνες αυτού του επιπέδου έχουν περάσει στο πάνθεον της εκφραστικής μουσικής τέχνης. Κάθε αναφορά προφορική, σκηνική, δημοσιογραφική οφείλει να ασπάζεται το ύφος και το ήθος του μέγιστου λαϊκού βάρδου της Ελλάδας, το λαϊκό αισθητήριο, καθόσον η φωνή του ανήκει πλέον στην άυλη πολιτιστική κληρονομιά.
Κωστας Σαργκανακης, Σμήναρχος εν αποστρατεία
