Κύριε διευθυντά
Διάβασα με μεγάλη ικανοποίηση την παρουσίαση του Πανεπιστημίου Κύπρου στο περιοδικό «Κ» της 17ης Φεβρουαρίου 2019. Το 2011 με την ψήφιση με μοναδική πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο του νόμου Διαμαντοπούλου, αναθάρρησα και πίστεψα ότι θα άλλαζε επιτέλους τη χώρα προς το καλύτερο αφού θα γίνονταν σημαντικές βελτιώσεις στην Παιδεία και ιδίως στην ανώτατη. Βέβαια ο ψηφισμένος νόμος κατάντησε «μπαλάντα για ένα τρύπιο πουκάμισο». Την αρχή έκαναν οι κ. Μπαμπινιώτης και Αρβανιτόπουλος. Και μετά ήρθε η απόρριψη των προτάσεων για το άρθρο 16 του Συντάγματος.
Διερωτώμαι γιατί δεν παρουσιάστηκε καμία σθεναρή αντίσταση από την πανεπιστημιακή κοινότητα. Θυμήθηκα με λύπη την ομιλία του Παπαδόπουλου στο πανεπιστήμιο (τον περίφημο γύψο). Κανείς καθηγητής δεν σηκώθηκε να βγει από την αίθουσα. Τα τελευταία πενήντα χρόνια βελτιώθηκε σημαντικώς το οικονομικό βιοτικό επίπεδό μας. Οι «δάσκαλοι» των παιδιών μας παραμένουν παγερά Ολύμπιοι, δηλαδή βολεμένοι. Τι μιζέρια, Θεέ μου! Δανείζομαι τον τίτλο από το βιβλίο του Νίκου Δήμου λίγο παραφθαρμένο. Τι δυστυχία να είσαι νέος Ελληνας.
Παυλος Γ. Καρακωστας
