Κύριε διευθυντά
Δεν έχω ούτε την αρμοδιότητα, ούτε την ικανότητα, ούτε τη διάθεση να κρίνω ή να καταγγείλω, ή να αποφανθώ, ή να βαθμολογήσω τη νομιμότητα ή παρανομία, σχετικά με την πρόσφατη υπόθεση των ενεχυροδανειστηρίων.
Δεν μπορώ, όμως, να μην παρατηρήσω ότι πολλοί Ελληνες έφτασαν στο έσχατο επίπεδο ανέχειας και υποχρεώνονταν να ξεπουλήσουν όσο όσο βέρες, εικόνες, ρολόγια, βραχιόλια, καρφίτσες, πολύτιμα αντικείμενα και οικογενειακά κειμήλια, που απέδιδαν πλάκες χρυσού και πλήθος πολυτίμων λίθων, και κάτι εκατομμύρια ευρώ. Και τώρα, όλοι αυτοί περιμένουν να πάρουν πίσω τα ενέχυρα με τα επιδόματα που θα διανεμηθούν.
Θεωρώ ότι η συναλλαγή αυτή συνιστούσε ένα είδος «Λαϊκού Χρηματιστηρίου» που δείχνει, πιο καθαρά από οτιδήποτε άλλο, σε ποιο σημείο «ευμάρειας» βρίσκεται ο ελληνικός λαός.
Κατά τα λοιπά, βρισκόμαστε σε οικονομική ανάκαμψη, απηλλάγημεν από τα μισητά μνημόνια και είμαστε έτοιμοι να ξεχυθούμε στις «αγορές», για να ξαναδανειστούμε όσο όσο και να ξαναγυρίσουμε στη χρυσή εποχή των πελατειακών σχέσεων, της ετεροδοσοληψίας, της τεμπελιάς και της αστακομακαρονάδας.
Θ. Γ. Βουδικλαρης, Πολιτικός Μηχανικός
