Κύριε διευθυντά
Με αφορμή τη συνέντευξη του κ. Γ. Μεϊμάρογλου, στην «Καθημερινή» της Κυριακής της 22ας Ιουλίου,, στην οποία καταλογίζει, ούτε λίγο ούτε πολύ, στον θείο μου, Χαρίλαο Φλωράκη, «αυταπάτες» (πρoφανής η προσπάθεια εξομοίωσης ενός πραγματικού ηγέτη με σύγχρονο ερζάτς αριστερού ηγέτη), επιτρέψτε μου να παραθέσω ένα γεγονός στο οποίο παρέλειψε για ευνόητους λόγους να αναφερθεί ο κ. Μεϊμάρογλου, στο κατά τα άλλα αξιόλογο, ενδιαφέρον και αληθινό CV της επαγελματικής και πολιτικής του καριέρας.
Το 1976, το ΚΚΕ, για να βρει πηγή εσόδων (μια και η κρατική βοήθεια ήταν μηδαμινή), δημιούργησε μια εταιρεία με δύο κύριες δραστηριότητες: εξαγωγές ελληνικών γεωργικών προϊόντων στη Σοβιετική Ενωση (προφανής η διασύνδεση) και γραφείο ταξιδιών. Η έδρα και τα γραφεία της εταιρείας στεγάσθηκαν σε όροφο στην Πανεπιστημίου 57. Στα ίδια γραφεία συστεγαζόταν και το γραφείο ταξιδιών του υπογράφοντος, χωρίς, φυσικά, καμία εταιρική σχέση μεταξύ μας. Και γράφω «φυσικά» γιατί ήταν και είναι πασίγνωστη η απόλυτη απέχθεια που χαρακτήριζε τον Χαρίλαο (θα έλεγα ότι ήταν στο DNA του) για οποιαδήποτε οικονομική σχέση του ίδιου ή του ΚΚΕ με μέλος της οικογένειάς του ή με προσωπικούς φίλους του. Εκεί γνώρισα και τον κ. Μεϊμάρογλου, πρότυπο Κνίτη της εποχής, που έχαιρε της εμπιστοσύνης και εκτίμησης του Χαρίλαου, σε τέτοιο βαθμό, ώστε να του δώσει μια υπεύθυνη θέση σε αυτήν την εταιρεία του κόμματος (κυρίως στις επαφές με τη Σ.Ε.).
Οι ευνόητοι λόγοι τώρα που αναφέρθηκα στην αρχή: Μετά 3-4 χρόνια παραγωγικής δουλειάς και με φυσικό επακόλουθο τη δημιουργία εξαιρετικών business επαφών με τη Σοβιετική Ενωση (στην πλάτη του ΚΚΕ), ο κ. Μεϊμάρογλου παράτησε την εταιρεία και το ΚΚΕ (για διάφορα ΚΚΕ εσ., ΠΑΣΟΚ, ΚΙΝΑΛ και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις) και άνοιξε τα φτερά του για την προσωπική του επαγγελματική καριέρα (όπως, φυσικά, θα έκανε και οποιοσδήποτε σωστός businessman). Ετσι ξεκίνησε η επαγγελματική καριέρα του παλαιού Κνίτη.
Κωνσταντίνος Λυκας
