Κύριε διευθυντά
Ενας φίλος παρουσίασε στο Διαδίκτυο μια συγκινητική ιστορία του παππού του, η οποία έλαβε χώρα μέσα στο κλίμα παθών και μίσους της περιόδου των εμφυλίων συγκρούσεων 1943-1949. Ιστορία που κατέληξε σε ένα λαμπρό παράδειγμα λήθης και συμφιλίωσης.
Στο βιβλίο μου «Τα ταραγμένα χρόνια 1949-1950» (310 σελίδες) αναφέρομαι, μεταξύ άλλων, στη γένεση και στην εξέλιξη των εμφυλίων συγκρούσεων 1943-1949 με βάση προσωπικές εμπειρίες και πολυάριθμα βιβλία βασικών πρωταγωνιστών εκείνης της συγκλονιστικής περιόδου.
Το βιβλίο αφιερώνεται «Στη μνήμη των θυμάτων των εμφυλίων συγκρούσεων 1943-1949, ανεξάρτητα από τις παρατάξεις στις οποίες ανήκαν, με την ευχή: Ποτέ πια».
Το τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου έχει τίτλο: «Ανάγκη για λήθη και συμφιλίωση». Αναφέρεται σε αυτό ο επικήδειος λόγος που εξεφώνησε ο τότε γενικός γραμματέας του ΚΚΕ Χαρίλαος Φλωράκης μπροστά στο φέρετρο του Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ. Ενας επικήδειος που είχε συγκλονίσει το πανελλήνιο. Λιτός, δωρικός, ο παλιός ελασίτης Χαρίλαος είπε προς τον παλιό εδεσίτη Σεραφείμ, μεταξύ άλλων: «…μαζί αγωνιστήκαμε για την πατρίδα από διαφορετικό ταμπούρι».
Στο ίδιο κεφάλαιο αναφέρεται η πρωτοβουλία του νικητή στον Γράμμο και στο Βίτσι, στρατηγού Θρασύβουλου Τσακαλώτου, να συναντηθεί με τον αρχηγό του Δημοκρατικού Στρατού Μάρκο Βαφειάδη. Η φιλική αυτή συνάντηση πραγματοποιήθηκε στις 23 Μαΐου 1984 στο μικροαστικό τριάρι του Τσακαλώτου και προβλήθηκε από την ιταλική τηλεόραση RAI. Το κεφάλαιο αυτό τελειώνει με την ευχή – πρόταση: «Για να κλείσει όμως μια για πάντα αυτή η θλιβερή ιστορία και να μην εξακολουθεί να πληγώνει την Ελλάδα, χρειάζεται μια γενναία πρωτοβουλία από τις πολιτικές ηγεσίες όλων των κομμάτων. Πρέπει, επιτέλους, να εγερθεί ένα μνημείο των πεσόντων από όλες τις παρατάξεις, ένα μνημείο για τα αδικοχαμένα παιδιά του ελληνικού λαού».
Το μνημείο αυτό δεν έγινε ποτέ και η θλιβερή ιστορία της περιόδου 1943-1949 εξακολουθεί να πληγώνει την Ελλάδα.
Αγγελος Ζαχαροπουλος, Επίτιμος διευθυντής Ευρωπαϊκής Επιτροπής, πρ. γενικός διευθυντής υπουργείου Γεωργίας
