Κύριε διευθυντά
Στην «Καθημερινή» της 20/2/2020, η κ. Μαρία Κατσουνάκη αναφέρεται με άρθρο της στην «Εντυπωσιακή συστράτευση στο πλευρό του Γιώργου Λούκου» με αφορμή τη δικαστική περιπέτεια που είχε στη Γαλλία εξαιτίας μιας χορεύτριας που τον κατηγόρησε για καταχρηστική απόλυση.
Ο Γιώργος Λούκος ανέλαβε το Φεστιβάλ Αθηνών – Επιδαύρου από τον πατριωτισμό που επιδεικνύουν κυρίως οι Ελληνες που ζουν και διαπρέπουν εκτός Ελλάδας και ήταν αυτός που ξαναέβαλε το φεστιβάλ στη διεθνή σκηνή μετά πολλά χρόνια εσωστρέφειας. Είναι δε γνωστό πως δεν έπαιρνε ούτε μισθό όσο ήταν πρόεδρος.
Οταν εξελέγη η προηγούμενη κυβέρνηση, ο Γιώργος Λούκος όχι μόνο αντικαταστάθηκε, αλλά έφαγε και τη λάσπη με την οποία συνήθως περιβάλλουμε τους επιτυχημένους… Για να μη μιλήσω για ορισμένους πρώην συνεργάτες του, που επωφελήθηκαν, ίσως, δε, προώθησαν τη λάσπη στα ΜΜΕ οι ίδιοι!
Εντέλει σε κάποια δεδομένη στιγμή και αφού αθωώθηκε –πλην όμως το όνομά του είχε γίνει κουρελόχαρτο– ο κ. Μπαλτάς ήταν ο μόνος που είχε το θάρρος να του ζητήσει συγγνώμη, έστω και αργά.
Στη Γαλλία, που τον φιλοξενεί, τελικά έτυχε πραγματικής συμπαράστασης και αναγνώρισης.
Εδώ έπεσαν να τον φάνε, όπως τόσες φορές έγινε και στο παρελθόν με επιτυχημένους ανθρώπους που τίμησαν τον τόπο τους με όλες τους τις δυνάμεις.
Μήπως επιτέλους ήρθε η ώρα να ζητήσουμε μια δημόσια συγγνώμη και ίσως να τον παρασημοφορήσουμε για τη δουλειά που έκανε όλα αυτά τα χρόνια; Ποτέ δεν είναι αργά, αρκεί να έχουν κάποιοι το θάρρος. Αλλωστε τώρα κανείς δεν απειλείται από αυτόν…
Τερψη Καπετου, Αθήνα
