Kύριε διευθυντά
Τoν τελευταίο καιρό βομβαρδιζόμαστε από δηλώσεις Τούρκων καί αντιδηλώσεις –δικών μας– για τα τεκταινόμενα στην κυπριακή ή ακριβέστερα στην ελληνοκυπριακή ΑΟΖ.
Οι μεν Τούρκοι απειλούν και σχεδιάζουν γεωτρήσεις σε αυτήν, ο δε Πρόεδρος της Δημοκρατίας μας στέλνει διαρκώς «μηνύματα» και σχεδόν εμμονικώς επισημαίνει ότι τα θαλάσσια σύνορά μας –που κατά τoν κ. Τσίπρα δεν υπήρχαν– αποτελούν και σύνορα της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, απευθυνόμενος, πολύ φοβούμαι, σε ώτα Ευρωπαίων μη ακουόντων.
Στην πράξη όμως, όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση, οι Τούρκοι έχουν βιαίως αποκόψει το βόρειο 38% του νησιού, το έχουν «εθνοκαθάρει» και το έχουν αναγνωρίσει ως χωριστή κρατική οντότητα, τη «Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου» μη αναγνωρίζοντας το ενιαίο του κυπριακού κράτους.
Το χωριστό λοιπόν κράτος του νοτίου μέρους, η «ελληνοκυπριακή διοίκηση», όπως την ονομάζουν οι Τούρκοι, προχώρησε σε οριοθετήσεις με τα γειτονικά της κράτη της δικής της ΑΟΖ, μη περιλαμβάνοντας το βόρειο τμήμα του νησιού επί του οποίου άλλωστε δεν έχει de facto καμία δικαιοδοσία. Με ποια λογική λοιπόν οι Τούρκοι επικαλούνται το δικαίωμα της συμμετοχής των Τουρκοκυπρίων στα θέματα της ελληνοκυπριακής ΑΟΖ και γιατί σπεύδουν και οι Ελληνοκύπριοι να τους κατευνάσουν θεσμοθετώντας αυτό το δικαίωμά τους; Ελπίζει μήπως κανείς σοβαρώς στην επανένωση του νησιού με όρους αποδεκτούς από εμάς;
Βεβαίως σε αυτό το πνεύμα κινούνται και οι «σύμμαχοί» μας αναγνωρίζοντας μεν τα δικαιώματα των Ελληνοκυπρίων επί της ΑΟΖ τους, αλλά και την απόδοση του «μερδικού» τους και στους Τουρκοκυπρίους.
Ουαί τοις ηττημένοις!
Μιχ. Λιωσης
