Κύριε διευθυντά
Η δημοσιοϋπαλληλική ιδιότητα του κλήρου στηρίζεται σε παλαιά συμφωνία Εκκλησίας – Πολιτείας. Η Εκκλησία παρέδωσε στην Πολιτεία τεράστιας αξίας περιουσιακά στοιχεία, διαχρονικά υπεραρκετά, για κάλυψη μισθοδοσίας του κλήρου. Παρέμεινε μικρή περιουσία, και αποκτήθηκε συν τω χρόνω άλλη, η οποία κρίθηκε αναγκαία για την εξυπηρέτηση κοινωνικού, παιδευτικού, φιλανθρωπικού έργου της Εκκλησίας.
Ουσιαστικό μέρος, σχεδόν η απομένουσα περιουσία της Εκκλησίας, εξαιρετικά σημαντική, είναι δεσμευμένη με κρατική νομοθεσία ή με μεροληπτικά περιοριστικούς όρους δυνατότητας χρήσης.
Το σχέδιο συμφωνίας της 6ης Νοεμβρίου 2018, μεταξύ Αρχιεπισκόπου και Τσίπρα, επηρεάζει τους κληρικούς της Ελλαδικής Εκκλησίας, αλλά και τις Μητροπόλεις Νέων χωρών (Βορείου Ελλάδος), τις Εκκλησίες Κρήτης και Δωδεκανήσων, που υπάγονται πνευματικά στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Η σχεδιασθείσα συμφωνία παραβαίνει την παλαιά, με νομικές συνέπειες. Χαρακτηρίζεται αντικοινωνική, απάνθρωπη, διότι απολύει 10.000 κληρικούς. Είναι: νομικά παράτυπη και εν αγνοία της Βουλής, αντικανονική δέσμευση του Αρχιεπισκόπου εν αγνοία Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Το σημαντικότερο, είναι αντιδημοκρατική γιατί παραβλέπει την απόλυτα συντριπτική πλειοψηφία του πιστού ελληνορθόδοξου πληθυσμού.
Το προτεινόμενο οικονομικό χορήγημα σε ΝΠΙΔ, είναι αντισυνταγματικό. Αδύνατη η εγγύηση διατήρησης και αναπροσαρμογής του. Αφαιρεί συναφή δικαιώματα δημοσιοϋπαλληλικής ιδιότητας των κληρικών και των οικογενειών τους. Συνεπάγεται απώλεια συνταξιοδοτικού δικαιώματος. Χάνεται ουσιαστικά η συνταγματικά προβλεπόμενη δημοσιοϋπαλληλική εξασφάλιση!
Η απίθανη περίπτωση επιμονής της Πολιτείας στην άποψή της, δημιουργεί έννομο δικαίωμα απαίτησης της Εκκλησίας, με ένδικα μέσα: (α) επιστροφής της εκκλησιαστικής περιουσίας που παραχωρήθηκε (πρακτικά, σχεδόν αδύνατο) ή ανάλογης αποζημίωσης και (β) γενικής και άνευ περιοριστικών όρων αποδέσμευσης της εκκλησιαστικής περιουσίας (μητροπόλεων, ναών και μονών).
Τέλος, ιδεολογικά αγκυλωμένος Τσίπρας, πρωθυπουργός χριστιανικού κράτους, στηριζόμενος σε ουσιαστικά λαϊκά αβάσιμη κοινοβουλευτική πλειοψηφία, επιχειρεί επικίνδυνες συνταγματικές θρησκευτικές ανατροπές, ενώ δεν σκέφτηκε τη θέση, επιρροή και προσφορά του παπα-δάσκαλου, ακόμη και στο μικρότερο κοινωνικό κύτταρο, την ενορία.
Δημ. Γ. Σμυρλης, Συντ/χος λυκειάρχης
