Κύριε διευθυντά
Ομιλών, στις 28/09/2018, ενώπιον της 73ης Γενικής Συνελεύσεως του ΟΗΕ, ο πρωθυπουργός Αλ. Τσίπρας έκλεισε τη προσφώνησή του ως εξής: «O ελληνικός λαός θα σταθεί για μια ακόμη φορά στη σωστή πλευρά της Ιστορίας» (βλ. «Αυγή» της 29/09/2018). Η διατύπωση αυτή έχει τη σημασία της γιατί με παρακινεί να θυμηθώ πότε και ποιοι έθεσαν τη χώρα στη «σωστή πλευρά της Ιστορίας». Ειδικότερα:
Το 1917 ο Ελ. Βενιζέλος, μεσούντος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, έθεσε, έστω και διά των συμμαχικών όπλων, τη χώρα στη «σωστή πλευρά της Ιστορίας», με αποτέλεσμα τη Συνθήκη των Σεβρών που υπήρξε, δυστυχώς, λόγω της πολιτικής των διαδόχων του, τόσο εύθραυστη όσο και οι πορσελάνες της πόλης στην οποία υπογράφηκε.
Το 1940, και ενώ ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος εμαίνετο, με ολόκληρη σχεδόν την Ευρώπη υπό την κατοχή του Γ΄ Ράιχ, ο βασιλεύς Γεώργιος Β΄ και ο πρωθυπουργός Ιωάννης Μεταξάς έθεσαν το έθνος στη «σωστή πλευρά της Ιστορίας». Μόνο δέος, για τις συνέπειες εις βάρος της χώρας, μπορεί να προκαλέσει η σκέψη μιας αντίθετης επιλογής από τους τότε ιθύνοντές της.
Το 1949 η Ελλάς πάλι βρέθηκε στη «σωστή πλευρά της Ιστορίας», με το αίμα 51.799 νεκρών και τραυματιών των Ενόπλων Δυνάμεων του έθνους, αλλά και τις θυσίες του λαού της. Ο Γεώργιος Παπανδρέου, κατά τη συνεδρίαση της Βουλής της 5ης Ιουλίου 1949, τόνισε, επ’ αυτού, επιγραμματικά όπως πάντα: «Η Ελλάς πληρώνει την επιβουλήν των γειτόνων με το ιερόν αίμα των τέκνων της».
Και τέλος, το 1979, η Ελλάς πάλι βρέθηκε στη «σωστή πλευρά της Ιστορίας» όταν ο εθνάρχης Κωνσταντίνος Καραμανλής και η υπ’ αυτόν μεγάλη εθνική δημοκρατική παράταξη της Νέας Δημοκρατίας, αφού αποκατέστησαν τη δημοκρατία, ενέταξαν τη χώρα στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες.
Ρίγος καταλαμβάνει όποιον αναλογιστεί πού θα βρισκόταν, ειδικά σήμερα, η Ελλάδα, εάν η αποφασιστικότητα, η επιμονή, η θέληση αλλά και η προνοητικότητα του ιδρυτού της Νέας Δημοκρατίας δεν την οδηγούσαν στη «σωστή πλευρά της Ιστορίας».
Ιωαννης Κ. Θεοδωροπουλος, Δικηγόρος
