Κύριε διευθυντά
Τα όσα τραγικά και τριτοκοσμικά συμβαίνουν στη χώρα μας τεκμηριώνουν, δυστυχώς για απειροστή φορά, ότι όσοι οικονομικοί πόροι και αν διατεθούν και θεσμική επιτροπεία/ επιτήρηση και αν επιβληθεί, η κατάσταση δεν πρόκειται να βελτιωθεί. Η λειτουργία του κράτους χειροτερεύει αντί να εκσυγχρονίζεται, να εξαπλουστεύεται και να βελτιώνεται, διότι οι κυβερνώντες παραμένουν προσκολλημένοι στην απόλυτη γραφειοκρατία, ρουσφετολογία και αναξιοκρατία για ιδιοτελείς και μικροκομματικούς λόγους.
Μετά το τραγικό συμβάν στο Μάτι Αττικής, βάζουμε το χάλι μας κάτω από το χαλί, με δήθεν ίδρυση υπερυπουργείου Προστασίας του Πολίτη.
Η χώρα βρίσκεται σε τόσο δυσχερή κατάσταση, που η σωτηρία της δεν μπορεί να γίνει με δήθεν περισπούδαστες ρητορείες κενών περιεχομένου από περιφερόμενους «σωτήρες». Δεν είναι δυνατόν οι πολίτες αυτής της χώρας να συνεχίσουν να ανέχονται την κοροϊδία, την ταλαιπωρία και τη διαιώνιση των προβλημάτων. Δεν είναι δυνατόν να παρασύρονται από τον βερμπαλισμό ευφάνταστων ασημαντοτήτων, με μηδενικό εργασιακό παρελθόν, χωρίς γνώση και εμπειρία στην επίλυση καίριων προβλημάτων και κυρίως χωρίς όραμα και βούληση για τις μεταρρυθμίσεις, που επειγόντως απαιτούνται για μια σύγχρονη ελληνική κοινωνία.
Δεν χρειάζεται να επανεφεύρουμε τον τροχό. Η διάσωση της χώρας θα γίνει μόνον εάν το κράτος πραγματικά μεταρρυθμιστεί και εκσυγχρονιστεί! Γι’ αυτό, απαιτείται πολιτικό θάρρος. Απαιτείται να βρεθούν πολιτικοί ταγοί που, αναλογιζόμενοι τα τεράστια σφάλματα του παρελθόντος, αφού τολμήσουν να προφέρουν την τόσο δύσκολη λέξη «συγγνώμη» στον βαθμό ευθύνης που/αν τους αναλογεί, θα προτείνουν ένα σοβαρό σχέδιο επανίδρυσης του κράτους, όχι στα λόγια, όπως συνέβη στο παρελθόν, αλλά επί της ουσίας, από μηδενική βάση, στα πρότυπα των ευνομούμενων χωρών. Καταργώντας την πολυνομία, την ασάφεια αρμοδιοτήτων και την ασυδοσία με ρητό και δεσμευτικό χρονοδιάγραμμα και οργανόγραμμα.
Οι συνετοί πολίτες, με την πικρή εμπειρία των πρόσφατων και διαχρονικών τραγικών καταστροφών, με τη γενικευμένη απαισιοδοξία σε όλα τα επίπεδα, εξουθενωμένοι από την αφάνταστη ταλαιπωρία που καθημερινά υφίστανται, υπάρχει βάσιμη ελπίδα ότι δεν θα επιτρέψουν σε κακόβουλους πολιτικάντηδες και μπαχαλάκηδες να ακυρώσουν μια τέτοια προσπάθεια, αλλά αντιθέτως θα γίνουν ασπίδα προστασίας, για να έχει μέλλον και προοπτική αυτή η ευλογημένη χώρα! Είναι τόσο ουτοπικό;;
Καλλιοπη Α. Ρουμπελακη-Αγγελακη, Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Κρήτης
