Κύριε διευθυντά
Η συμμετοχή του Ντέιβιντ Μπέκαμ και του Μπιλ Γκέιτς στη μάχη κατά της ελονοσίας είχε σαν αποτέλεσμα να γίνει γνωστό στο ευρύ κοινό ότι ο κίνδυνος από την πανάρχαιη αυτή νόσο είναι και σήμερα όχι μόνον υπαρκτός αλλά απειλεί τον μισό πληθυσμό του πλανήτη.
Για την Ελλάδα, στην οποία υπάρχουν αρκετά κρούσματα, ξύπνησαν δυσάρεστες μνήμες καθότι στη χώρα μας η ελονοσία είχε εξελιχθεί σε μάστιγα στις αρχές του 20ού αιώνα με νοσηρότητα 30% του γενικού πληθυσμού, χιλιάδες νεκρούς ετησίως, και ανυπολόγιστες υλικές ζημιές για το κράτος. Και αυτό θα ήθελα να γίνει γνωστό μέσω της επιστολής μου, ότι ο άνθρωπος ο οποίος πρωτοστάτησε στη μάχη για την εκρίζωσή της ήταν ο τότε καθηγητής της Υγιεινής και Μικροβιολογίας Κωνσταντίνος Σάββας. Ο μεγάλος αυτός επιστήμονας κατανόησε έγκαιρα ότι η πλήρης αποξήρανση όλων των ελών της χώρας ήταν πρακτικά αδύνατον να γίνει σε εύλογο χρονικό διάστημα και για τον λόγο αυτό ακολούθησε άλλη οδό, επικεντρώνοντας την προσπάθειά του στη χημειοπροφύλαξη διά της κινίνης (άγνωστη έως τότε στην Ελλάδα).
Πριν όμως ξεκινήσει την εφαρμογή εργάστηκε επιστημονικά και μεθοδικά επί 3 χρόνια (1905-1908) στην περιοχή του Μαραθώνα, όπου η νοσηρότητα του πληθυσμού έφτανε το 100%, με σκοπό την εξεύρεση της αποτελεσματικότερης εκ των τριών διεθνών τότε μεθόδων (γερμανικής, ιταλικής, γαλλικής) στους διαφορετικούς τόπους (λιμάνια, σιδηροδρομικούς σταθμούς, πόλεις).
Πραγματοποίησε και κάτι ακόμη, που δείχνει αφενός το μεγαλείο αυτού του ανθρώπου, αφετέρου γίνεται παράδειγμα προς μίμηση. Αμέσως μετά τα επιστημονικά αποτελέσματα κατάφερε να ψηφιστεί από τη Βουλή στις 18/2/1908 ο περίφημος νόμος ΓΕΝΒ «περί πωλήσεως της κινίνης από το κράτος, ώστε η διακίνηση να καταστεί φθηνή, εύκολη και ασφαλής».
Δεν ήθελε ο ίδιος ή κάποιος άλλος να καρπωθεί οικονομικά οφέλη από την εισαγωγή, φαινόμενο που σήμερα σπανίζει. Και όπως τονίζει στις σημειώσεις του: «…Εχομεν την πεποίθησιν ότι εκ της ευεργετικής δράσεως της κινίνης του κράτους θα προκύψει η απαλλαγή της χώρας από του μαστίζοντος ταύτην προαιωνίου εχθρού ούτινος η επίδρασις υπήρξε απαισία επί της ελληνικής φυλής από των αρχαιοτάτων ήδη χρόνων…».
Και το επέτυχεν ο Κωνσταντίνος Σάββας. Του οφείλουμε τουλάχιστον ένα ακόμη «ευχαριστώ».
Ι. Κ. Γεωργιου, Καρδιολόγος
Ρημαγμένος από τον χρόνο, σαν αφημένο πετρόχτιστο μνημείο σε χορταριασμένο τόπο, ο παλιός σταθμός στη Μαρμαριά Αρκαδίας· μόνο οι περαστικοί παλιοί επιβάτες κάνουν εκεί, με μια ματιά, στάση μνήμης. Ευτυχώς, πολλά από αυτά τα κτίρια έχουν χαρακτηριστεί διατηρητέα, συντηρώντας ένα σπουδαίο κεφάλαιο Ιστορίας. Ο επιστολογράφος της «Κ» θίγει το θέμα της κατάργησης «γραμμών», θυμίζοντας τον ζωτικό ρόλο, ιδιαίτερα στις μικρές κοινωνίες, που είχε το τρένο. Και ο σταθμάρχης, καταγραφέας λυτρωτικών αφίξεων και επώδυνων αναχωρήσεων, με τα ανταμώματα και τους αποχαιρετισμούς αγαπημένων, να περνούν πάντα στην ώρα της καρδιάς.
