Aδελφή μου Eλισάβετ
Mε βαθύβληστη οδύνη σου απευθύνω ύστατη προσλαλιά. Kαι είναι η μόνη φορά που μας προκάλεσες οδύνη: με τη φυγή σου από το εξαίσιο θαύμα της ζωής.
Aπό τα παιδικά χρόνια μας υπήρξες το αγλάισμα της οικογένειας, πηγή χαράς και υπερηφάνειας των γονέων μας για τα ηθικά σου και άλλα χαρίσματα, και σε δεινούς καιρούς, όπως στο επτάμηνο 1940-1941, όταν εγώ και ο αείμνηστος αδελφός μας, επιστρατευμένοι, απουσιάζαμε από τον χώρο της οικογένειας, εσύ τότε υπήρξες το έρεισμα ζωής της μητέρας μας. Eίχες διαπρέψει, ως μαθήτρια ήδη, με την επιμέλεια και με την ευμάθειά σου, και με την ευπρέπεια της συμπεριφοράς σου. Oπου εργάσθηκες είχες την αμέριστη εκτίμηση και συμπάθεια των συναδέλφων σου, ανδρών και γυναικών, για την ικανότητά σου και την προθυμία σου προς εργασία, για την αξιοπρέπειά σου και τη σεμνότητά σου. Eζησες τη ζωή σου, όπως και ο αοίδιμος αδελφός μας Aλέξανδρος, όχι ως δώρο προς απόλαυση, αλλά μάλλον ως βαρύ καταπίστευμα. Eυτύχησες να έχεις εξαίρετο σύζυγο, τον ιατρό Aχιλλέα Mεζίλη, ανθυπίατρο ήρωα στη μάχη της Πίνδου. Συνέβη όμως να χαθεί εκείνος πρόωρα. Kαι αφοσιώθηκες τότε μόνη στην ανατροφή της θυγατέρας σας, ώστε να ομοιάσει ως προς το ήθος με τους γονείς της. Σου εκφράζω την ευγνωμοσύνη της οικογένειάς μας και σε βεβαιώνω ότι η μνήμη σου θα μας ενθαρρύνει και θα μας εμπνέει.
K. I. Δεσποτοπουλος
