Κύριε διευθυντά
Οταν τα γερμανικά βομβαρδιστικά σφυροκοπούσαν το Λονδίνο κατά τη διάρκεια του πολέμου, οι πολίτες μέσα στα καταφύγια συνέχιζαν να σερβίρουν το τσάι τους, έστω με πρόχειρα μέσα. Κρατώντας αυτή τη συνήθεια περνούσαν εκείνες τις δύσκολες ώρες. Ετσι και στην Πάτρα, το τυπικό της παρέλασης έπρεπε να κρατηθεί. Δεν είχε υπάρξει κανένα κρούσμα στην περιοχή και τα πληρώματα πήραν την ευθύνη να κάνουν μια μικρή βόλτα στους δρόμους της πόλης.
Αρνούμαι να με κατηγορεί ένα αόρατο διαδικτυακό δικαστήριο για σχεδόν λιποτάκτη. Ανθρωποι που πήγαν για καλαμαράκια, θέατρο και σινεμά το τριήμερο να μου κουνάνε το δάχτυλο πως είμαι γάιδαρος και ανεύθυνος. Λες και δεν έχουμε φυλάξει με «45άρια» κοιτώντας τα Κατεχόμενα στην Κύπρο. Λες και δεν θα ξεβαφτούμε και θα πάμε ευθύς όπου μας καλέσουν…
Το καρναβάλι για όσους το ζουν από μέσα είναι μια διαδικασία μηνών. Είναι το Κ κεφαλαίο δίπλα στο μίζερο κ της καθημερινότητας για την πόλη. Ενώνει το κέντρο με τις συνοικίες, τους νέους και τους γέρους. Για να μιλήσω με τους δικούς μας κώδικες, είναι το «Κ» ο Καρκαγιάννης, ο Κοτζιάς και ο Καζαντζάκης μαζί. Ολα αυτά τα τόσο διαφορετικά που καταφέρνουν να ενώσουν διαφορετικούς ανθρώπους στο ποτάμι της πατρινής παρέλασης κάθε τελευταίο Σαββατοκύριακο της Αποκριάς. Και από Καθαρά Δευτέρα γίνονται ξανά οικογενειάρχες, επιστήμονες, εργαζόμενοι και αναγνώστες σας προβληματισμένοι με την κατάσταση.
Δ. Μακριδης, Αγία Φωτεινή, Πάτρα
