Κύριε διευθυντά
Σε επιστολή που φιλοξένησε η «Κ» στο φύλλο της 5/11/2019 είχα σημειώσει ότι στη συζήτηση για το προσφυγικό/μεταναστευτικό τίθεται το ερώτημα «[…] Ποια είναι τα όρια αντοχής της Ελλάδας, ως πού φτάνουν οι δυνατότητες υποδοχής, περίθαλψης και ενσωμάτωσης ανθρώπινων μαζών στον γεωγραφικό, κοινωνικό – συμβιωτικό και “επιβιωτικό” χώρο της; […]». Και κατέληγα: «[…] Ενα ερώτημα είναι αμείλικτο: Ποια είναι η πρότασή τους; (των υπέρμαχων της αθρόας και ανεξέλεγκτης εισροής). “Τι να κάνουμε;”, όπως θα έλεγε και ο Λένιν […]».
Το «Τι να κάνουμε» έδινε απαντήσεις στο τι και στο πώς. Στο προσφυγικό έχουμε μια διαφορετική περίπτωση. O καθηγητής κ. Αντώνης Λιάκος λέει ότι χρειαζόμαστε 1.000.000 πρόσφυγες για τη δημογραφική μας ανάκαμψη. Ομως για τα προβλήματα ενσωμάτωσης, στέγασης, απασχόλησης, εκπαίδευσης, εκμάθησης της γλώσσας και εξοικείωσης των προσφύγων με τον πολιτισμό μας, λέει το τι πρέπει να γίνει, όχι το πώς θα γίνει. Υποδεικνύει σε «αυτή την κυβέρνηση» τι να κάνει («αν είχε δυο δράμια μυαλό»). Η υπόδειξή του δεν είναι πλήρης. Πίσω από τη δυσχέρεια (τον εφιάλτη) του «πώς», σωρεύονται προβλέψιμοι κίνδυνοι και η απρόβλεπτη «ουρά» του 1.000.000. Που μπορεί να είναι 1.100.000 ή 1.200.000 και κάτι παραπάνω! Πώς μπορούμε να είμαστε βέβαιοι για τον αριθμό; Και τι θα γίνει με τις αντιδράσεις των κατοίκων κάθε περιοχής, όταν βλέπουμε τι τραβάει τώρα «αυτή η κυβέρνηση» και ποιοι το παίζουν μονά ζυγά δικά τους, με τις φωνές τους υπέρ και των προσφύγων και των κατοίκων; Ο κ. Λιάκος συνιστά «μια άλλη γλώσσα». Η οποία όμως «ελαλήθη» τα προηγούμενα χρόνια και είδαμε το αποτέλεσμα. Καθώς και αόριστα «θετικά μέτρα», που δεν είδαμε εκείνα τα χρόνια, όταν η «ανθρωπιστική» αυτοπροβολή της χώρας μας ως Κέντρου Διερχόμενων Μεταναστών έφερε το κλείσιμο των ευρωπαϊκών συνόρων και την Ειδομένη, μετά ταύτα δε τον παρόντα μεταναστευτικό ειλεό και τη μεταβολή των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου και όλης της χώρας σε Κέντρο Συσσώρευσης και Συμπίεσης Μετοίκων.
Γερασιμος Μιχαηλ Δωσσας
Θεσσαλονίκη
