Οταν η μουσική πηγάζει από βιώματα και ιστορίες, είναι αδύνατον να περάσει απαρατήρητη. Σε μια άκρη του μουσικού σύμπαντος, το τελευταίο διάστημα, συνέβησαν πολλά, τα οποία οδήγησαν σε μια σπουδαία συνεργασία παγκοσμίου επιπέδου. Ο θρύλος των Soft Cell και της synth pop Μαρκ Αλμοντ συνάντησε τον Γιώργο Καραδήμο, ύστερα από μια «κινηματογραφική» αλληλουχία, με αποτέλεσμα να μας χαρίσουν την αγγλική έκδοση του τραγουδιού «Να κλαις / Just Cry», ένα goth – pop κομμάτι, το οποίο ο Ελληνας ερμηνευτής και δημιουργός έχει ήδη τραγουδήσει με την Ελεωνόρα Ζουγανέλη. Είναι η πρώτη φορά που ένα πρωτότυπο ελληνικό κομμάτι κυκλοφορεί ταυτόχρονα τόσο σε ελληνική όσο και σε αγγλική εκδοχή, και μάλιστα με έναν τόσο σημαντικό καλλιτέχνη όπως ο Αλμοντ, με την ημέρα της παγκόσμιας κυκλοφορίας τoυ να είναι η 3η Ιουλίου. O Γιώργος Καραδήμος έκανε αισθητή την παρουσία του μέσα από τραγούδια όπως «Σε θέλω εδώ» μαζί με τη Δήμητρα Γαλάνη και «Με πνίγει τούτη η σιωπή». Εχει συνεργαστεί επί σκηνής με καλλιτέχνες όπως οι Μητροπάνος, Πρωτοψάλτη, Γαλάνη, ενώ έχει γράψει τραγούδια για άλλους ερμηνευτές που έγιναν μεγάλες επιτυχίες. Η «Κ» άκουσε πρώτη, πριν από την επίσημη κυκλοφορία της, αυτή τη σπουδαία συνεργασία και μίλησε με τον Γιώργο Καραδήμο.
H «Κ» παρουσιάζει αποκλειστικά ηχητικό απόσπασμα από το Just Cry:
– Επιστρέφεις στη δισκογραφία με ένα μεγάλο κομμάτι –σε δικούς σου στίχους, μουσική και ενορχήστρωση– και με μια ιδιαίτερη συνεργασία με την Ελεωνόρα Ζουγανέλη, που ήδη έχει αγαπηθεί πολύ.
– Είναι κομβική στιγμή αυτή για μένα… Από την πρώτη στιγμή που προέκυψε μέχρι όλο το πείσμα του κόσμου που χρειάστηκε για να φτάσει στ’ αυτιά σας. Το τραγούδι θα μπορούσε να λέγεται και «Να ονειρεύεσαι», «Να προσπαθείς», «Να μην τα παρατάς»… Πέρασε από 40 κύματα μέχρι να φτάσει εδώ με τη συμμετοχή της Ελεωνόρας. Χρειάστηκε να κλείσω τ’ αυτιά μου σε ανθρώπους που μου έλεγαν «αυτό δεν είναι για σένα, θέλει τραγουδιστή να το πει σε μεγάλη σκηνή. Κάτσε με την οικογένειά σου, τι τα θες τώρα αυτά» ή «δεν έχεις αναρωτηθεί ποτέ γιατί έχεις τόσα χρόνια να κάνεις επιτυχία;». Πληγώθηκα, δεν θα πω ψέματα, αλλά έκλεισα τ’ αυτιά μου σε όλα και προτίμησα από τη… σιγουριά του να το πει ένα μεγάλο όνομα, να το κρατήσω για μένα γιατί είχα αυτή την ανάγκη. Δεν ήταν εγωισμός ούτε αφέλεια. Πρέπει να σου πω πως ήμουν σε παρατεταμένη περίοδο βαθιάς μελαγχολίας, ίσως και κατάθλιψης. Από την ημέρα που το έγραψα όμως, άλλαξαν όλα μαγικά σχεδόν. Λειτούργησε ευεργετικά για μένα. Θέλω να πω ότι δεν πρέπει ποτέ να σταματάμε να προσπαθούμε. Κάποτε θα κερδίζουμε, κάποτε θα χάνουμε.
– Καλά όλα αυτά, αλλά πώς προέκυψε αυτή η επιστροφή; Είπες ένα πρωί: «Ας καθίσω να γράψω μια μελωδία»;
– Ναι, έσκασε από το πουθενά, όπως όλα τα ωραία πράγματα. Είχε αρχίσει να γεννιέται μέσα μου η ανάγκη για κάτι καινούργιο, αλλά δεν έπιανα την κιθάρα, είχα άρνηση για τα πάντα. Κι ένα μεσημέρι εκεί που καθόμουν στο σαλόνι του σπιτιού μου και η τηλεόραση έπαιζε –ούτε ξέρω τι– και τα παιδιά έτρεχαν και φώναζαν, ήρθε η μελωδία. Ουρανοκατέβατη. Συγκλονίστηκα. Γιατί ένιωσα την αμεσότητα, την ιδιαιτερότητα και τη δύναμή της, και έτρεξα αμέσως και κλείστηκα στο δωμάτιο να μη μου ξεφύγει… Επειτα από δύο ημέρες γράφτηκε έτσι απλά κι ο στίχος και αμέσως ένιωσα πως αυτό ήταν. Βοήθησε και το γεγονός ότι είχα ενορχηστρώσει και το κομμάτι ακαριαία, οπότε είχα την ατμόσφαιρα ολόκληρη.
«Ηρθε η μελωδία, ουρανοκατέβατη. Συγκλονίστηκα. Γιατί ένιωσα την αμεσότητα, την ιδιαιτερότητα και τη δύναμή της».
– Ωραία. Συνέλαβες τη μελωδία. Μετά τι;
– Το τραγούδι το είχα σχεδόν δώσει… Για ένα μήνα. Το είχα πάρει απόφαση με βαριά καρδιά, αλλά το έκανα. Τελικά είπα όχι. Δεν άντεξα, έπρεπε να το πω εγώ γιατί δεν θα τα έβρισκα ποτέ ξανά με τον εαυτό μου. Θα είχα προδώσει τον πιτσιρικά εαυτό μου, που είχε τα πιο τρελά όνειρα όταν ξεκινούσε.
– Το τραγούδι ταξιδεύει ήδη στο ελληνικό μουσικό σύμπαν. Εδώ, όμως, το σύμπαν αυτό συνωμότησε ώστε η μελωδία του να φτάσει στα αυτιά ενός θρύλου της παγκόσμιας ποπ σκηνής.
– Κοίταξε… Αυτό που συμβαίνει δεν έχει προηγούμενο στην ελληνική δισκογραφία και είμαι πολύ περήφανος γι’ αυτό. Σκέψου το: ταυτόχρονη διπλή κυκλοφορία του ίδιου τραγουδιού στα ελληνικά και στα αγγλικά, κανονικό ντουέτο με τον θρύλο της βρετανικής ποπ, τον παγκόσμιο Μαρκ Αλμοντ. Ακόμη και τώρα που σ’ το λέω δυσκολεύομαι να το πιστέψω. Και μάλιστα όχι σε διασκευή, αλλά σε δικό μου τραγούδι. Είναι σαν παραμύθι πραγματικά. Να ακούς ένα θρύλο να βάζει στη φωνή του τη μελωδία και τους στίχους σου! Για τα υπέροχα λόγια που μου είπε· δεν το πίστευα. Οταν ο Αλμοντ σε εμπιστεύεται και σου γράφει «Ελπίζω όταν ολοκληρωθεί το τραγούδι να είναι κάτι με το οποίο θα είσαι ευτυχισμένος», τι άλλο μπορεί να πει κανείς;
– Πώς έφτασε στ’ αυτιά του; Πώς προέκυψε τελικά αυτή η σπουδαία συνεργασία;
– Πήγα στον Αντώνη Βιλλιώτη της εταιρείας The Hubsters, που εκπροσωπεί μερικούς απο τους πιο σημαντικούς καλλιτέχνες της διεθνούς δισκογραφίας, με σκοπό να με φέρει σε επαφή με ένα συγκεκριμένο καλλιτέχνη που θαύμαζα πολύ –όχι τον Αλμοντ, δεν τολμούσα καν να σκεφτώ ένα τέτοιο όνομα– μήπως προκύψει ενα τραγούδι με διεθνή προοπτική. Τόσο πολύ πίστευα στο τραγούδι. Το άκουσε λοιπόν, το λάτρεψε και μου πρότεινε να το δείξει σε αυτόν. Η αλήθεια είναι ότι δεν στόχευα τόσο ψηλά και όταν μου είπε το όνομα και την όλη ιδέα, αφενός ενθουσιάστηκα, αφετέρου δεν περίμενα ότι θα έμπαινε καν στον κόπο να απαντήσει. Μερικές ημέρες μετά, ο μάνατζερ του Αλμοντ πήρε τηλέφωνο τον Αντώνη και του είπε οτι άρεσε πολύ στον Μαρκ το τραγούδι και ήθελε να το κάνει. Καταλαβαίνεις τον ενθουσιασμό μου. Τέτοιες ευκαιρίες δίνονται μία φορά στη ζωή, όπως και τέτοιες συνεργασίες, και είμαι ευγνώμων στον Αντώνη γι’ αυτό. Αισθάνομαι περήφανος και γεμάτος. Η μεγαλοψυχία του Αλμοντ, που τόσο απλά δέχτηκε να σταθεί δίπλα μου σαν ίσος προς ίσο, στέλνοντάς μου 25 κανάλια να διαλέξω εγώ, και με τόση ταπεινότητα να λέει απίστευτα πράγματα για τη φωνή και το τραγούδι μου, μάλλον θα πρέπει να αποτελέσουν παράδειγμα για το πώς πρέπει να λειτουργεί ένας πραγματικός καλλιτέχνης.
