Γνωστός από τις διαχρονικές επιτυχίες του «Wicked Game» και «Blue Hotel», ο Κρις Αϊζακ με τη γνωστή βελούδινη φωνή του και τις ατμοσφαιρικές συγχορδίες του επιστρέφει στην Αθήνα για μια ξεχωριστή συναυλία στο Δημοτικό Θέατρο του Λυκαβηττού. Λίγο πριν έρθει στην ελληνική πρωτεύουσα, ο 70χρονος συνθέτης και ερμηνευτής μίλησε στην «Κ» για τη γνωριμία του με τον Ντέιβιντ Λιντς, για το κίνητρό του να συνεχίζει να τραγουδάει και να γράφει μουσική, αλλά και το τραγούδι του που ξεχωρίζει.
– Σαράντα χρόνια έχουν περάσει από την ταινία «Blue Velvet» του Ντέιβιντ Λιντς, την οποία επένδυσαν μουσικά τα τραγούδια σας «Gone Ridin’» και «Livin’ for Your Lover». Πώς διασταυρώθηκαν οι δρόμοι σας και τι πιστεύετε ότι τράβηξε τον Λιντς στη μουσική σας;
– Νομίζω ότι ο Ντέιβιντ απλά άκουσε τον δίσκο μου, τηλεφώνησε στον Ερικ Τζέικομπσον, του είπε ότι έψαχναν μουσική για μια ταινία και του περιέγραψε τι ήθελε. Τελικά μιλήσαμε στο τηλέφωνο και του είπα: «Γιατί δεν έρχεσαι στο στούντιο; Είμαστε στη μέση της ηχογράφησης ενός δίσκου. Μπορείς να μας πεις τι ψάχνεις και θα φτιάξουμε ό,τι χρειάζεσαι». Και γίναμε φίλοι πολύ γρήγορα. Αγαπούσα πραγματικά τον Ντέιβιντ. Ηταν ένας πολύ γλυκός άνθρωπος και οι άνθρωποι με ρωτούν πάντα: «Ηταν ο Ντέιβιντ Λιντς περίεργος; Ηταν τρομακτικός ή ακόμη και ανατριχιαστικός;». Δεν ήταν τίποτε από αυτά. Ηταν πολύ γλυκός, πολύ ευθύς και μου λείπει. Μακάρι να μην κάπνιζε τόσο πολύ.
– Επομένως, νιώσατε ότι αναπτύχθηκε κάποια σχέση μεταξύ του κινηματογραφικού κόσμου του και των μουσικών σας συνθέσεων;
– Ναι. Ο Ντέιβιντ αγαπούσε το φιλμ νουάρ και ήταν οπαδός των παλιών ταινιών, όπως κι εγώ. Oταν κατέληξα να δουλεύω όχι μόνο στη μουσική με τον Ντέιβιντ, αλλά και να γίνω ηθοποιός στις ταινίες του, βρήκαμε πολλά κοινά. Κάποτε μας πήραν συνέντευξη και μας ρώτησαν: «Τι θεωρείτε σέξι σε μια γυναίκα;». Και έκανα ένα αστείο· ντράπηκα και δεν ήξερα τι να πω. Και όταν ήρθε η σειρά του Ντέιβιντ, είπε: «Μου αρέσει να βλέπω μια γυναίκα να φοράει τακούνια στιλέτο. Μου αρέσει επίσης το κόκκινο λουστρίνι, γιατί νομίζω ότι είναι πολύ ερεθιστικό». Και ήταν απολύτως σοβαρός και ειλικρινής. Και σκέφτηκα ότι είναι αστείος επειδή είναι τόσο αληθινός και ειλικρινής.
– Αργότερα συνεργαστήκατε και οπτικά στο βίντεο κλιπ του «Wicked Game».
– Ο Ντέιβιντ έκανε το πρώτο βίντεο για το «Wicked Game» και δεν είχαμε καθόλου χρήματα. Είχαμε πάει σε μια δισκογραφική εταιρεία και προσπαθήσαμε να τους πείσουμε να μας δώσουν χρήματα, όμως εκείνοι αρνήθηκαν. Ο Ντέιβιντ είπε ότι θα φτιάξει ένα βίντεο και έβαλε τα χρήματα ο ίδιος, οπότε το φτιάξαμε. Και τότε άρχισαν όλα. Αργότερα κάναμε ένα δεύτερο, επειδή το βίντεο του Ντέιβιντ μπορούσε να παιχτεί μόνον όσο η ταινία του ήταν στις αίθουσες. Το MTV είχε κάποιου είδος κανόνα και έτσι έπρεπε να φτιάξουμε ένα δεύτερο βίντεο, και το κάναμε. Το δεύτερο βίντεο ήταν μεγάλη επιτυχία, οπότε ο κόσμος είδε και τα δύο.
– Μιλώντας για το «Wicked Game», έχετε αναφέρει ότι συνθέσατε το τραγούδι ύστερα από μια απροσδόκητη επίσκεψη που ακολούθησε ένα τηλεφώνημα στις 4 το πρωί. Ποια είναι η ιστορία πίσω από το τραγούδι; Και πώς σχετίζεται με την εμβληματική εμφάνιση της Ελενα Κρίστενσεν;
– Το τραγούδι μιλάει για τη δύναμη του πόθου και τη δύναμη της αγάπης. Και νομίζω ότι το βλέπετε σε αυτό το βίντεο με την Ελενα. Εγώ την επιθυμώ, την ποθώ, αλλά εκείνη δεν με θέλει πραγματικά. Και πολλές φορές, αυτό είναι το πρόβλημα με τον έρωτα, ότι η μία πλευρά είναι ερωτευμένη και η άλλη δεν είναι σίγουρη.
– Σας εξέπληξε η πορεία του τραγουδιού;
– Με εξέπληξε το γεγονός ότι έγινε τόσο γρήγορα επιτυχία. Εκείνη την περίοδο είχαμε κάνει επιτυχία στην Ευρώπη με το «Blue Hotel», αλλά το «Wicked Game» πραγματικά γοήτευσε τον κόσμο. Θυμάμαι ότι μετά το βίντεο, πήγαμε σε περιοδεία στην Ευρώπη και περπατούσα στον διάδρομο ενός ξενοδοχείου και καθώς περνούσα από πέντε διαφορετικά δωμάτια, άκουγα το «Wicked Game» να παίζει σε κάθε δωμάτιο.
Είχα ζητήσει να επιστρέψω και να παίξω στην Ελλάδα. (…) Η Αθήνα είναι στα δύο από τα αγαπημένα μου μέρη όπου δεν πάω σχεδόν ποτέ και πεθαίνω να επιστρέψω. Πιστέψτε με, όλοι στην μπάντα μου το περιμένουμε με ανυπομονησία.
– Η καριέρα σας μετράει πάνω από τέσσερις δεκαετίες. Ποιος είναι ο Κρις Αϊζακ σήμερα; Τι σας παρακινεί να τραγουδήσετε και πώς έχει εξελιχθεί η μουσική σας;
– Νομίζω ότι γράφω ακόμη με τον ίδιο τρόπο. Γράφω τραγούδια από τότε που ήμουν περίπου 12 ετών. Ως παιδί είχα πάρει για δώρο γενεθλίων περίπου 10 δολάρια και αγόρασα ένα κασετόφωνο αντί για μια μπάλα ποδοσφαίρου ή μπάσκετ. Ολοι οι φίλοι μου νόμιζαν ότι ήμουν τρελός γιατί βγήκα από το κατάστημα και με ρώτησαν «τι αγόρασες;» και είπα «ένα κασετόφωνο», οπότε με ρώτησαν: «Τι μπορείς να κάνεις με αυτό;» και τους απάντησα: «Μπορούμε να γράψουμε τραγούδια».
Mε κοίταξαν σαν να ήμουν τρελός, αλλά αυτό έκανα. Πήρα το κασετόφωνο και άρχισα να γράφω μελωδίες και στίχους τραγουδιών. Και κάπου έχω ακόμη αυτές τις κασέτες. Μου αρέσει η ιδέα να λέω μια ιστορία και να της βάζω μελωδία. Επομένως, δεν νομίζω ότι έχει αλλάξει κάτι. Παίζω κιθάρα λίγο καλύτερα από ό,τι στην αρχή, αλλά κάνω ακόμη το ίδιο πράγμα: παίζω την κιθάρα μου και αρχίζω να λέω μια ιστορία.
– Αν έπρεπε να διαλέξετε ένα τραγούδι που σας χαρακτηρίζει όχι εμπορικά, αλλά συναισθηματικά, ποιο θα ήταν αυτό και γιατί;
– Μου αρέσει το τραγούδι «Forever Blue», το οποίο έγραψα ως ερωτική επιστολή. Δεν άρχισα να το γράφω ως τραγούδι· ξεκίνησε ως γράμμα προς την κοπέλα μου, με την οποία είχαμε χωρίσει. Εγραψα 4 ή 5 διαφορετικές εκδοχές του ως γράμματος. Και τότε συνειδητοποίησα γιατί συνέχιζα να το ξαναγράφω, διότι συνειδητοποίησα ότι δεν θα διάβαζε το γράμμα μου. Και τότε μου ήρθε μια ιδέα. Σκέφτηκα ότι αν το έγραφα ως τραγούδι, ίσως να το άκουγε. Ετσι το έγραψα ως τραγούδι για εκείνη.
Είναι ένα λυπηρό τραγούδι, αλλά με κάπως θετικά ερεθίσματα και αυτό που λέει είναι ότι νομίζεις ότι κάνεις το καλύτερο που μπορείς, ωστόσο η ζωή κάνει τα υπόλοιπα. Και, ξέρεις, ακόμη κι αν νιώθεις ότι δεν υπάρχει λόγος να συνεχίσεις, πάντα υπάρχουν νέα τραγούδια να τραγουδήσεις και νέα δάκρυα να χύσεις.
– Τελικά το άκουσε;
– Νομίζω ότι το άκουσε.
– Τι σας έκανε να επιστρέψετε στην Ελλάδα και να επανασυνδεθείτε με το ελληνικό κοινό;
– Είχα ζητήσει να επιστρέψω και να παίξω στην Ελλάδα. Είχαμε έρθει στο παρελθόν, οπότε ξέρουμε τι χάναμε. Αλλά μερικές φορές δεν εξαρτάται από τον καλλιτέχνη. Η Αθήνα είναι στα δύο από τα αγαπημένα μου μέρη όπου δεν πάω σχεδόν ποτέ και πεθαίνω να επιστρέψω. Πιστέψτε με, όλοι στην μπάντα μου το περιμένουμε με ανυπομονησία.
Ο Κρις Αϊζακ θα εμφανιστεί στο πλαίσιο του Release Athens το Σάββατο 13 Ιουνίου, στο Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού.
