Πολύ εύκολα θα μπορούσε να διαγνωσθεί για τον κ. Τσίπρα και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ η ασθένεια του πολιτικού Αλτσχάιμερ. Δεν έχουν ξεχάσει μόνον τις υποσχέσεις και τις δεσμεύσεις που τους έφεραν στην εξουσία. Μέσα σε 17 μήνες έχουν χάσει και τη μνήμη τους σχετικά με τα όσα πρέσβευαν και έπρατταν όταν ασκούσαν αντιπολίτευση. Εξοργίζονται με το κίνημα «Παραιτηθείτε» και τη συγκέντρωση που θα οργανωθεί στο Σύνταγμα, φθάνοντας στο σημείο ο «υπερδημοκράτης» κ. Ν. Φίλης να τη χαρακτηρίσει περίπου ως αντισυνταγματική. Αγανακτούν για την απαίτηση της Ν.Δ. να εγκαταλείψουν, ως «επικίνδυνοι», άμεσα την εξουσία «τώρα που άρχισε να διαφαίνεται η έξοδος απ’ την κρίση και η ανάπτυξη». Χαρακτηρίζουν την απαίτηση «εθνικά επικίνδυνη». Δεν χρειάζεται να θυμίσουμε στους αναγνώστες τη στάση του ΣΥΡΙΖΑ στο αντίστοιχο κίνημα των «αγανακτισμένων πολιτών», ούτε τον τρόπο με τον οποίο ανέτρεψε την κυβέρνηση Σαμαρά (προεδρική εκλογή), η οποία επίσης επικαλούνταν την απαρχή εξόδου από την κρίση και πρόβαλλε πειστικά στοιχεία έναρξης μιας αναπτυξιακής τροχιάς. Οι αναγνώστες δεν πάσχουν από Αλτσχάιμερ και μάλιστα τόσο ταχείας εξέλιξης, προς την πλήρη αμνησία. Γι’ αυτό και όλες οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν τη ραγδαία εκλογική πτώση του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ.
Αλλωστε, θα ’ταν μάλλον ευνοϊκό, για το κόμμα της πρώτης φοράς Αριστερά, να του αποδοθεί πολιτικό Αλτσχάιμερ. Ενας φίλος μου παρομοίασε τη στάση του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία με την κατάληψη των χειμερινών ανακτόρων, το 1917, που σηματοδότησε και την επικράτηση της Οκτωβριανής Επανάστασης. Προσωπικά, πιστεύω πως συμβαίνει κάτι απλούστερο, ίσως όμως και χειρότερο. Μάλλον πρόκειται για τη μέθη της εξουσίας, που κυριεύει κάθε νεόκοπο πολιτικό και ιδίως όταν πιστεύει ότι ήταν «ξεκομμένος» από το παιχνίδι της διεκδίκησής της. Αλλιώς, δεν εξηγείται η εξωπραγματική αντίληψη (δεν θα ’λεγα η προκλητικότητα) των δηλώσεων πολλών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίες υποδηλώνουν μια αβάσιμη και αστεία αυτοπεποίθηση ως προς την ορθότητα των απόψεών τους. Μια αντίληψη, που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την κοινή λογική. Η μέθη, όμως, αυτή είναι και επικίνδυνη. Διότι ο νεόκοπος, ζηλωτής και εκτός πραγματικότητας «εξουσιαστής» θα κάνει το παν για να διατηρήσει το «προνόμιό του».
Τα ΜΜΕ, σχολιάζοντας τις τελευταίες κινήσεις του ΣΥΡΙΖΑ (αναθεώρηση του Συντάγματος, διεξαγωγή δημοψηφίσματος, αλλαγή του εκλογικού νόμου κ.λπ.), κάνουν λόγο για προσπάθεια μεταβολής της «πολιτικής ατζέντας». Δηλαδή, η αγωνία και η οργή του κοινού, για την καταιγίδα των νέων φόρων, των τριτομνημονιακών περικοπών μισθών και συντάξεων και της χιονοστιβάδας των ανατιμήσεων, λόγω αυξήσεως του ΦΠΑ, να μετατραπεί σε «ζέον ενδιαφέρον» για τις προωθούμενες θεσμικές αλλαγές, οι οποίες, κατά την παρούσα περίοδο, βρίσκονται εκτός και μακράν κάθε λαϊκού ενδιαφέροντος. Αλλωστε, τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ και τα κόμματα, όσο και οι Ελληνες πολίτες, γνωρίζουν πολύ καλά ότι οι «προτεινόμενες» θεσμικές αλλαγές είναι αδύνατον να προωθηθούν και να ψηφισθούν από τη σημερινή Βουλή, με τον υφιστάμενο συσχετισμό των πολιτικών δυνάμεων. Είναι καθαρή «αυταπάτη» για τους κ. Τσίπρα και Καμμένο η ελπίδα να κερδίσουν τις επόμενες εκλογές με ένα νέο εκλογικό σύστημα. Ομως, αυτό ακριβώς επιβεβαιώνει και το ότι οι κυβερνώντες τελούν σε κατάσταση μέθης ως προς τη διατήρηση της εξουσίας. Και αυτό, επαναλαμβάνω, το θεωρώ επικίνδυνο.
