Μετά πολλού του κόπου και την παρέλευση τριμήνου, εφθάσαμε στον πρώτο γύρο των εσωκομματικών εκλογών για την ανάδειξη προέδρου της Νέας Δημοκρατίας. Παρεμπιπτόντως, η προεκλογική περίοδος των βουλευτικών εκλογών της 20ής Σεπτεμβρίου είχε διάρκεια είκοσι δύο μόνον ημερών. Πρόκειται για τραγέλαφο, που θα έχει επιπτώσεις ασφαλώς, και ουδείς εκ των τεσσάρων απαλλάσσεται των ευθυνών – πολύ περισσότερο όσοι αμέσως ή εμμέσως έθεσαν πρώτοι θέμα ηγεσίας της συντηρητικής παρατάξεως.
Πέραν τούτου, το πλέον αξιοθρήνητο είναι ότι στη διάρκεια τριών μηνών οι τέσσερις δελφίνοι έκαναν παν το δυνατόν για να διχάσουν την συντηρητική παράταξη. Μόνον η νομιμοφροσύνη των οπαδών της Ν.Δ. –όσων απέμειναν μετά την δημιουργία της Χρυσής Αυγής και των ΑΝΕΛ– μπορεί να εγγυηθεί την ενότητα και όχι οι υποψήφιοι, δυστυχώς.
Η μεγάλη διαφορά της σημερινής αναμετρήσεως έναντι των προηγουμένων, που ήσαν ιδιαιτέρως φονικές επίσης, είναι ότι ο βασικός κορμός της Ν.Δ. –με άλλα λόγια οι συντηρητικοί οπαδοί του κόμματος– καλούνται να επιλέξουν μεταξύ δύο υποψηφίων, του πρώην προέδρου Ευάγγελου Μεϊμαράκη και του περιφερειάρχη Κεντρικής Μακεδονίας Απόστολου Τζιτζικώστα.
Το φαινόμενο είναι αποτέλεσμα κακής διαχειρίσεως μιας κρίσεως αδικαιολόγητης, διότι το αποτέλεσμα των εκλογών του Σεπτεμβρίου δεν ήταν τραγικό –κάθε άλλο μάλιστα– και δεν θα έπρεπε να οδηγήσει σε εσπευσμένες εξελίξεις, δεδομένου ότι η ανάδειξη του νέου προέδρου είχε ορισθεί για την άνοιξη. Κερδίσαμε δύο-τρεις μήνες τελικώς και εγίναμε η χλεύη των αντιπάλων μας.
Η διάσπαση του βασικού κορμού της Ν.Δ. θα έπρεπε να είχε αποφευχθεί, διότι θέτει προ διλήμματος περίπου το 70% των συντηρητικών ψηφοφόρων. Αλλως, οι σημερινές εσωκομματικές εκλογές θα ήταν απλώς ένας περίπατος για τον όποιο υποψήφιο αυτής της κυριάρχου τάσεως. Ενα από τα θέματα που θα κριθεί στην σημερινή αναμέτρηση είναι εάν ο κ. Μεϊμαράκης και ο κ. Τζιτζικώστας εξασφαλίσουν το προαναφερθέν ποσοστό. Τα υπόλοιπα είναι περίπου άνευ σημασίας, τουλάχιστον σε αυτόν τον γύρο.
Καθ’ όσον αφορά τους άλλους υποψηφίους, ο κ. Αδωνις Γεωργιάδης είναι ασφαλώς νέος πολιτικός με ικανότητες, αυτοδημιούργητος, αυθόρμητος, που όμως επί σειρά ετών ως βουλευτής του ΛΑΟΣ είχε εξαπολύσει ανηλεή επίθεση εναντίον της κυβερνήσεως του κ. Κώστα Καραμανλή. Ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης, όμως, είναι διαφορετική περίπτωση, διότι εκφράζει την φιλελεύθερη τάση της Κεντροδεξιάς, που είναι υπαρκτή, δημιουργική, αλλά μειοψηφική μεταξύ των ψηφοφόρων της Ν.Δ., την καρδιά της οποίας συγκροτούν συντηρητικοί πολίτες και όχι κεντρώοι ή φιλελεύθεροι.
Ολοι ανεξαιρέτως οι δελφίνοι επαγγέλλονται εκ βάθρων εκσυγχρονισμό. Δεν αντιλαμβανόμεθα τι εννοούν ακριβώς, διότι εάν πρόκειται περί του οικονομικού προγράμματος, αυτό έχει επιβληθεί ούτως ή άλλως και το ακολουθεί εκών άκων ακόμη και ο ΣΥΡΙΖΑ των «ανατροπών» και της «Αριστεράς». Για τα υπόλοιπα διατηρούμε επιφυλάξεις.
Από την ίδρυση του Ελληνικού Βασιλείου οι ευρωπαϊκές δυνάμεις προσπάθησαν να επιβάλουν «εκσυγχρονισμό», δίχως επιτυχία. Απλώς αποσταθεροποίησαν το πολιτικό σύστημα. Και οι μεγαλύτεροι «εκσυγχρονιστές» της σύγχρονης Ελλάδος οδήγησαν την χώρα στην χρεοκοπία – ο Χαρίλαος Τρικούπης το 1893 και ο Ελευθέριος Βενιζέλος το 1932. Ας αφήσουμε κατά συνέπεια τα διάφορα υψιπετή και ας είναι η προσέλευση των ψηφοφόρων η μεγαλύτερη δυνατή ώστε να μην απαξιωθεί η όλη διαδικασία.
