Οπως οτιδήποτε είναι μόδα, έτσι και το facebook απέκτησε πολύ γρήγορα φανατικούς οπαδούς και φανατικούς πολέμιους. Κατ’ αρχήν είναι μόδα και ως εκ τούτου θα έχει και χρήστες που δεν αντέχουν να αισθάνονται ότι δεν μετέχουν σε κάτι νέο. Οταν δε το καινούργιο είναι και τεχνολογικά καινούργιο, τότε απογειώνεται η ζήτησή του!
Την ίδια στιγμή όμως το facebook έχει και ανθρώπους που είτε δεν το ακολούθησαν ποτέ είτε κάποια στιγμή έκλεισαν τη σελίδα τους και δηλώνουν απελευθερωμένοι (περιοδικό «Κ», ρεπορτάζ Μανίνα Ντάνου, 13/12/15).
Και επειδή έχουμε, ως λαός, μιαν έφεση στον «οπαδισμό», υπάρχουν οι οπαδοί του facebook και οι οπαδοί του twitter. Μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τα δύο, σαν ομάδες της ίδιας πόλης δηλαδή, η δημιουργία «στρατοπέδων» είναι ό,τι πιο εύκολο. Και ενώ λίγο καιρό πριν τα ρεπορτάζ κατέγραφαν τον εθισμό στο μέσον, τώρα καταγράφουν την τάση απεξάρτησης από αυτό: «Αν γκουγκλάρετε τη φράση “χωρίς Facebook” στα ελληνικά, αλλά κυρίως στα αγγλικά, θα βρείτε δεκάδες σελίδες σε μπλογκ και σάιτ ανθρώπων που βγήκαν από το δίκτυο και μοιράζονται την εμπειρία τους. Για το πόσο η ζωή τους άλλαξε, προς το καλύτερο τις περισσότερες φορές, όταν έβγαλαν από πάνω τους τον βραχνά της συνεχούς παρουσίας εκεί. Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα εξάλλου, το facebook είναι πλέον η αιτία ενός στα πέντε διαζύγια!» (!)
Μου φαίνεται υπερβολική αυτή η διαπίστωση της έρευνας, αν και δεν αμφισβητώ διόλου ότι πολλές σύζυγοι (νομίζω ότι κυρίως γυναίκες θα θεώρησαν την υπερβολική χρήση του f/b ως αιτία διαζυγίου) αυτό το «εργαλείο του διαβόλου» θα θεώρησαν ότι ευθύνεται για την ήδη σαπισμένη σχέση τους. Αλλά αυτό είναι μια μικρή λεπτομέρεια… Ο κίνδυνος του κολλήματος είναι υπαρκτός, αλλά το ίδιο εύκολα μπορείς να κολλήσεις σε χιλιάδες άλλα πράγματα που δεν δημιουργούν βέβαια προβλήματα στη μέση από την καθιστική στάση.
Κι όπως όλα όσα γοητεύουν, έτσι και το fb μάς καλεί να αυτοπειθαρχήσουμε στο γήτεμά του. Και μας δίνει την ευκαιρία να κάνουμε παρατηρήσεις στις συμπεριφορές των «φίλων» μας. Διότι όπως και οι φίλοι της πραγματικής ζωής, έτσι και οι φίλοι της διαδικτυακής έχουν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους. Υπάρχουν, δηλαδή, και στο fb οι δοτικοί και οι «τσιγκούνηδες». Υπάρχουν οι εσωστρεφείς και οι εξωστρεφείς. Πώς φαίνεται η δοτικότητα; Από την απλοχεριά στις «συνομιλίες». Πώς φαίνεται η επικοινωνιακή «τσιγκουνιά»; Από την πολύ αργή εμπλοκή τους στη διαδικτυακή «κουβέντα», έστω και μ’ ένα like. Είναι σαν στην πραγματική ζωή εσύ να τηλεφωνείς ή να επισκέπτεσαι διαρκώς τον/ην φίλο/η κι εκείνος/η να μην ανταποδίδει ποτέ.
Η γοητεία του fb είναι ότι σου δίνει την ευκαιρία και τη δυνατότητα να κάνεις αυτές ή άλλες παρατηρήσεις για έναν πολύ πιο ευρύ κύκλο ανθρώπων απ’ ό,τι οι στενοί προσωπικοί φίλοι του καθενός. Το μειονέκτημά του είναι ότι αυτή ακριβώς η γοητεία του μπορεί να σε αποκαρδιώσει… Λίγο νωρίτερα απ’ όσο η πραγματική ζωή…
