Ενα γλωσσικό ατύχημα με απροσδιόριστες επιπτώσεις έγινε πριν από περίπου έξι μήνες, τον Μάρτιο. Η Βουλή ψήφισε νομοσχέδιο που αφορούσε κυρίως την καθιέρωση πολλών δόσεων στις ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις των φορολογουμένων στην εφορία και το ατύχημα βρίσκονταν στον ονομασία του νομοσχεδίου. Ο παραπλανητικός τίτλος του ήταν «Ρυθμίσεις για την επανεκκίνηση της οικονομίας». Τώρα όλοι γνωρίζουν ότι η επανεκκίνηση της οικονομίας απαιτεί πολύ περισσότερα από τη διευκόλυνση πληρωμής των παλαιών φόρων με πολλές δόσεις.
Είναι φανερό ότι ο φιλόδοξος στόχος επανεκκίνησης της οικονομίας είναι πάλι επίκαιρος και αναγκαίος αλλά δυστυχώς η ρητορική που αναπτύσσεται για το έργο της νέας κυβέρνησης δεν ανταποκρίνεται στον στόχο αυτό. Αντίθετα, επικρατεί η μόνιμη φρασεολογία για «καταιγίδα φόρων» που προφανώς δεν βοηθάει στην επανεκκίνηση χωρίς την οποία οι ανάγκες του Δημοσίου θα συνεχίσουν να καλύπτονται (;) από μειώσεις συντάξεων και περικοπές μισθών.
Αυτά όπως και οι νέοι φόροι δεν είναι συμβατά με την ανάκαμψη. Ούτε βέβαια οι φόροι που έχουν ήδη ψηφιστεί και αναμένεται η είσπραξή τους τις επόμενες εβδομάδες. Οπως o αυξημένος κατά 30% φόρος πολυτελούς διαβίωσης που καλούνται να πληρώσουν αναδρομικά για τα εισοδήματα του 2014 οι φορολογούμενοι που κατέχουν αυτοκίνητα άνω των 2.500 κ.ε., πισίνες, αεροσκάφη και σκάφη αναψυχής άνω των 5 μέτρων και υπέβαλαν τη φορολογική τους δήλωση μέχρι τις 19 Ιουλίου. Ούτε βέβαια θα συμβάλουν στην επανεκκίνηση τα εκκαθαριστικά με την αυξημένη προκαταβολή φόρου για τους αγρότες και τις επιχειρήσεις, ενώ μετά τις 10 Οκτωβρίου θα αναρτηθούν τα νέα εκκαθαριστικά για την πληρωμή του ΕΝΦΙΑ σε πέντε μηνιαίες δόσεις, από τις οποίες η πρώτη πρέπει να καταβληθεί στο τέλος Οκτωβρίου και η τελευταία μέχρι τις 29 Φεβρουαρίου 2016.
Αλλωστε μέχρι το τέλος του έτους οι ιδιοκτήτες οχημάτων θα πρέπει να πληρώσουν και τα νέα τέλη κυκλοφορίας του 2016.
Μόλις ολοκληρωθεί η πληρωμή αυτών των γνωστών υποχρεώσεων, θα ανοίξουν υποτίθεται τα ζητήματα που αφορούν τη «φορολογική μεταρρύθμιση» δηλαδή τους νέους φόρους που θα επιβληθούν, με άνοδο των συντελεστών, κατάργηση των φοροαπαλλαγών που έχουν απομείνει κ.λπ.
Η μοναδική μεταρρύθμιση που δεν σχεδιάζεται είναι αυτή της περιστολής φοροδιαφυγής, η πλέον απαραίτητη. Η προσπάθεια αυτή επαφίεται στη φραστική υπόσχεση για «αυστηρούς ελέγχους» που υποτίθεται ότι θα γίνουν στην αγορά.
Η πάταξη της φοροδιαφυγής είναι η συνηθισμένη ρητορική υπόσχεση, αλλά η υπερφορολόγηση των ειλικρινών φορολογουμένων, απτή πραγματικότητα.
Ωστόσο, η υψηλή φορολόγηση όσων ήδη πληρώνουν φόρους έχει πλέον αρνητικές επιπτώσεις και στην πραγματική οικονομία. Κάποιοι υπολογίζουν ότι περίπου 100.000 ευρώ την ημέρα είναι το ποσό που δαπανούν Eλληνες στις γειτονικές χώρες για τα καθημερινά τους ψώνια ή άλλες υπηρεσίες. Η υψηλή φορολογία καθιστά μη ανταγωνιστικά τα εγχώρια και εισαγόμενα προϊόντα στην ελληνική αγορά. Ετσι ανοίγει ακόμα περισσότερο ο φαύλος κύκλος της φοροδιαφυγής, μείωσης των κρατικών εσόδων, υπερφορολόγησης, ύφεσης.
Η επανεκκίνηση απαιτεί σταθερότητα (και στη φορολογία) αλλά και προοπτική κερδοφορίας ώστε να εμφανιστούν κεφάλαια προς επένδυση. Οσο δεν εκπληρώνονται οι προϋποθέσεις αυτές, θα υπάρχει ύφεση.
