Η Θεσσαλονίκη μπαίνει και επισήμως στο προσφυγικό «κάδρο», μετά την απόφαση της κυβέρνησης να δημιουργηθεί κέντρο φιλοξενίας στην περιοχή της Σίνδου. Οι ψευδαισθήσεις ότι οι ροές θα την προσπερνούσαν και στους πολίτες της θα έμεναν οι τηλεοπτικές εικόνες από τις τραγωδίες στο Αιγαίο, τους αυτοσχέδιους καταυλισμούς στο Πεδίον του Αρεως και την πλατεία Βικτωρίας στην Αθήνα και τα επεισόδια στην Ειδομένη, διαλύθηκαν. Οσονούπω θα κάνει την εμφάνισή του στον Θερμαϊκό το πρώτο κρουαζιερόπλοιο για να αποβιβάσει μερικές χιλιάδες Σύρους, Ιρακινούς και Αφγανούς, και θα ακολουθήσουν λεωφορεία και τρένα από την Αθήνα και τον Εβρο, που αναμένεται να δεχθεί ισχυρότατη πίεση. Και όσο όλοι αυτοί θα μπορούν να συνεχίζουν, έστω με κάποιες δυσκολίες, το ταξίδι της ελπίδας, τα πράγματα θα είναι εύκολα.
Καθώς όμως οι ενδιάμεσες χώρες αρχίζουν να κλείνουν η μια μετά την άλλη και με τον έναν ή τον άλλον τρόπο τα σύνορά τους, η Θεσσαλονίκη πρέπει να προετοιμάζεται για να παίξει τον ρόλο της «κατασκήνωσης βάσης», όπως λένε οι ορειβάτες, για όλους αυτούς τους ανθρώπους που θα επιχειρήσουν, όταν οι συνθήκες το επιτρέψουν, να συνεχίσουν τη διαδρομή προς την «κορυφή», ήτοι την κεντρική και βόρεια Ευρώπη. Να γίνει δηλαδή το «προγεφύρωμα» για τις προσφυγικές στρατιές που διαβαίνουν το Αιγαίο και διασχίζουν τον (δυτικο)βαλκανικό διάδρομο.
Πληροί, δε, προς τούτο τις προϋποθέσεις: Μεγάλη πόλη, στην οποία μπορούν πιο εύκολα, απ’ ό,τι στο Κιλκίς ή τα Φάρσαλα, να περάσουν απαρατήρητοι χιλιάδες πρόσφυγες, διαθέτει λιμάνι για απευθείας και απρόσκοπτη μεταφορά τους από τα νησιά, και απέχει μόλις ογδόντα χιλιόμετρα από τα σύνορα. Μέχρι και πριν από λίγες μέρες, τίποτε απ’ όλα αυτά δεν έδειχνε να απασχολεί την απερχόμενη κυβέρνηση και να διαταράσσει τη μακαριότητα της σκέψης της κ. Τασίας, και είναι ενδεικτικό ότι οι Αρχές της Θεσσαλονίκης, με πρώτο το υπουργείο Μακεδονίας Θράκης, δεν είχαν ενημερωθεί καν για τον σχεδιαζόμενο –αποτράπηκε τελικά κατόπιν ευρωπαϊκών πιέσεων– κατάπλου στην πόλη του «Ελευθέριος Βενιζέλος» με 2.500 πρόσφυγες. Καμία πρόβλεψη, κανείς σχεδιασμός, μολονότι η «βουή των επερχόμενων» καραβανιών ακουγόταν ήδη. Τώρα η υπηρεσιακή κυβέρνηση συμπεριέλαβε στον σχεδιασμό για τη δημιουργία κέντρων φιλοξενίας τη Θεσσαλονίκη, που για τους παραπάνω λόγους θα επωμισθεί βαρύ φορτίο. Και θα γίνει ακόμα πιο βαρύ σε περίπτωση κατά την οποία τα κράτη πάνω από τα βόρεια σύνορά μας αρχίσουν επαναπροωθήσεις σε χώρες εισδοχής, εν προκειμένω την Ελλάδα, με βάση το Δουβλίνο II, αφού όσοι γυρίσουν με αυτόν τον τρόπο το πλέον πιθανό, όπως επισημαίνουν μέλη ανθρωπιστικών οργανώσεων, είναι να εγκατασταθούν στη Θεσσαλονίκη.
Η πόλη πιάστηκε στον ύπνο στο προσφυγικό. Ούτε υποδομές είχαν προετοιμαστεί ούτε οι τοπικές κοινωνίες για μια τέτοια υποδοχή. Αποτέλεσμα; Aρχισαν οι αντιδράσεις που για την ώρα εκδηλώνονται με τη συνήθη δικαιολογία «δεν είμαστε ρατσιστές, αλλά ας πάνε κάπου αλλού..».
