Η οικονομία κρατάει απόσταση ασφαλείας από την προεκλογική ατμόσφαιρα. Το ίδιο συμβαίνει με τους πολίτες που δείχνουν να αποφεύγουν τη συναισθηματική εμπλοκή με την πολιτική επικαιρότητα, παρά τις προσπάθειες των κομματικών επιτελείων που προσπαθούν να ενεργοποιήσουν τη συμμετοχή τους. Ενδεχομένως σ’ αυτό συμβάλλει και η μικρή διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, αλλά υπάρχει μια βαθύτερη αιτία για την αποστασιοποίηση των ανθρώπων από τα πολιτικά δρώμενα. Κατέρρευσε η ελπίδα ότι υπάρχει άλλος δρόμος, πέραν από την εφαρμογή του μνημονίου!
Οι πολίτες έχουν υποστεί μεγάλο σοκ σε ό,τι αφορά την οικονομική δραστηριότητα και δεν έχουν αποκαταστήσει μια «κανονική» σχέση με την πραγματικότητα. Μόλις πριν από λίγους μήνες η κυβέρνηση υποστήριζε ότι δίνει σκληρή και ανυποχώρητη μάχη προκειμένου να μη μειωθούν οι συντάξεις και γενικότερα το εισόδημα πολιτών με περιορισμένα οικονομικά μέσα. Και συμφώνησε στα αντίθετα.
Αλλά και η προηγούμενη κυβέρνηση τους είχε διαβεβαιώσει ότι δεν πρόκειται να δεχθεί την «τελευταία» αξιολόγηση των πιστωτών προκειμένου να μην υποχρεωθεί στην εφαρμογή όλων όσα προβλέπονταν από τις συμφωνίες που είχε κάνει…
Γι’ αυτό, άλλωστε, γεννήθηκε η καινούργια ελπίδα. Πίστεψαν ότι μπορεί να βρεθεί λύση χωρίς σκληρά μέτρα. Αυτή η ελπίδα δημιούργησε μια νέα σιγουριά: υπήρχε η μαγική λύση. Αυτή που θα κληθούν θα πληρώσουν οι άλλοι, δηλαδή οι πλούσιοι, οι φοροφυγάδες, τα ξένα κράτη που είχαν γεωπολιτικούς λόγους να ενισχύσουν οικονομικά τη χώρα. Αυτή η χώρα που δημιούργησε (!) τη δημοκρατία, τη φιλοσοφία, και τον δυτικό πολιτισμό μπορούσε να σωθεί. Ενδεχομένως με επέμβαση κάποιων Μεγάλων Δυνάμεων, όπως είχαν κάνει και μετά την Επανάσταση του 1821… Ετσι η ελληνική κοινωνία προχώρησε στο επόμενο στάδιο του επώδυνου σοκ για την απώλεια της ευημερίας της. Είχε προηγηθεί το πρώτο στάδιο, που ήταν η άρνηση της πραγματικότητας. Τα στατιστικά στοιχεία δεν ήταν σωστά καθώς συνεργάτες των δανειστών τα είχαν αλλοιώσει!
Το δεύτερο στάδιο ήταν η οργή. Επαναστατήσαμε εναντίον της πραγματικότητας και όλων εκείνων που προσπάθησαν να τη διορθώσουν. Κυρίως στραφήκαμε εναντίον των πολιτικών, είτε ευθύνονταν για την κατάσταση είτε όχι.
Κάποια στιγμή φθάσαμε στη φάση της διαπραγμάτευσης. Αναζητήσαμε νέους εκπροσώπους που ισχυρίζονταν ότι μπορούν να διορθώσουν τα πράγματα. Αποφασίσαμε να τους ψηφίσουμε εφόσον είχαν τα εφόδια να ανοίξουν νέους δρόμους θεραπείας.
Τώρα η ελληνική κοινωνία βρίσκεται στο τέταρτο στάδιο, αυτό της κατάθλιψης. Οι νέοι θεραπευτές που εμπιστευτήκαμε αποδείχθηκαν αναποτελεσματικοί. Υποσχέθηκαν πολλά και τελικά μας έδωσαν το ίδιο φάρμακο με τους παλιούς που είχαμε διώξει ως αποτυχημένους. Προφανώς η άλλη, η θαυματουργή θεραπεία δεν υπήρχε. Οι φιλικές ξένες δυνάμεις αδιαφόρησαν. Οι πλούσιοι είχαν λάβει τα μέτρα τους. Φοροφυγάδες είμαστε κι όλοι οι υπόλοιποι. Σ’ αυτή τη φάση βρίσκεται η ελληνική κοινωνία και εξηγείται η αποστασιοποίηση από τις πολιτικές εξελίξεις.
Σύντομα θα περάσουμε στην επόμενη φάση, στην οποία θα συμβιβαστούμε με την πραγματικότητα. Είμαστε πλέον σοφότεροι από τις θεραπείες και τις υποτροπές, τα συμπτώματα και τις «θαυματουργές» θεραπείες. Μαθαίνουμε να ζούμε με το πρόβλημα, κάνοντας τα αναγκαία και απολαμβάνοντας ό,τι μπορούμε…
