Εξομολογούμαι (με τύψεις) ότι δεν ενημερώνομαι επαρκώς για την παραγωγή της σύγχρονης ελληνικής μουσικής. Μερικές φορές φροντίζουν να με πληροφορούν (χωρίς να με τέρπουν) οι ταξιτζήδες και οι σταθμοί στους οποίους είναι κολλημένοι οι δείκτες του ραδιοφώνου τους.
Και σ’ αυτόν τον τομέα, ενημερώνομαι, το τελευταίο διάστημα, από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Που εκτός από τον ήχο υπάρχει, συνήθως, και η συνοδεία του βίντεο κλιπ, που συμπληρώνει, με όποιον τρόπο, το τραγούδι.
Τις τελευταίες ημέρες κυριαρχεί και αναπαράγεται –είτε χειροκροτούμενο είτε λοιδορούμενο– το τραγούδι των Λ. Μπαλάφα και Γ. Ν. Ζερβάκη «Αντε να σταθώ στα πόδια μου». Οσο για το βίντεο κλιπ, τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Θοδ. Παπαδουλάκης.
Το στόρι της ταινίας είναι απλοϊκό και παραπέμπει ευθέως στο θυμικό και σε ό,τι θεωρείται παράδοση και… λεβεντιά. Στο καφενείο ενός χωριού της Κρήτης, άλλοι παίζουν πρέφα, ένας, νεότερος, κάθεται μόνος του πιο κει. Τα «αργασμένα» χέρια του είναι βασικό στοιχείο της τηλεοπτικής αφήγησης. Η τηλεόραση έχει κάποιο προεκλογικό πάνελ με πολιτικούς που υπερβάλλουν σε υποσχέσεις. Κάποια στιγμή στο καφενείο μπαίνει ένας πολιτευτής. Αρχίζει να χαιρετά τους θαμώνες, αλλά ο νεαρός δεν του απλώνει το χέρι. Τον κοιτά με ύφος βλοσυρό και σκληρό και, αργά, σηκώνεται από την καρέκλα με σφιγμένες γροθιές. Προς στιγμήν, ουδείς γνωρίζει τι θα ακολουθήσει. Τότε έρχονται οι ήχοι του πεντοζάλη και οι στίχοι: «Αντε να σταθώ στα πόδια μου/ μετά από τόσα χτυπήματα/ έχω ξεχάσει τα βήματα/ μα δε με παίρνει να πω δεν μπορώ/ πρέπει να μπω στον χορό…». Ο πολιτευτής φεύγει, ο νέος αρχίζει να κάνει σταθερά βήματα στον χορό, τον συνοδεύουν άλλοι δύο. Από τον δυναμισμό των βημάτων, ραγίζει μέχρι και το τσιμέντο στο πάτωμα του παλιού καφενείου! Και μεθυσμένος από τον… χορό, την ορμή και το πάθος, σπάει κάποια στιγμή με τη γροθιά του και την τηλεόραση την ώρα που το προεκλογικό πάνελ συνεχίζεται. Την ίδια στιγμή, ο πολιτευτής που ήδη περιοδεύει μ’ ένα ακριβό αυτοκίνητο, παθαίνει κάποιο επεισόδιο, ενώ την ώρα της γροθιάς το αυτοκίνητό του πολιτευτή ανατινάζεται!..
Η αισθητική της μεταπολίτευσης και του σοσιαλιστικού ρεαλισμού, με μικρούς έως μεγαλύτερους υπαινιγμούς σε αντιδραστικές όσο και θυμικές συμπεριφορές τύπου «Δεν πληρώνω», καλά κρατούν σ’ αυτή τη χώρα.
Βέβαια, αυτή η δεύτερη ανάγνωση αυτού του διόλου ουδέτερου βίντεο. Η πρώτη ανάγνωση έχει μόνο συναισθηματισμό, έχει εικόνες που παραπέμπουν στις μνήμες πολλών, στα παραδοσιακά καφενεία των χωριών, σε φιγούρες ανθρώπων που δουλεύουν τη γη, στους ήχους μιας λίρας που έτσι κι αλλιώς γοητεύει. Η πρώτη ανάγνωση παραπέμπει στο μελό, που βάζει κατευθείαν μπάρες στη λογική. Βέβαια, πώς να μιλήσει κανείς για την υπερβολή της τέχνης, όταν ο ίδιος ο τέως πρωθυπουργός λέει και ξαναλέει τη λέξη «ματώσαμε» για να περιγράψει απλώς τη δουλειά του;
