Το καράβι που κυβερνάω πέφτει στα βράχια. Επιβάτες αποφασίστε: Θα πέσετε στη θάλασσα ή θα πάρετε εσείς το τιμόνι;». Αυτό είναι το νόημα του δημοψηφίσματος, που ανήγγειλε τις πρώτες ώρες του Σαββάτου ο κ. Τσίπρας. Τα δεδομένα είναι τοις πάσι γνωστά. Αναρχη χρεοκοπία ή μια κακή συμφωνία· περίπου τέσσερις φορές χειρότερη απ’ το «e-mail Χαρδούβελη». Αιωρούνταν ακόμη μια ολιγόμηνη παράταση του προβλήματος, που απέβλεπε -κυριολεκτικά- στο «να βράσουμε στο ζουμί μας». Τώρα, το ερώτημα είναι πώς φθάσαμε ώς εδώ. Τα πράγματα είναι απλά. Ενώ ήταν αναγκαίο ένα κλίμα αμοιβαίας ειλικρίνειας και εμπιστοσύνης, η διαπραγμάτευση διεξήχθη με πνεύμα έντονης καχυποψίας, για να μην πούμε εχθρότητας. Σε τούτο, η ελληνική πλευρά ήρξατο χειρών αδίκων. Μια μερίδα βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ έσπευσε να δηλώσει ή να υπαινιχθεί, πως δεν θα ψήφιζε την ελληνική πρόταση, έστω και αν γινόταν ατροποποίητα δεκτή απ’ τους εταίρους. Εύλογα ο «μισητός» κ. Σόιμπλε χαρακτήρισε την τελική και εξαιρετικά επώδυνη πρόταση των «θεσμών», ως πολύ χαλαρή και εξέφραζε την αμφιβολία του αν θα ψηφιζόταν από άλλα ευρωπαϊκά κοινοβούλια, (έστω και αν γινόταν ατροποποίητα δεκτή, από τη χώρα μας). Πρόκειται για ακραίες και σαφέστατα συγκρουσιακές στάσεις, λίγες ώρες προτού λήξει η ύστατη προθεσμία.
Κατά δεύτερο λόγο, ο κ. Τσίπρας είχε ως αφετηρία το «πρόγραμμα Θεσσαλονίκης» και τη «λαϊκή εντολή». (Εύλογα ο κ. Γιουνκέρ του επισήμανε, πως αν ο ίδιος, ως υποψήφιος, έκανε ανάλογες εξαγγελίες, θα έπαιρνε το 80% και όχι το 36%). Επίσης, ο Ελληνας πρωθυπουργός πίστευε πως με την «αγέρωχη» στάση του, θα γινόταν ο μπροστάρης ενός ανάλογου «ξεσηκωμού» και των άλλων χωρών του ευρωπαϊκού νότου. Συνέβη το εντελώς αντίθετο. Η Ισπανία και η Πορτογαλία κινήθηκαν πρώτες, για να αναδιπλωθεί ο ελληνικός «τσαμπουκάς». Ταυτόχρονα, ο κ. Τσίπρας αγνόησε ένα εξίσου σημαντικό «μειονέκτημά του».
Ηταν επικεφαλής μιας αριστερής κυβέρνησης, στηριζόμενης σ’ ένα ακροπατριωτικό δεκανίκι. Επρόκειτο για ένα πρωτόφαντο, στην Ευρώπη, πολιτικό «μείγμα», που αντί εμπιστοσύνης ή ανοχής, προκαλούσε την περιέργεια και την επιφυλακτικότητα. Μπορεί ο κ. Τσίπρας να πέτυχε, αρχικά, κάποιες συμπάθειες (Μέρκελ, Γιουνκέρ, Ολάντ, Ρέντζι), αλλά η προσπάθεια αυτή τορπιλιζόταν, συνεχώς, από τους «ταλιμπάν» του ΣΥΡΙΖΑ ή και από τα αντιφατικά εγχειρήματα των ανά τον ορίζοντα γεωπολιτικών «ανοιγμάτων». (Με πρωτοστάτες, αν είναι δυνατόν, τον κ. Λαφαζάνη και τον κ. Καμμένο). Κάπως, έτσι, η προσπάθεια του κ. Τσίπρα να μεταβάλει τις συμπάθειες, σε κάποια εμπιστοσύνη, αποδείχθηκαν… καμένες από χέρι. Και όλα αυτά, με τα τρία φιλοευρωπαϊκά κόμματα της αντιπολίτευσης, να τηρούν, εν συγκρίσει με την αντιπολίτευση ΣΥΡΙΖΑ, εξαιρετικά συγκρατημένη στάση. (Χρειάζονται ομματογυάλια αθεράπευτου κομματικού στραβισμού, για να καταγγείλει κανείς την παραπάνω στάση «πολιτικό πραξικόπημα», όπως έπραξε νεόκοπο στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ).
Ολα τα παραπάνω προκάλεσαν το «αποτέλεσμα» της τετράμηνης διαπραγμάτευσης. Ομως, στην πολιτική ευθύνη, για μια κακή διακυβέρνηση, κάθε άλλο παρά είναι αμέτοχη η εκλογική μας προτίμηση, την οποία, άλλωστε, οι εκάστοτε κυβερνώντες ερμηνεύουν, ως λαϊκή βούληση ή και «εντολή». Για τον απλούστατο λόγο, πως η περιβόητη και αυτάρεσκη «λαϊκή κυριαρχία» δεν μπορεί, συνάμα, να είναι ανίδεη και ανεύθυνη…
