Φίλες και φίλοι. Εν μέσω των τραγικών στιγμών για τη χώρα, είμαι υποχρεωμένος να προβώ σε μια ομολογία, προτού η πράξη μου αποκαλυφθεί και υποστώ τον δημόσιο διασυρμό. Είμαι ένας από τους Ελληνες δημοσιογράφους που αποδέχθηκε δύο φορές την πρόσκληση να μετάσχει στις Βρυξέλλες σε εβδομαδιαία ενημέρωση (δεν διαφέρει από σεμινάριο), σχετικά με τη λειτουργία του Ευρωκοινοβουλίου. Τα έξοδα όλα ήταν πληρωμένα από την Ευρωβουλή. Αν κληθώ να καταθέσω και προκειμένου να ελαφρύνω τη θέση μου, μπορώ να αποκαλύψω το όνομα του ευρωβουλευτού που με προσκάλεσε, καθώς και τα ονόματα των άλλων συναδέλφων που μετείχαν. Πρόθυμος είμαι ακόμη να αποκαλύψω πως οι προσκλήσεις αυτές αποστέλλονται, επί δεκαετίες, από Ελληνες ευρωβουλευτές και τις έχουν αποδεχθεί ίσως και χίλιοι Ελληνες δημοσιογράφοι. Αν η κ. Κωνσταντοπούλου ζητήσει επίσημα τις λίστες με τα πρόσωπα αυτά, όπως έπραξε και με το ΔΝΤ, το προεδρείο της Ευρωβουλής είναι υποχρεωμένο να τις αποστείλει, καθώς και τα στοιχεία για τα έξοδα και τους στόχους των επισκέψεων αυτών. Εν συνεχεία, δε, η κ. Ραχήλ Μακρή καλείται να υποβάλει στον Αρειο Πάγο ισάριθμες μηνυτήριες αναφορές, προκειμένου να λάμψη η αλήθεια. (Η ταπεινότητά μου δεν ζητεί τίποτε άλλο παρά την ευμένεια των δύο κυριών και έναν καλό λόγο στο δικαστήριο, για την πρακτορική μου συνεργασία).
Φίλες και φίλοι. Δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν έχω προσκληθεί στα σεμινάρια του ΔΝΤ. Για να υπάρχει, όμως, πλήρης ειλικρίνεια μεταξύ μας, δηλώνω πως θα πήγαινα. Διότι αυτό επιβάλλει το δημοσιογραφικό επάγγελμα και η υποχρέωσή μου να είμαι γνώστης του αντικειμένου, προτού επιχειρήσω να ενημερώσω και σας. Το ίδιο καθήκον μάς υποχρεώνει να ανταποκρινόμαστε στις περισσότερες ενημερωτικές προσκλήσεις, από διεθνείς ή ελληνικούς οργανισμούς, από δημόσιες ή ιδιωτικές επιχειρήσεις, από επαγγελματικά σωματεία και (φυσικά, κ. Κωνσταντοπούλου και κ. Μακρή) από πολιτικούς και θεσμικούς φορείς.
Στις ενημερώσεις αυτές, δουλειά του δημοσιογράφου είναι να διαχωρίσει τη χρησιμότητα και την αλήθεια από την προπαγάνδα και το ψεύδος. Επικαλούμενος την ηλικία και την επαγγελματική μου εμπειρία, πιστεύω πως η μεγάλη πλειονότητα των Ελλήνων δημοσιογράφων κάνει καλά τη δουλειά της αυτή. Με την υφιστάμενη ελευθερία και τον πλουραλισμό, η παραπάνω πλειονότητα και συνακόλουθα η κοινή γνώμη μπορούν να διαχωρίσουν την ήρα απ’ το σιτάρι. Δεν είναι στην αρμοδιότητα της κ. Κωνσταντοπούλου να διακρίνει ποιες δημοσιογραφικές δραστηριότητες είναι ύποπτες, προπαγανδιστικές και αποδοκιμαστέες. (Η ίδια ας προβληματισθεί, μέχρι συνετίσεως, π.χ. για το γεγονός ότι σημαντικότατο μέρος της κοινής γνώμης, αλλά και πολιτικοί απ’ όλα τα κόμματα, της καταλογίζει πως έχει μετατρέψει την τηλεόραση της Βουλής σε κανάλι προσωπικής προβολής και ότι προσπαθεί να διευθύνει το ελληνικό Κοινοβούλιο σαν ατομικό της φέουδο).
Μακάρι, όμως, οι περιπτώσεις της κ. Κωνσταντοπούλου και της «ακολούθου» της, κ. Μακρή, να ήταν μοναδικές και μεμονωμένες στη σημερινή διακυβέρνηση. Οπως συμβαίνει και με τους επίορκους δημοσιογράφους, θα είχαν αντιμετωπίσει την αποδοκιμασία και την απομόνωση από την πλειονότητα των συγκυβερνώντων. Μήπως, λοιπόν, το πρόβλημα των απροσάρμοστων, των προβληματικών και των αλλοπρόσαλλων στον ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι «μειονοτικό», αλλά «πλειονοτικό»; Δυστυχώς, το ερώτημα αυτό συναρτάται άμεσα με την επαπειλούμενη -και μάλιστα μέσα στο επόμενο διήμερο- εθνική τραγωδία…
