Είναι στιγμές, σαν και τούτες των τελευταίων μηνών, που οι πολιτιστικοί συντάκτες νιώθουν πολύ συχνά, όχι ακριβώς την αγωνία, αλλά οπωσδήποτε τη μοναξιά του τερματοφύλακα πριν από το πέναλτι. Ολοι συζητούν χαμηλόφωνα την εξέλιξη του νέου γύρου των διαπραγματεύσεων, το φάουλ της μιας μεριάς, την αβλεψία της άλλης, την προχειρότητα κάποιων, τη συνέχιση της μη συνεννόησης, εντέλει. Και πώς ακριβώς μέσα σ’ αυτό το περιβάλλον να δηλωθεί ο ενθουσιασμός από ένα έργο τέχνης, από μια παράσταση, από μια συναυλία, από μια πρωτοβουλία; Παρ’ όλα αυτά, σ’ αυτόν τον τόπο γίνονται διαρκώς πολλά πράγματα. Για την ακρίβεια, γίνονται υπερβολικά πολλά, δεδομένης της έλλειψης χορηγιών, της απουσίας επιχορηγήσεων και φυσικά της έλλειψης ρευστού που πρέπει να καταβάλουν οι θεατές για να τα παρακολουθήσουν όλα αυτά.
Ο κόσμος θέλει να βγει, να διασκεδάσει, να ξεχαστεί. Ακόμα και σε βάρος της τσέπης του. Οι καλλιτέχνες πάλι έχουν πολλά να πουν και με πολλά να μπολιάσουν καθετί με το οποίο καταπιάνονται. Σε δύσκολες εποχές η τέχνη ήταν πάντα καταφύγιο, εκτόνωση και διαφυγή. Και για τους καλλιτέχνες και για το κοινό. Καμία έκπληξη ως προς τούτο.
Παρ’ όλα αυτά, σαν να είναι κάπως αλλιώς το κλίμα φέτος. Σαν το πολιτιστικό γεγονός να λειτουργεί απολύτως σαν φάρμακο, που είναι απαραίτητο για να τονώσει τον οργανισμό στιγμιαία. Σαν να παρακολουθούμε για λίγο το event, την παράσταση, την εκδήλωση, αλλά ελάχιστα απ’ όσα νιώσαμε μας συνοδεύουν και αργότερα, στην πορεία για το σπίτι. Πόσο μάλλον στην προσωπική μας χαλάρωση…
Κι ίσως η πιο μεγάλη ήττα όλων αυτών των χρόνων να μην είναι η μείωση της αγοραστικής δύναμης των εισοδημάτων των πολιτών, αλλά αυτή η σιωπηλή απομάκρυνση του ενός από τον άλλον. Που είναι το πρώτο επίπεδο, γιατί υπάρχει και δεύτερο, χειρότερο: η καχυποψία. Για ν’ ακολουθήσει κι ένα τρίτο: η εχθρότητα. Με τόσες σχέσεις χρόνων να διαλύονται κάθε λίγο, με πόση ευφορία να παρακολουθήσει κανείς και το πιο τέλειο θέαμα; Πώς να περισσέψει η γαλήνη;
Παρ’ όλα αυτά, πάντα υπάρχουν συμπεριφορές που δείχνουν ότι δεν είναι όλα αντιπαράθεση, δεν υπάρχουν παντού διελκυστίνδες. Οτι εξακολουθεί να υπάρχει κάπου εκείνο το ανοιχτό πνεύμα που έρχεται από πολύ μακριά. Το διακρίνω στην απάντηση της κόρης του Ηλία Βενέζη, της κ. Αννας Βενέζη-Κοσμετάτου, αναφορικά με τη δίωξη του κομίστα Solup για το graphic novel με τίτλο «Αϊβαλί». Πρόκειται, τονίζει η κ. Βενέζη στην επιστολή της προς τον Solup («Εφημερίδα των Συντακτών, 15/6/15), «για ένα έργο που συνδυάζει με τρόπο σοφό και ευρηματικό τον λόγο και την εικόνα, το παρελθόν και το παρόν. (…) Η διάδοση του έργου του ήταν πάντα μία από τις μεγάλες έγνοιες του πατέρα μου, ο οποίος πίστευε πολύ στο μέλλον, στους νέους και στην πνευματική συνέχεια των γενεών». Είναι ό,τι ακριβώς και κυρίως αναζητούμε σήμερα…
