Διέρρευσε ένα «κείμενο εργασίας», όπως είχε διαρρεύσει και το «mail Χαρδούβελη» παλαιότερα. Στην καθημερινότητα των πολιτικών αυτό είναι από τα χειρότερα πράγματα που μπορεί να συμβούν. Να δημοσιοποιηθεί κείμενο που περιλαμβάνει δυσάρεστες, μη δημοφιλείς δεσμεύσεις ή σκέψεις γα ενδεχόμενα δύσκολα μέτρα που πρόκειται να ληφθούν.
Η αλήθεια είναι ότι το κείμενο που διέρρευσε ως «η νέα λίστα Βαρουφάκη» με τις κυβερνητικές δεσμεύσεις προς τους δανειστές, δεν είχε τίποτα το μεμπτό. Απλά περιλάμβανε μέτρα που δεν πρέπει να λέγονται, νωρίς.
Μέτρα όπως η κατάργηση φοροαπαλλαγών και η αύξηση των υψηλών φορολογικών συντελεστών. Οι αλλαγές αυτές, αναφέρονταν στη λίστα, θα γίνουν στο δεύτερο εξάμηνο του έτους και θα έχουν στόχο την αύξηση των εσόδων κατά 300-400 εκατ. ευρώ φέτος και κατά 400 εκατ. ευρώ από το 2016 και μετά.
Επίσης υπήρχε η… σκέψη σταδιακής επέκτασης του συστήματος ηλεκτρονικών κατασχέσεων για μισθούς (υψηλότερους από ένα επίπεδο), ενώ μαθαίνουμε ότι επανεξετάζεται το νομοθετικό πλαίσιο για την κατάσχεση του περιεχόμενου τραπεζικών θυρίδων.
Αύξηση του φόρου πολυτελούς διαβίωσης που αφορά σε αυτοκίνητα, πισίνες, σκάφη αναψυχής κ.λπ. Αναφέρονταν μάλιστα ότι θα εφαρμοστεί από τον Ιούνιο του 2015 και θα αποδώσει 20 εκατ. ευρώ φέτος.
Αυτά κι άλλα μέτρα που εφόσον εφαρμοστούν θα είχαν ως αποτέλεσμα πρωτογενές πλεόνασμα έως και 3,9% του ΑΕΠ εφέτος. Προφανώς αυτό το τελευταίο ενόχλησε περισσότερο την κυβέρνηση και έσπευσε να δηλώσει ότι όσα διέρρευσαν είναι ένα κείμενο εργασίας και όχι συμφωνία κι ότι αν τελικά επιτευχθεί αυτό το πλεόνασμα, πράγμα απίθανο και ανέφικτο, θα εξανεμιστεί με αύξηση των κρατικών δαπανών!
Ολες οι κυβερνήσεις προτιμούν ευχάριστες εξαγγελίες αλλά η επικοινωνιακή διαχείριση της δημοσιονομικής κατάστασης, προκαλεί μεγαλύτερη ζημιά από τα ελλείμματα. Ορισμένοι δείχνουν να μην έχουν συνειδητοποιήσει ότι το σημαντικότερο πρόβλημα της οικονομίας είναι το έλλειμμα εμπιστοσύνης. Είναι η άγνοια κινδύνου που από πολλούς μεταφράζεται, ως σκόπιμη πολιτική που οδηγεί εκτός Ευρωζώνης, με ό,τι συνεπάγεται…
Στην πραγματικότητα, φαίνεται ότι δεν πρόκειται για άγνοια κινδύνου αλλά για διγλωσσία, που όταν αποκαλύπτεται οδηγεί στην επικοινωνιακή αντιμετώπιση της κατάστασης. Στη διαφορετική ερμηνεία μέτρων και προτάσεων. Τα σκληρά μέτρα δεν πρόκειται να ληφθούν για να καλυφθούν οι ανάγκες εξυπηρέτησης του δημοσίου χρέους αλλά για να δοθούν χρήματα στους φτωχούς…
Αυτός είναι ο πυρήνας του προβλήματος. Η κυβέρνηση αντί να διαψεύδει τα μέτρα που είχε προτείνει και πιθανότατα θα εφαρμόσει, θα έπρεπε να τα σχεδιάσει με προσοχή και να τα εφαρμόσει με σταθερότητα, εφόσον έχει καταλήξει σ’ αυτά. Οι συνομιλητές της τόσο στη χώρα όσον και διεθνώς δεν την εμπιστεύονται, διότι η ρητορική συσκοτίζει τις προθέσεις της. Και το έλλειμμα εμπιστοσύνης, έχει ως αποτέλεσμα να λαμβάνουν (όλοι) αμυντικά μέτρα ώστε να περιορίσουν ενδεχόμενες ζημιές τους. Είναι βέβαιον ότι η ασάφεια επιδεινώνει την κατάσταση της πραγματικής οικονομίας και η λίστα αυτή, μάλλον θα καθησύχαζε όσους ανησυχούν. Προφανώς όμως ανησύχησε άλλους που βρίσκονται στο κυβερνητικό στρατόπεδο και η κυβέρνηση διάλεξε να τους ικανοποιήσει λέγοντας ότι είναι σχέδια «επί χάρτου». Θα έχει κι άλλες ευκαιρίες να παραδεχτεί την αλήθεια. Δεν έχουν όμως, μείνει πολλές ακόμα…
