Τι θα απασχολούσε την κοινή γνώμη τους δύο μήνες που η νέα κυβέρνηση βρίσκεται στην εξουσία, αν δεν ήταν –και σωστά– αγωνιωδώς προσηλωμένη στο υπαρξιακό θέμα των διαπραγματεύσεων με τους εταίρους; Το ερώτημα δεν αποσκοπεί στο να αποσπάσει την προσοχή μας από τα τεκταινόμενα στις Βρυξέλλες. Διότι εκεί κρίνεται η τύχη της χώρας, ενώ τα «ζητήματα της καθημερινότητας» αφορούν την ποιότητα της ζωής μας, η οποία υπό τις σημερινές συνθήκες τοποθετείται, αναπόφευκτα, σε δεύτερη μοίρα. Ας προσθέσουμε, όμως και το εξής: Η κρίση και το επαπειλούμενο αδιέξοδο με την Ε.Ε. (έξοδος από το ευρώ, επιστροφή στη δραχμή, κ.λπ.) προκλήθηκε από την κυβέρνηση, στην προσπάθεια να εφαρμόσει το «πρόγραμμά της». Απέτυχε να επιβάλει τις επιλογές της και τώρα αναζητεί έναν «τίμιο συμβιβασμό», ο οποίος τελικά –και στην καλύτερη για τη χώρα μας εκδοχή– μπορεί να απολήξει σε μάχη για την τιμή των όπλων. Ωστόσο κι ένα τέτοιο ενδεχόμενο δεν θα προκαλέσει ζημία στην κυβέρνηση. Ο τίμιος συμβιβασμός και ταυτόχρονα η παραμονή της χώρας στο ευρώ εκφράζουν (όπως καταδεικνύεται και στις τελευταίες δημοσκοπήσεις) τη θέληση της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού. Επομένως οι πολίτες, εκτός της ανακούφισης για μια τέτοια έκβαση, ενδεχομένως να εκτιμήσουν θετικά και την προσπάθεια, ιδίως του πρωθυπουργού, ο οποίος πήρε πάνω του όλο το βάρος της διαπραγμάτευσης.
Μακάρι, λοιπόν, να φύγει από πάνω μας το υπαρξιακό πρόβλημα και να γυρίσουμε στα «ζητήματα της καθημερινότητας», τα οποία πάνε από το κακό στο χειρότερο. Ψύχραιμα, τότε, θα διερωτηθούμε: Μα καλά, ο πρωθυπουργός, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και οι οικονομικοί υπουργοί ήταν απασχολημένοι με το μείζον ζήτημα. Τα άλλα μέλη της κυβέρνησης πώς δραστηριοποιήθηκαν κατά το πρώτο δίμηνο της θητείας τους; Η απάντηση είναι ότι προσπάθησαν, χωρίς κανέναν «τίμιο συμβιβασμό», έναντι των εκσυγχρονιστικών βημάτων που είχε επιτύχει η χώρα, στις τελευταίες 10ετίες, να εφαρμόσουν το «πρώτη φορά Αριστερά». Με πρωτοστατούσα την πρόεδρο της Βουλής, που συμπεριφέρεται ως κομματικός κομισάριος και μάλιστα με φιλοδοξίες, που ξεπερνούν, κατά πολύ, τον ρόλο αυτόν. Το ίδιο συμβαίνει και στους τομείς της Παιδείας, της Δημόσιας Τάξης, της Εργασίας, της Υγείας, του Πολιτισμού, κ.λπ. Για πολλούς από τους σημερινούς υπουργούς το «πρώτη φορά Αριστερά», όχι μόνον δεν υπαγορεύει κάποιον «τίμιο συμβιβασμό» με τη σύγχρονη πραγματικότητα, αλλά επιτάσσει ανατροπή, κατεδάφιση, επιστροφή σ’ ένα χρεοκοπημένο και ουτοπικό παρελθόν. Στο όνομα μιας παρωχημένης και γραφικής, πλέον, «επανάστασης», δικαιολογείται το «σφρίγος της νεολαίας», που επιδίδεται σε τραμπουκισμούς, βανδαλισμούς, ακόμη και τρομοκρατικές πράξεις.
Καταλήξαμε στα Μνημόνια, διότι δεν μπορέσαμε να πραγματοποιήσουμε οι ίδιοι τις αναγκαίες αλλαγές, που απαιτούσαν οι καιροί και οι συνθήκες. Ανομολόγητα θεωρήσαμε «βολική» τη διεθνή εποπτεία, για να εκσυγχρονισθούμε και να επιβιώσουμε στο νέο περιβάλλον. Αυτό θα επιβεβαιωθεί (μακάρι) και με τον «τίμιο συμβιβασμό», ο οποίος, όμως, αφορά την παραμονή μας στην Ευρώπη. Η βολική εποπτεία των εταίρων δεν μπορεί να επεκταθεί και στα «ζητήματα της καθημερινότητας», όπως έχει αρχίσει να τα «διαχειρίζεται» σημαντική μερίδα υπουργών, που υλοποιεί το «πρώτη φορά Αριστερά». Κοντολογίς. Η κυβέρνηση δεν μπορεί να προχωρήσει μ’ ένα βήμα μπροστά στην Ευρώπη και δύο βήματα πίσω στο εσωτερικό…
