Τι εξυπηρετεί και σε ποιους απευθύνεται η αντιπολιτευτική τακτική της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ; Τα δύο κόμματα αναλώνονται στο να αναδεικνύουν και να κατειρωνεύονται τις αναδιπλώσεις της κυβέρνησης στο θέμα της διαπραγμάτευσης με τους εταίρους μας. Ωσάν η αντιπολίτευση να αποτελεί τον θεματοφύλακα του προεκλογικού προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ στη Θεσσαλονίκη. Το ΚΚΕ και η Χρυσή Αυγή, ως αντιμνημονιακά κόμματα, είναι λογικό να καταγγέλλουν την ανομολόγητη και κάπως ανώμαλη προσγείωση των κυβερνώντων στην πραγματικότητα. Θεωρούν, δηλαδή, αυτή την αναγκαία για τη χώρα προσαρμογή ως προσχώρηση των κ. Τσίπρα και Καμμένου στο «μνημονιακό στρατόπεδο». Ομως, οι κ. Σαμαράς και Βενιζέλος τι καταγγέλλουν και ποιους λοιδορούν; Το συγκεκριμένο γεγονός δικαιώνει τη δική τους πολιτική. Καθ’ όσον δε αυτή ήταν «μονόδρομος» και «εθνοσωτήρια», λογικώς όφειλαν να επιχαίρουν, αν όχι και να την ενθαρρύνουν. Αλλωστε, την καταγγελία αθέτησης του προγράμματος Θεσσαλονίκης έχει αναλάβει –αυτοδικαίως– η Αριστερή Πλατφόρμα του ΣΥΡΙΖΑ. Ενώ, η σαρκαστική ειρωνεία, για τη «μεταβάπτιση» των όρων και των συνθηκών της διαπραγμάτευσης, δικαιολογημένα εκφράζεται από τους εταίρους, οι οποίοι καλούνται να προσποιηθούν ότι αγνοούν τη διαφορά μεταξύ «ψαριού και κρέατος». (Παρά τις επισημάνσεις του Μ. Γλέζου, της Ζωής Κωνσταντοπούλου και άλλων… γευσιγνωστών του ΣΥΡΙΖΑ.)
Συναφές είναι το ερώτημα: Ποια απήχηση έχει η παραπάνω πολιτική, ιδίως της Ν.Δ.; Να καταδείξει, μήπως, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ εξαπάτησε το εκλογικό σώμα; Αλλά και ο κ. Σαμαράς ανεδείχθη αρχηγός της Ν.Δ. το 2012 ως αντιμνημονιακός. Αλλωστε, οι Ελληνες ψηφοφόροι δεν θυμούνται εκλογές που να μην… εξαπατήθηκαν από τις εξαγγελίες και τις «δεσμεύσεις» της ελαύνουσας προς την εξουσία αντιπολίτευσης. Σήμερα, λοιπόν, όχι μόνον οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ που θα «έσκιζε τα Μνημόνια», αλλά και η πλειονότητα των πολιτών, τάσσονται υπέρ ενός «τίμιου συμβιβασμού». (Το πώς αντιλαμβάνεται ο καθείς το επίθετο «τίμιος», θα κριθεί όταν θα επιτευχθεί και γνωσθεί ο συμβιβασμός.) Με το ίδιο πνεύμα, ο πολίτης κάθε άλλο παρά θεωρεί κατακριτέα την αναδίπλωση της κυβέρνησης. Και επιπλέον. Προσβάλλεται όταν τη χλευάζουν οι ξένοι. Αγανακτεί όταν την υπονομεύει η ελληνική (και μάλιστα μνημονιακή) αντιπολίτευση. Επιτέλους. Τι θα κερδίσουν η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ αν τελικά καταφέρουν (μαζί με τον κ. Λαφαζάνη και τους συν αυτώ) να ματαιώσουν τη στροφή ΣΥΡΙΖΑ προς τη μετριοπάθεια και τον συμβιβασμό; Και καλά η Αριστερή Πλατφόρμα, που πιστεύει και υπηρετεί ακόμη μία… αυτοανατραπείσα επανάσταση. Ομως, στην περίπτωση αυτή ποια θέση έχουν οι χοές των κ. Σαμαρά και Βενιζέλου στο ύψιστο αγαθό «της εθνικής σωτηρίας», επί θυσία κάθε κομματικού και προσωπικού συμφέροντος;
Κατά την ταπεινή μου γνώμη η αξιωματική αντιπολίτευση οφείλει να επικεντρώσει την πολιτική της στα τεκταινόμενα στο εσωτερικό. Στο εγχείρημα απαθλίωσης της παιδείας, εν ονόματι μιας ισοπεδωτικής ισότητας. Στην προσπάθεια νεκρανάστασης του άθλιου κομματοσυνδικαλισμού στο Δημόσιο, στους τόπους εργασίας, στους αγρότες και πανταχού, όπου μπορεί να υπερισχύσει και να καθιερωθεί η «εκάστοτε» κυβερνητική εξουσία. (Πρόσφατο παράδειγμα, η «επανίδρυση» της ΕΡΤ, με τα πρότυπα του 1981, αν όχι της δικτατορικής ΥΕΝΕΔ.) Δυστυχώς, αυτές οι «επιλογές» θα κατισχύσουν, διαιωνίζοντας την εθνική μας παρακμή, ακόμη και αν (κουτσά-στραβά) η σημερινή κυβέρνηση «τα βρει» με τους εταίρους μας.
