Κατά πόσον ο κ. Αλέξης Τσίπρας ανταποκρίνεται στα πρωθυπουργικά του καθήκοντα; Ο νόμος 1558 ορίζει πως ο πρωθυπουργός, μεταξύ άλλων, έχει ως πρωταρχικές του υποχρεώσεις α) να εξασφαλίζει την ενότητα της κυβέρνησης και να κατευθύνει τις ενέργειές της, β) να προσδιορίζει επακριβώς την κυβερνητική πολιτική, γ) να συντονίζει την εφαρμογή της και δ) να επιλύει τις διαφορές ανάμεσα στους υπουργούς. Πείτε μου, έστω, ένα απ’ όλα αυτά, στο οποίο έχετε διαπιστώσει την παρουσία του σημερινού πρωθυπουργού τον πρώτο μετεκλογικό μήνα. Η εικόνα της κυβέρνησής «του», ενώ η χώρα βρίσκεται, κυριολεκτικά, στο χείλος του γκρεμού, πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο. Το κυβερνητικό σκάφος δείχνει ακυβέρνητο, με το πλήρωμα να τελεί σε κατάσταση ανταρσίας. Στην πληθώρα των αλληλοσυγκρουόμενων υπουργικών θέσεων, αλλά και ενεργειών (!), μόνο την εβδομάδα αυτή είχαμε το αλαλούμ στο θέμα της λαθρομετανάστευσης (ακόμη δεν πληροφορηθήκαμε τι, τελικά, θα ισχύσει), τις αλληλοαναιρούμενες δηλώσεις του οικονομικού «επιτελείου» για την αντιμετώπιση της οικονομικής ασφυξίας και… την πολιτική αυτονόμηση της προέδρου της Βουλής, η οποία φαίνεται να θέλει να επωφεληθεί απ’ το κενό, στο πηδάλιο του σκάφους.
Σε όλα αυτά, πώς απαντούν «επίσημα» οι κυβερνητικοί εκπρόσωποι; Μιλούν για «μονταζιέρα» της Ν.Δ., για υπονομεύσεις, για προβοκάτσιες κ.λπ. Ωσάν όλα όσα συμβαίνουν να είναι εκτός πραγματικότητος και αποκυήματα της νοσηρής μας φαντασίας. Αυτό το είδος της παλαιοκομμουνιστικής προπαγάνδας τείνει, δυστυχώς, να αναβιώσει με τη σημερινή κυβέρνηση (π.χ. ενώ οι περισσότερες εφημερίδες προχθές είχαν ως πρώτο θέμα τα όχι του Ντράγκι και το μαρτύριο της σταγόνας στην οικονομική μας ρευστότητα, η «Αυγή» κυκλοφόρησε με τον πρωτοσέλιδο τίτλο «Σπρώχνουν στην έξοδο τον Σαμαρά»). Μία μέρα νωρίτερα και ο «συγκυβερνών» κ. Καμμένος είχε υπερθεματίσει στην προσπάθεια αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης, στα ζέοντα προβλήματα της χώρας. Αναβάθμισε τα περί «μονταζιέρας», σε «συνωμοσία» για το αλαλούμ στο μεταναστευτικό, εμπλέκοντας τον αντιστράτηγο που υπέγραψε το επίμαχο έγγραφο (και τελικά αποτέλεσε το εξιλαστήριο θύμα, παρά τη «μαρτυρία-ομολογία» Πανούση) με την ιλαρή «υπόθεση Χαϊκάλη» και τη Ν.Δ.
Για να παραφράσουμε, όμως, μία ρήση του Ανδρ. Παπανδρέου, «η πρωθυπουργική ευθύνη δεν τεμαχίζεται, δεν χαρίζεται, δεν κληρονομείται». Βεβαίως, ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ είπε τη φράση αυτή για το κόμμα του και όχι για την πρωθυπουργία. Ο κ. Τσίπρας, ανομολόγητος θαυμαστής και –κατά πολλούς– κακέκτυπο του Α.Π., δείχνει να θέλγεται από μιαν άλλη και εξ ίσου «ιστορική» ρήση του «ινδάλματός του». Το περιβόητο «εγώ απλώς προεδρεύω», που είπε ο Α.Π., αντιμετωπίζοντας συνεχείς και οξύτατες αντιπαραθέσεις υπουργών του. Με μια ουσιώδη διαφορά. Ο Α.Π. βρισκόταν περί το τέλος της πολιτικής του τροχιάς, έχοντας πατήσει επί των πτωμάτων δεκάδων διαφωνούντων, ενισταμένων ή –έστω– δυστροπούντων συντρόφων-υπουργών του, προκειμένου να επιβάλει την πρωθυπουργική του ισχύ. Επιπλέον, το ανδρεοπαπανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ παρέλαβε, διαχειρίσθηκε και εκμεταλλεύτηκε, επί μια 8ετία, μια ζώσα και ανθεκτική οικονομία. Ο κ. Τσίπρας έχει μόνον ένα μήνα στην πρωθυπουργία. Καλείται να αποσοβήσει μια νέα εθνική τραγωδία, στην οποία ο ίδιος κάθε άλλο παρά είναι αμέτοχος και άσχετος. Ετσι, το «εγώ απλώς προεδρεύω» τούτες τις ώρες δεν αποτελεί μόνο πολιτική αυτοχειρία. Ταυτίζεται, δυστυχώς, με την τύχη της χώρας…
