Η προσοχή όλων, τις ημέρες αυτές, είναι στραμμένη στην έκβαση των κρίσιμων επαφών κυβέρνησης- Ευρωπαίων, που αφορούν κυριολεκτικά το μέλλον της χώρας. Eτσι, μας διαφεύγει μια σειρά «μεμονωμένων» ενεργειών νέων υπουργών, που παραμένουν προσηλωμένοι στη «νίκη» μιας παρωχημένης Αριστεράς, η οποία δεν έχει σήμερα θέση στα ευρωπαϊκά δεδομένα. Υπουργοί, προερχόμενοι, κυρίως από την αριστερή πλατφόρμα του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι φαίνεται να πιστεύουν πως η «νίκη» της 25ης Ιανουαρίου («ιστορική», όπως την αποκάλεσε, με περισσή αμετροέπεια, η κ. Κωνσταντοπούλου), έχει τη διάσταση πανευρωπαϊκής επανάστασης. Με Σπάρτακο, όχι κατ’ ανάγκη τον κ. Τσίπρα ή τον κ. Βαρουφάκη. Αυτοί δεν αποκλείεται να «λιγοψυχήσουν» την τελευταία στιγμή. Γι’ αυτό, το επαναστατικό λάβαρο το έχουν ήδη οικειοποιηθεί πρόσωπα, όπως ο υπουργός και Αναπληρωτής Παιδείας, (κ. Μπαλτάς και Κουράκης), Παραγωγικής Ανάπτυξης (κ. Λαφαζάνης), Εθνικής Aμυνας (κ. Καμμένος) κ.ά. Ο τελευταίος, μάλιστα, άρχισε να αναπτύσσει αυτοσχέδιες πρωτοβουλίες στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής, ανταγωνιζόμενος την κ. Κωνσταντοπούλου, η οποία, ως πρόεδρος της Βουλής (!!) διακήρυξε ότι θα υπεραμυνθεί της (ανακληθείσας ήδη) «μονομερούς ενέργειας», για τη διαγραφή μεγάλου μέρους του χρέους…
Στον τομέα της Παιδείας, όλες οι εξαγγελίες του αριστερόφωνου υπουργικού ντουέτου, αποβλέπουν στην εξίσωση προς τα κάτω και την ισοπέδωση κάθε αξίας και αξιοκρατίας στην εκπαίδευση. Η προσπάθεια για την τόνωση του επενδυτικού κλίματος, η οποία -σημειωτέον- απαιτεί δεκαετίες για να εμπεδωθεί, κλονίζεται συθέμελα από τον κ. Δρίτσα, ο οποίος, εισερχόμενος στο υπουργείο «του» κήρυξε τον τερματισμό της πλέον επιτυχούς και επικερδούς επένδυσης «Cosco». Επακολούθησε εξαιρετικά ανήσυχο τηλεφώνημα του Κινέζου πρωθυπουργού προς τον κ. Τσίπρα (αγνώστου μέχρι στιγμής αποτελέσματος), ενώ ο κ. Λαφαζάνης εστάλη στο Πεκίνο, επιδιώκοντας την αύξηση των ελληνικών εξαγωγών στην Κίνα… Προτού, δε, μπει στο αεροπλάνο για Κίνα και Αζερμπαϊτζάν (εκεί αναζήτησε ευρύτερη επενδυτική συνεργασία σχετικά με τον αγωγό ΤΑΡ), ο κ. Λαφαζάνης δεν ξέχασε να επαναλάβει μια παλιά του «δέσμευση»: Την ακύρωση της επένδυσης χρυσού στα Μεταλλεία Χαλκιδικής. Ευρισκόμενος εν πτήσει, ουδόλως αντελήφθη ότι ξεσηκώθηκαν οι περίπου 2.000 εργαζόμενοι στα μεταλλεία, που απειλούνται τώρα με την αριστερόφερτη ανεργία. Ούτε θα τον πληροφόρησαν πως η δήλωσή του προκάλεσε απότομη πτώση των μετοχών της μητρικής Eldorado Golt κατά 30% και ότι ο Καναδός πρόεδρός της έφθασε εσπευσμένα στην Αθήνα, αναζητώντας μάταια αρμόδιο Ελληνα συνομιλητή. Πάντοτε εν πτήσει, λογικό είναι ο κ. Λαφαζάνης να μην αντιλαμβάνεται τον διεθνή αντίκτυπο των δηλώσεών του, ούτε π.χ. να έχει πληροφορηθεί πως όλες οι ενδιαφερόμενες ξένες πετρελαϊκές εταιρείες (Shell, Total, Repsol και Enel), απουσίασαν ηχηρότατα από τον διαγωνισμό της περασμένης Παρασκευής, που αφορούσε την παραχώρηση των τριών χερσαίων οικοπέδων, για έρευνα και εκμετάλλευση υδρογονανθράκων, στη Δυτική Ελλάδα…
Κατά τ’ άλλα, όλοι ευχόμαστε να βρεθεί μια λύση στο σημερινό αδιέξοδο και να γίνει αποδεκτή μια «γέφυρα», η οποία επί ένα εξάμηνο θα διατηρεί την επικοινωνία μας με την Ευρώπη. Ειλικρινά, ουδένα ενδιαφέρει το πώς θα ονομασθεί αυτή η γέφυρα, που θα υποκαταστήσει την τρόικα. Τι θα συμβεί, όμως, αν τα μετόπισθεν του ΣΥΡΙΖΑ επιχειρήσουν να τη δυναμιτίσουν. Αν π.χ. οι κ. Λαφαζάνης και Καμμένος αποδειχθούν πιο αδιάλλακτοι από την κ. Μέρκελ και τον κ. Σόιμπλε;
