Θα θυμάστε ότι στο Δημοτικό Σχολείο πολλές φορές ο δάσκαλος αναγκαζόταν να μεταφέρει τον κακό, άτακτο και ταραξία μαθητή, από τα τελευταία θρανία στο πρώτο, όπου συνήθως κάθονταν οι επιμελείς και ήσυχοι συμμαθητές του. Και αυτό, για να τον προσέχει, να τον ελέγχει και να αποτρέπει τις αταξίες του. Ακριβώς έτσι και ο κ. Τσίπρας, υποχρεώθηκε, από την προεκλογική περίοδο, να μεταφερθεί στο πρώτο θρανίο, όπου τελεί υπό την άγρυπνη παρακολούθηση της κοινής γνώμης. Υποδύεται τον καλό, ήσυχο και συνετό μαθητή, περιμένοντας να χτυπήσει το κουδούνι. Το ίδιο έκανε και ο συνοδοιπόρος του, στην αμέλεια και την απειθαρχία, κ. Παν Λαφαζάνης, που μέχρι τώρα δεν άφηνε την τάξη να ησυχάσει, με τις φωνές, τις διαφωνίες του και τις ζεβζεκιές του. Εδώ και μια-δυο εβδομάδες μετακόμισε και αυτός στο πρώτο θρανίο, παρακολουθώντας υπομονετικά, ήσυχος και αμίλητος, το προεκλογικό μάθημα. Και οι δύο δείχνουν να έχουν ξεχάσει αυτά που τους χωρίζουν, πόσα πικρά λόγια έχουν ανταλλάξει, τι αλληλοϋπονομεύσεις έχουν επιχειρήσει. Τώρα, τους ενδιαφέρει μόνον η τελευταία προεκλογική τους βαθμολογία. Ορισμένοι, ίσως, μου καταλογίσουν πως είμαι δογματικά αντισυριζαίος, πως διακατέχομαι από αδικαιολόγητη καχυποψία και προκατάληψη. Προφανώς, οι ενιστάμενοι αυτοί πιστεύουν -ή απλώς ελπίζουν- πως ο ΣΥΡΙΖΑ έγκαιρα πραγματοποιεί τη στροφή της μετριοπάθειας και προσαρμογής, την οποία οι περισσότεροι περίμεναν να συντελεσθεί, αναγκαστικά και ανώμαλα, ύστερα από «νικητήριες» εκλογές. Φυσικά δε και με ίσως αναποκατάστατη ζημία για τη χώρα.
Παρόλα αυτά να μου επιτρέψετε να επιμείνω στην άποψη του «πρώτου θρανίου». Ο κ. Τσίπρας γνώριζε πολύ καλά ότι το 60% των πολιτών δεν ήθελε τις πρόωρες εκλογές. Τις εκβίασε, αξιοποιώντας το συνταγματικό «κενό» της προεδρικής εκλογής, το οποίο είναι βέβαιον ότι θα διορθωθεί στην πρώτη μεταρρύθμιση. Εκτοτε, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να λησμονηθεί απ’ όλους μας το αίτιο των ανεπιθύμητων εκλογών και να συμβιβαστούμε με την «πρόωρη» επίτευξη των πολιτικών του στόχων. Ετσι, ουδόλως θριαμβολογεί, ως ανατροπέας της κυβέρνησης, αποφεύγοντας και την επανάληψη της εξαγγελίας του ότι από την 26η Ιανουαρίου ανατρέπεται εκ βάθρων και η συνομολογηθείσα με τους Ευρωπαίους πολιτική της. Με τη συμπεριφορά του «πρώτου θρανίου» ο κ. Τσίπρας πέτυχε να γαληνέψει κάπως και τους Ευρωπαίους. Οχι διότι τον εμπιστεύονται, αλλά γιατί έχει πάψει τον τελευταίο μήνα να τους προκαλεί και να τους τσιγκλίζει. Αυτό το «καλμάρισμα» της Ευρώπης, σπεύδει να αξιοποιήσει ο ΣΥΡΙΖΑ, ως δικαίωση της πολιτικής του τσαγανού έναντι της Ευρώπης.
Μακάρι να ήταν έτσι τα πράγματα. Αλλά δεν είναι. Φυσικά, οι Ευρωπαίοι δεν έχουν λόγο να αναμοχλεύουν τα όσα έλεγε και απειλούσε, μέχρι πρότινος, ο ΣΥΡΙΖΑ, προκειμένου να καταδείξουν την αναξιοπιστία του από το «πρώτο θρανίο». Λένε μόνον δύο πράγματα. Σαφή και σημαίνοντα. Πρώτον, ότι κάθε νέα κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να σέβεται και να τηρεί τις συμφωνίες, που υπέγραψε η προκάτοχός της, στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής συνεργασίας και νομιμότητος. Και δεύτερον ότι είναι απαράγραπτο το δικαίωμα των Ευρωπαίων να επιλέγουν αυτούς που θα τους κυβερνήσουν. (Με την έννοια, βεβαίως ότι οι εκλογείς επωμίζονται και την αποκλειστική ευθύνη των επιλογών τους). Δηλαδή, ο νοών νοείτω…
