Το «Ποτάμι» του κ. Στ. Θεοδωράκη συνιστά, μέχρι στιγμής, ένα ενδιαφέρον πείραμα για την πολιτική μας ζωή. Προβάλλει τη σύνεση και τη συνδιαλλαγή, μεταξύ των ελληνικών κομμάτων, έχοντας πάγιες θέσεις, ως προς τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας και την ελεύθερη οικονομία. Δεν προσπαθεί να εκμεταλλευθεί την «οργή και την απόγνωση» μεγάλου μέρους των ψηφοφόρων, που αποτέλεσε κατά τα τελευταία χρόνια τη γόμωση για τη δημιουργία κομμάτων καταδικαστικής διαμαρτυρίας, η οποία κυρίως γιγάντωσε τον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν έχει ιδεολογικοπολιτικές παρωπίδες, οι οποίες αποκλείουν «εχθρικά κόμματα» ή υποδηλώνουν πολιτικές συγγένειες. Επιπλέον, ο ιδρυτής του δεν θέλησε να στηριχθεί σε παλαιοκομματικά κατάλοιπα και σε «αναγνωρίσιμους» υποψηφίους, από τους χώρους της Τέχνης, του Αθλητισμού, των ΜΜΕ, ή γόνους πολιτικών τζακιών. Συγκρότησε τους συνδυασμούς του με (τα κατά την κρίση του) αξιοκρατικά κριτήρια, τα οποία πρέπει να πρυτανεύουν στην επιλογή του πολιτικού δυναμικού. Κατά γενική, δε, μαρτυρία των τοπικών κοινωνιών, οι «άγνωστοι» υποψήφιοί του χαίρουν μεγάλης εκτίμησης εκ μέρους των συμπατριωτών τους. Εν πολλοίς, είναι πρόσωπα, που έως χθες απέφευγαν να ενταχθούν στα υφιστάμενα κόμματα, προφανώς διότι διαφωνούσαν ριζικά με τον τρόπο λειτουργίας και τις νοοτροπίες τους.
Το γεγονός, λοιπόν, πως οι τελευταίες δημοσκοπήσεις καταγράφουν τη δυνατότητα του «Ποταμιού» να καταλάβει έως και την τρίτη θέση στις επικείμενες εκλογές, συνιστά και δημοσιογραφική υποχρέωση να αναφερθούμε εκτενέστερα στην «περίπτωσή» του. Ας σημειώσουμε, επίσης, ότι το κόμμα αυτό παραμένει, όπως διαπιστώνεται και από την «προεκλογική του κινητοποίηση», χωρίς τους «συνήθεις» οικονομικούς πόρους, χωρίς πάτρωνες και χωρίς «αθέατους» υποστηρικτές. Η μέχρι τώρα προβολή του από τα ΜΜΕ, την οποία έσπευσαν να αξιοποιήσουν επικριτικά κάποιοι, πρέπει να αποδοθεί κυρίως στην προσοχή της κοινής γνώμης για ένα πολύ ενδιαφέρον πείραμα, το οποίο παρακίνησε και την περιέργεια του υπογράφοντος, ώστε να προσπαθήσει να δώσει τη σημασία και τις διαστάσεις του. Σύμφωνα, λοιπόν, με τα όσα προαναφέραμε και αν επιβεβαιωθούν οι ευμενέστατες για το «Ποτάμι» δημοσκοπήσεις, το κόμμα αυτό επιχειρεί να μετατρέψει τη δικαιολογημένη οργή, την τυφλή καταδίκη και τον αλόγιστο λαϊκισμό σε ψυχραιμία, προβληματισμό και ορθολογική κρίση των ψηφοφόρων. Σε μια περίοδο οξύτατης πολιτικής αντιπαράθεσης και διχαστικής σύγκρουσης, προβάλλει ως γέφυρα αναγκαίας προσέγγισης των δύο «μεγάλων» αντιπάλων, χωρίς προκαταλήψεις και αφορισμούς. (Αλλωστε, η αναγκαιότητα αυτή, την οποία βδελύσσονται σήμερα οι δύο αντίπαλοι, μπορεί να αποδειχθεί, μετεκλογικά, ως ύστατη λύση εθνικής σωτηρίας. Τούτο, δε, ανεξαρτήτως του ενδεχομένου να έλθει πρώτος ο ΣΥΡΙΖΑ ή η Ν.Δ., χωρίς να διαθέτουν τη σχεδόν απρόσιτη αυτοδυναμία.) Εν πάση περιπτώσει, αυτή είναι η συλλογιστική του ιδρυτού του «Ποταμιού» και επί τη βάσει της ίδιας λογικής πορεύεται και ενεργεί μέχρι σήμερα. Ο υπογράφων, κατά την εμπειρία μισού αιώνα στη δημοσιογραφία, πλειστάκις έχει απογοητευθεί από πολιτικούς. Διατηρεί, όμως, πάντοτε την εμπιστοσύνη του σε μια σημαντικότατη μερίδα πολιτών, που είναι λιγότερο ευάλωτη σε «ορμητικά ρεύματα» και σε «πολιτικούς χειμάρρους». Και υπό την έννοια αυτή αντιμετωπίζει το κόμμα του κ. Θεοδωράκη. Οχι ως «Ποτάμι», αλλά ως ένα ελπιδοφόρο ρυάκι, που μπορεί να αποδειχθεί πολύ χρήσιμο στις μελλοντικές πολιτικές μας εξελίξεις. Αρκεί να μην ξεστρατίσει και να μη μας απογοητεύσει…
